Η Ελλάδα έφτασε στα μέσα του μήνα που πέρασε, στο χείλος της μεγαλύτερης καταστροφής που θα μπορούσε να υποστεί από τον Εμφύλιο Πόλεμο. Καταστροφής που θα εκκινούσε ως οικονομική, θα εξελισσόταν αμέσως ως γεωπολιτική και θα ολοκληρώνονταν ως εθνική.
Η αλήθεια είναι πως μετά το Δημοψήφισμα και το (τρις)χειρότερο μνημόνιο που ακολούθησε, θεώρησα πως έχω δικαιωθεί πλήρως από τις εξελίξεις. Και ίσως δεν υπάρχει πλέον λόγος να αρθρογραφώ. Εξάλλου, είχα κουραστεί να «κραυγάζω» εκείνες τις ημέρες. Για το γεγονός πως το Δημοψήφισμα με τον τρόπο και στον χρόνο που μεθοδεύτηκε, σε δύο αποτελέσματα θα μπορούσε να οδηγήσει και μόνον: Είτε σε πολύ χειρότερο Μνημόνιο, είτε σε άμεση έξοδο από το ευρώ και οικονομική καταστροφή. Τελικώς συνέβη το πρώτο, ενώ η Ελλάδα γλύτωσε «στο παρά πέντε» το δεύτερο.
Για τις συνέπειες που είχε για την χώρα η εγκληματική συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης τους τελευταίους μήνες, δεν χρειάζεται να αναφερθώ λεπτομερώς. Η άμεση και πλέον κραυγαλέα συνέπεια της ««διαπραγμάτευσης»» της κυβέρνησης (εδώ χωρούν πάρα πολλά εισαγωγικά…) είναι η προφανής: Μια πολύ χειρότερη συμφωνία, με όρους που πριν λίγους μήνες θα φάνταζαν ως ο χειρότερος εφιάλτης, ενώ την εποχή του «email Χαρδούβελη» θα φαίνονταν ως επιστημονική φαντασία. Η κυβέρνηση εδώ και 5 μήνες είχε πολλές ευκαιρίες να κλείσει συμφωνίες, και θα ήταν όλες επαχθέστερες από το τελικό έκτρωμα που ακολούθησε. Η τελική συμφωνία είναι πολύ χειρότερη, τόσο ως προς το δημοσιονομικό της ύψος, όσο και ως προς τα μέτρα, από οτιδήποτε έχει προταθεί στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. Χειρότερη από την συμφωνία που προτάθηκε από τους Θεσμούς και στην οποία είπαμε το «ΟΧΙ» στο Δημοψήφισμα, και τεραστίως χειρότερη από το περιβόητο email Χαρδούβελη.
Η δεύτερη συνέπεια της ««διαπραγμάτευσης»», είναι οι τραγικές οικονομικές απώλειες που υπέστη η ελληνική οικονομία, τόσο ως προς τα στενά δημοσιονομικά, όσο και ως προς τα ευρύτερα μεγέθη της. Σύμφωνα με το πλέον έγκυρο διεθνές ειδησεογραφικό μέσο, το Πρακτορείο Reuters, η άμεση οικονομική επιβάρυνση για το ελληνικό δημόσιο τους πέντε μήνες της ««διαπραγμάτευσης»» προσέγγισε τα 30 δις ευρώ. Ενώ η ευρύτερη οικονομική επιβάρυνση άγγιξε τα… 210 δις ευρώ!! Σε αυτό το ποσό περιλαμβάνεται ο τραπεζικός δανεισμός μέσω ELA, οι εκροές των ελληνικών καταθέσεων, οι απώλειες του ελληνικού χρηματιστηρίου, η διακοπή των προγραμματισμένων επενδύσεων και οι ακυρώσεις στον τομέα του τουρισμού. Να σας αναφέρω ξανά το ποσό?? 210 δις ευρώ σε 5 μήνες! Τόσο θα πληρώσουν οι Έλληνες την ««διαπραγμάτευση»» του κ. Τσίπρα και του κ. Βαρουφάκη.
