Ο ελληνισμός έχοντας μια ένδοξη προγονική κληρονομιά πορεύτηκε στην τρισχιλιετή ιστορική διαδρομή, γαλουχούμενος με τα οράματα, τις αξίες και τις ιδέες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.
Έχει να επιδείξει αρκετά αρχέτυπα τα οποία διδάξαν στο λαό μας, τις αρχές και τις αξίες, τις ιδέες και τα οράματα.
Τα τελευταία χρόνια ο ελληνισμός ανήσυχος για την κατάντια και τα συμπτώματα που μαστίζουν την ελληνική κοινωνία, αναρωτιέται που οφείλεται αυτή η πτώση. Όπου κι αν κοιτάξουμε βλέπουμε ψυχικά ερείπια και χαλασμένες τις ψυχές μας.
Την ώρα που ο ελληνισμός θαλασσοπορεί, κλυδωνίζεται και παραπαίει μετέωρος και μοναχικός αδυνατώντας να ακούσει ένα λόγο παρηγορητικό, μια φωνή αλήθειας. Αντίθετα η απογύμνωση θεσμών, αξιών και προτύπων είναι δεδομένη, ο εκμαυλισμός ανέκλητος. Το πρόσωπο του ελληνισμού και του χριστιανικού πολιτισμού που άλλοτε συγκροτούσε και διέπλαθε μια αυτοδύναμη προσωπικότητα, μια ξέχωρη ψυχική ευρωστία, με ήθος που μπορούσε ερρωμένα να χαράξει στον ορίζοντα ενός κόσμου, δυστυχώς σήμερα τείνει να εγκλωβιστεί στο ρόλο του παθητικού κομπάρσου, να εκφυλισθεί στο έρεβος χαμερπών αναζητήσεων να ποντισθεί στον ωκεανό της μικροπολιτικής.
Ο ελληνισμός από πρωτομάστορας γίνεται παραπαίδι. Χωρίς ψυχικό εντόπισμα, χωρίς αιδώ αναζητούμε διαιτητές της εθνικής αξιοπρέπειας, αδυνατούμε μόνοι μας να προχωρήσουμε σε μια γόνιμη ανασκόπηση των δικών μας ευθυνών και δυνατοτήτων επαιρόμενοι γύρω από την ιστορία μας γύρω από μια κούφια οίηση προγονοπληξία.
Τα θεμέλια που στα βουνά τους επάνω έκαιε η μνήμη του Ελληνισμού άκαυτη βάτος, που στέριωναν εκείνη τη γεμάτη μυστική αποστολή και ευθύνη γεωγραφική, αλλά και πνευματική τοποθέτηση της Ελλάδας στον ευρύτερο χώρο κλονίζονται σήμερα από κραδασμούς της κατολίσθησης. Πώς να εμπνέει σήμερα ο ελληνισμός, όταν εκείνη η άμετρη ελληνική περηφάνια συνδυάστηκε στην επαιτεία των ξένων.
Πώς να ατενίσουμε το μέλλον με σιγουριά, πώς να αντισταθούμε πώς να προσμένουμε το λυκαυγές μιας νέας ζωής, όταν ως λαός παραπαίουμε και αποπλανιόμαστε στο σκοτάδι της απαιδευσίας και της αναλγησίας, στρατοκόποι γερασμένοι στη ψυχή και το πνεύμα. Πώς να μη θλιβόμαστε για τον ξεπεσμό όταν μέρος των νεοελλήνων αρνιέται την ενότητα του εαυτού του, την εθνική καταγωγή, αλληλολοιδορούμενος, αστόχαστα, παραχαράσσει την ταυτότητά του, χλευάζει τον εθνικό ύμνο, μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, και τέρπεται με ευτελή κατασκευάσματα. Ως νέος ελληνισμός ορφανέψαμε από αναζητήσεις και δημιουργίες.
