Διαβάσαμε τις προηγούμενες εβδομάδες μια ελπιδοφόρα είδηση, πως ο Δήμος Κυθήρων έδινε κίνητρα στους δημότες του – αλλά και σε ξένους – να εγκατασταθούν στο νησί των Αντικυθήρων και να το ξαναζωντανέψουν. Η είδηση τελικά αποδείχτηκε ψευδής, δεν έχει σημασία όμως αυτό. Σημασία έχει το ότι στο μυαλό όλων μας, μπήκε το ότι δεν δίνεται κανένα κίνητρο στους Δυτικομακεδόνες να μείνουν στον τόπο τους.
Τα τελευταία χρόνια η περιοχή μας αντιμετωπίζει ένα τεράστιο ζήτημα μείωσης πληθυσμού. Λέγαμε την προηγούμενη δεκαετία πως τα χωριά ερήμωσαν, τώρα όμως ερημώνουν και οι πόλεις. Οι 30άρηδες και οι 40άρηδες δεν επέστρεψαν, αποφασίζοντας να χτίσουν τη ζωή τους αλλού. Για εργασιακούς ή οικονομικούς λόγους, για λόγους που έχουν να κάνουν με το κοινωνικό ή επιχειρηματικό περιβάλλον, ή και για πολλούς άλλους λόγους. Κυρίως γιατί δεν είχαν λόγους να μείνουν. Είχαν λόγους να φύγουν.
Το πρόβλημα είναι εντονότερο στα βόρεια, με τους νομούς Καστοριάς και Φλώρινας να δείχνουν πληθυσμιακή καθίζηση. Το στοιχείο που κάνει το πρόβλημα σοβαρότερο, είναι το ότι οι νομοί αυτοί είναι το εθνικό σύνορο. Και όταν συμβαίνουν τέτοιες μεταβολές δίπλα στα σύνορα, το πρόβλημα από περιφερειακό γίνεται εθνικό.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια, ελάχιστα έγιναν ώστε να δοθούν κίνητρα στους πολίτες – τουλάχιστον – να μην εγκαταλείψουν τρέχοντας την περιοχή. Ας γίνει τώρα η αρχή. Με την ευκαιρία της ανάληψης των ευθυνών των νέων δημοτικών και περιφερειακών διοικήσεων, πρέπει να μπει ένας στόχος για να σταματήσει αυτή η αφαίμαξη πληθυσμού. Με συγκεκριμένα κίνητρα για την αυτονόητη λειτουργία των υποδομών, η οποία θα καθιστά προσιτή τη διαβίωση στην περιοχή και την ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας. Κίνητρα κοινωνικής ή οικονομικής φύσης, των οποίων η απόδοση θα μετρηθεί.
Δεν είναι καιρός για σανό, πειράματα και φιέστες. Δεν μας σώζει να γίνει μείωση 5 ευρώ στο ρεύμα. Θέλουμε τα παιδιά να πηγαίνουν στους παιδικούς σταθμούς, οι δρόμοι να είναι ασφαλείς, το νερό πόσιμο, η παροχή τηλεθέρμανσης διασφαλισμένη, η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης μας να βγαίνει αμέσως, να μη μας χρωστάει το Δημόσιο, οι δουλειές να μην είναι μόνο για «ημέτερους», θέλουμε να δουλεύουν τα νοσοκομεία μας, θέλουμε τα τα έργα να γίνονται εντός χρονοδιαγράμματος, θέλουμε να μην κινδυνεύει η ζωή μας από τη δραστηριότητα της ΔΕΗ, θέλουμε να είναι καθαρή η πόλη μας, να μην είναι καμένες οι λάμπες του δημοτικού φωτισμού, θέλουμε να γίνεται σοβαρός αποχιονισμός εντός και εκτός πόλεων, και θέλουμε μια σειρά άλλα αυτονόητα πράγματα, που διασφαλίζουν μια στοιχειώδη ποιότητα ζωής. Πράγματα που τώρα δεν τα έχουμε.
Αν οι επόμενες διοικήσεις των ΟΤΑ της περιοχής, δεν καταφέρουν να δημιουργήσουν λόγους ώστε να μείνει κάποιος στον τόπο του, η ένταση του – ήδη οριακού – προβλήματος θα αυξηθεί εκθετικά δεδομένης και της βίαιης αποβιομηχάνισης. Θα μείνουν τα μέλη των δημοτικών συμβουλίων και θα κοιτάζονται μεταξύ τους, σε άδειες πόλεις, σε άδεια χωριά.
Και για να ταρακουνήσουμε και λίγο το πολιτικό προσωπικό, με κάτι που το αφορά. Ας σκεφτούμε το ενδεχόμενο να μειωθούν οι έδρες στο Νομό Κοζάνης. Αν μετά την απογραφή του 2021 τα νούμερα είναι πεσμένα, είναι πιθανό να γίνουν 4 οι βουλευτικές έδρες, και άρα να γίνει ακόμα πιο δύσκολο το ενδεχόμενο εκλογής τους.
