Σήμερα, μέσα από προσωπική προσπάθεια και την επαφή της με τον αθλητισμό, έχει καταφέρει να χαράξει μια νέα πορεία, αποτελώντας την πρώτη τενίστρια ΑμεΑ στην Ελλάδα.
Μιλώντας στο «ΕΤ Magazine», περιγράφει τη διαδρομή από την ημέρα του ατυχήματος μέχρι τη νέα της καθημερινότητα, μια πορεία γεμάτη δυσκολίες αλλά και αποφασιστικότητα. Το τροχαίο σημειώθηκε ένα παγωμένο πρωινό, στη διαδρομή από τη Φλώρινα προς την Καστοριά, όταν το όχημα στο οποίο επέβαινε βγήκε εκτός ελέγχου και κατέληξε σε γκρεμό.
Η ίδια είχε τις αισθήσεις της κατά την ανατροπή και προσπάθησε να απεγκλωβιστεί, χωρίς να τα καταφέρει. Την πλήρη εικόνα της κατάστασής της την αντιλήφθηκε αργότερα, όταν ξύπνησε στην εντατική και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να κινήσει τα πόδια της. Όπως λέει, αρχικά ένιωθε μόνο ευγνωμοσύνη που ήταν ζωντανή, ενώ σταδιακά αντιλαμβανόταν τη νέα πραγματικότητα.
«Όταν ξύπνησα στην εντατική δεν ήξερα ακόμα τι μου συνέβη, ήξερα μόνο ότι ήμουν ζωντανή και έλεγα δόξα τον Θεό», σημειώνει, περιγράφοντας τις πρώτες στιγμές μετά το ατύχημα. Η οριστική επιβεβαίωση ότι δεν θα περπατήσει ξανά ήρθε ενάμιση μήνα μετά, στο κέντρο αποκατάστασης, με την ίδια να τονίζει ότι το αντιμετώπισε ψύχραιμα, παρά τα έντονα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα.
Πριν από το ατύχημα, η ζωή της ήταν γεμάτη ρυθμό και δραστηριότητες. «Ήτανε μια συνηθισμένη ζωή, όπως των περισσοτέρων ανθρώπων. Είχα την δουλειά μου ως καθηγήτρια γερμανικών, τον άντρα μου, την οικογένεια μου, τους φίλους μου και τον σκύλο μου τον Μαξ», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η καθημερινότητά της περιλάμβανε πολλές ώρες εργασίας, αλλά και στιγμές χαλάρωσης στη φύση. «Με τον σκύλο μου πηγαίναμε για πεζοπορία στα βουνά… αυτό με γέμιζε και με ηρεμούσε πάρα πολύ», λέει, περιγράφοντας μια ζωή γεμάτη απλές, αλλά ουσιαστικές στιγμές.
Μετά το ατύχημα, όλα άλλαξαν. «Ο νέος τρόπος κίνησης… να μάθεις να διαχειρίζεσαι και να κινείς το σώμα σου πάλι από την αρχή. Σαν μωρό παιδί έπρεπε να μάθω να τα κάνω όλα από την αρχή», τονίζει, αναφερόμενη στη δύσκολη διαδικασία της αποκατάστασης.
Παράλληλα, βρέθηκε αντιμέτωπη και με την απώλεια της προηγούμενης καθημερινότητάς της. «Ξέρεις τι είναι να φεύγεις το πρωί από το σπίτι σου για δουλειά με σκοπό να ξανά γυρίσεις το μεσημέρι και να μην ξανά γυρνάς σε αυτό;», λέει, περιγράφοντας το γεγονός ότι δεν μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι της, καθώς δεν ήταν προσβάσιμο.
Καθοριστική για την ψυχολογία της ήταν η επαφή με ανθρώπους που ζούσαν ήδη σε αμαξίδιο. «Όταν είδα τι μπορεί να κάνει με το αμαξίδιο του έπαθα πλάκα… δεν ήξερα ότι όλα αυτά ήταν εφικτά», αναφέρει για τη γνωριμία της με έναν άνθρωπο που της έδειξε στην πράξη τι σημαίνει ανεξαρτησία.
Αυτό αποτέλεσε σημείο καμπής. «Έβλεπα έναν άνθρωπο δραστήριο… δεν τον εμπόδιζε η αναπηρία του σε τίποτα», λέει, εξηγώντας ότι τότε άρχισε να πιστεύει πως μπορεί και η ίδια να συνεχίσει μια ενεργή ζωή.
Η συμμετοχή της στην οργάνωση «Άλλη Όψη» ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή την αντίληψη. «Η ομότιμη υποστήριξη και εκπαίδευση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο», τονίζει, προσθέτοντας ότι σήμερα είναι και η ίδια εκπαιδεύτρια, βοηθώντας άλλους ανθρώπους με κάκωση νωτιαίου μυελού.
Η ενασχόλησή της με το τένις ξεκίνησε μέσα από ένα καμπ ενεργητικής αποκατάστασης. «Δεν είχα ξανά παίξει τένις… αλλά είπα να δοκιμάσω. Δοκίμασα και ξετρελάθηκα», δηλώνει με ενθουσιασμό.
Το άθλημα την κέρδισε αμέσως. «Μου αρέσουν τα αθλήματα με ένταση και τρέξιμο… το τένις όμως είναι πιο απαιτητικό, πρέπει να δουλεύει σώμα και μυαλό πολύ γρήγορα και ταυτόχρονα», εξηγεί, περιγράφοντας αυτό που την γοήτευσε περισσότερο.
«Αφού τελείωσα την πρώτη μου προπόνηση ενθουσιάστηκα… όλη μέρα θα μπορούσα να είμαι στο γήπεδο», λέει, ενώ δεν κρύβει ότι η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ο συντονισμός της κίνησης με το αμαξίδιο και τη ρακέτα.
Στόχος της είναι να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τένις, αν και αναγνωρίζει τις δυσκολίες. «Είναι δύσκολο… απαιτεί πολλά χρήματα ώστε να μπορείς να αγωνιστείς σε πολλά τουρνουά», επισημαίνει, τονίζοντας την ανάγκη για χορηγική υποστήριξη.
Παράλληλα, αναδεικνύει τα προβλήματα στις υποδομές. «Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να βρεις τον εξοπλισμό… καθώς και προσβάσιμους αθλητικούς χώρους», λέει, σημειώνοντας ότι πολλές φορές αναγκάζεται να αγωνίζεται με άνδρες, λόγω έλλειψης γυναικών αθλητριών.
Ωστόσο, παραμένει προσηλωμένη στους στόχους της. «Θα ήθελα να έχω την τιμή να εκπροσωπήσω την χώρα μου στους Παραολυμπιακούς αγώνες», τονίζει, εκφράζοντας την επιθυμία της να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο.
Κλείνοντας, στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα ζωής: «Όταν περνάς δυσκολίες στην ζωή σου, πρέπει να βρεις την δύναμη να τις αντιμετωπίσεις… η ζωή δεν σταματά, απλά ξεκινάς να γράφεις μια νέα σελίδα».
Πηγή: eleftherostypos.gr