Αποξενωθήκαμε από το εργαστήρι της δημιουργίας, όπου εκεί αθόρυβα κι ανυποψίαστα σμιλεύαμε ως εραστές του ωραίου και του αληθινού, ένα κόσμο που οι ψηφίδες του ήλιου του νοητού της αξιέραστης περηφάνιας, της αυτοπειθαρχίας, του φιλότιμου της χριστιανικής αρετής, κοσμούσαν το φωτοστέφανο της μεγαλοπρέπειας. Σήμερα ο ελληνισμός έχει αποχαυνωθεί από τα προγράμματα που βλέπει στα Μ.Μ.Ε της πατρίδας μας, όπου προβάλλεται περισσότερο και από τα εθνικά θέματα, θεάματα πορνογραφίας. Μέσα σε 10 ημέρες πουλήθηκαν 250 χιλιάδες dvd με τέτοιο περιεχόμενο. Και η δικαιοσύνη δεν επεμβαίνει γιατι είναι προσωπικά δεδομένα. Έτσι υποδεικνύεται στις νέες πως επιτυγχάνεται ο πλουτισμός. Έχουμε ανάγκη να αναπλάσουμε και τη δημοκρατία και την κοινωνία για να μπορέσουμε να ξαναβρούμε το βηματισμό μας ως λαός. Οι πνευματικοί ηγέτες του τόπου πρέπει να αφυπνισθούν ώστε ως ελληνισμός να καταπιαστεί με το δύσκολο αγώνισμα των ψυχικών και πνευματικών αναζητήσεων να δεθούμε με το νου και την καρδιά, με κορμί και ψυχή στο σφριγηλό τιμόνι της δημιουργίας να κερδίσουμε την παντοκρατορική μας θέση αναπλάθοντας ιδανικά και κοινωνικούς θεσμούς, να ανασυνθέσουμε μνήμες πάνω χημένες και ζωοδότρες να υπερκεράσουμε τα προχώματα της φυλετικής αγωνίας να πορευθούμε περήφανα σε μια χώρα μακρινή και αναμάρτητη.
Να γεμίσουν οι ψυχές μας με αξίες, ιδέες, οράματα διότι αναμφίβολα ο άνθρωπος που ζει σε οποιαδήποτε εποχή και στους σύγχρονους καιρούς έχει ανάγκη να διέπεται από κάποιες αξίες και αρχές.
Κατά τους δύσμοιρους τούτους καιρούς τους οποίους χαρακτηρίζει ή άρνηση, η σύγχυση, η ασέβεια, η πλήρης ακηδία είναι σχεδόν δεδομένον ότι προβάλλονται ως υπέροχες αξίες η ελευθερία, η ειρήνη, η αγάπη, η δικαιοσύνη, η φιλανθρωπία, η φιλαλήθεια. Τα αιώνια αυτά ριζώματα και οι ίδιες αρχές των και οι ρίζες βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα και προ πάντων στον Χριστιανισμό.
Γνήσιος και θερμουργός κήρυκας των μεγάλων αξιών των ωραίων αρχών της ζωής, κατά μείζονα λόγο είναι η οδηγητική γραμμή της ιδικής μας ζωής στον 21ο αιώνα.
Οι καιροί είναι δύσκολοι δεν είναι μακρόθυμοι. Μας καλούν σε μοναχική οδοιπορία με μόνο πιστό απομεινάρια, με μόνο σίγουρο παραστάτη το αλφαβητάρι της γλωσσικής μας παράδοσης, με μόνο σωσίβιο, με μόνο θεματοφύλακα την κιβωτό των αξιών του ελληνισμού. Οι καιροί είναι αμείλικτοι και αντιπαραδοσιακοί, δεν αφήνουν περιθώρια επιλογών. Επιτακτικά μας ζητούν να απελευθερωθούμε από ηγεσίες κενόφρονες, αποκαταστάσεις σαθρές και ξεμωραμένες, να απεγκλωβιστούμε από τις νοσούσες κοινωνικές δομές, από τα δεσμά της αυτοδούλωσης, να ανοιχτούμε σε νέες αναζητήσεις, να αναπλάσουμε ό, τι παραμορφώθηκε από τη φθορά του χρόνου και κυρίως από την κενότητα της δικιάς μας ψυχής.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