Και όσο και αν ακούγονται τραγικά και εξωφρενικά τα παραπάνω, δυστυχώς υπάρχει και μια ακόμα χειρότερη συνέπεια. Αφού «μας τελείωσε» το δημαγωγικό ψεύδος με το οποίο εκλέχτηκε η σημερινή κυβέρνηση – αυτό της καλύτερης συμφωνίας εντός ευρώ – οι πλέον αμετανόητοι δημαγωγοί έχουν άλλη «λύση» για την πατρίδα: Την έξοδο από το ευρώ!
Δεν θα κουράσω με οικονομικές αναλύσεις επιστημονικού επιπέδου, για να αποδείξω το προφανές: Ότι μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν απόλυτη καταστροφή για την Ελλάδα, τόσο σε αυστηρά οικονομικό όσο και σε γεωπολιτικό επίπεδο. Να αναφέρω απλά πως το ευρώ, θα μπορούσε να είναι ευλογία για την Ελλάδα. Καθώς πρόκειται για ένα ισχυρότατο νόμισμα, για μια οικονομία όπως η Ελληνική που δεν παράγει σχεδόν τίποτα και εισάγει σχεδόν τα πάντα. Απλουστευτικά θα αναφέρω ότι με το ευρώ, αγοράζουμε φθηνά τα τρόφιμα που εισάγουμε, τα καύσιμα που εισάγουμε, τις πρώτες ύλες που εισάγουμε και τα υλικά αγαθά που εισάγουμε. Όλα αυτά με υποτιμημένες δραχμές, θα ήταν πρακτικά αδύνατο να μας τα πουλήσει ο οποιοσδήποτε. Με απλά λόγια, η Ελλάδα θα «ξέμενε» άμεσα από τα πάντα, ενώ μακροπρόθεσμα θα δυσκολευόταν αφόρητα (και πανάκριβα) να τα εισάγει, όταν η δραχμή θα έμπαινε σε διαδικασία σταθεροποίησης.
Η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν καταστροφή και για έναν ακόμα λόγο: Διότι το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος της χώρας, παραμένει σε ευρώ. Και πλέον η Ελλάδα θα έπρεπε να το αποπληρώσει με υποτιμημένες δραχμές. 330 δις ευρώ, δεν αποπληρώνονται με δραχμές ούτε σε 100 χρόνια κύριοι…
Εκτός από αυτές (και πολλές άλλες…) τις τραγικές συνέπειες της δραχμής, υπάρχει και μια χρησιμότητα όμως: Την οποία σκοπίμως αποκρύπτουν οι «δραχμολόγοι» του αίσχους και της εθνικής καταστροφής, που δυστυχώς πλέον θρασύτητα ξεπροβάλλουν στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Είναι η μοναδική της χρησιμότητα. Ότι με δραχμές, θα μπορούν να κόβουν «λεφτά» οι πολιτικάντηδες δημαγωγοί, για να τα κάνουν μισθούς, συντάξεις και προσλήψεις. Βέβαια αυτοί οι μισθοί θα επαρκούν «μόνο για τρεις μέρες» όπως είπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αλλά αυτό διόλου δεν τους απασχολεί. Διότι θα μπορούν να «δίνουν μισθούς», δηλαδή υποτιμημένα χαρτιά τα οποία θα έχουν ελάχιστη αξία. Ο κόσμος θα είναι «ικανοποιημένος» που παίρνει αυξήσεις, και «ικανοποιημένος» που έχει δουλείες. Βέβαια, όταν θα πηγαίνει στο Σουπερ Μάρκετ ή στο Βενζινάδικο θα του «κόβεται η χαρά», αλλά αυτό μάλλον δεν έχει καμιά σημασία. Το γεγονός λοιπόν πως η «δραμολαγνεία» αρχίζει να καλλιεργείται σε τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, από τους ίδιους αμετανόητους δημαγωγούς, αποτελεί την χειρότερη συνέπεια της ««διαπραγμάτευσης»»…
Παύλος Κιλίντζης
