Επιστολή Αμανατίδη σε Τσιάρα για άρση της «απαγορευμένης ζώνης» στην Π.Ε. Κοζάνης για την ευλογιά των προβάτων: «Η οριζόντια παράταση θέτει σε δοκιμασία την αποδοχή των μέτρων»

Την απένταξη της Π.Ε. Κοζάνης από το καθεστώς της «περαιτέρω απαγορευμένης ζώνης» έως τις 31 Μαρτίου για την ευλογιά των προβάτων, ζητά με επιστολή του προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κώστα Τσιάρα, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας, Γιώργος Αμανατίδης, τονίζοντας πως η επιδημιολογική εικόνα της περιοχής σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία «δεν εμφανίζει νέο κρούσμα για σημαντικό χρονικό διάστημα».

Το τελευταίο κρούσμα έκανε την εμφάνισή του στις 13 Οκτωβρίου του 2025 και με το ισχύον πλαίσιο οι περιορισμοί έπρεπε να λήξουν στις 6 Ιανουαρίου 2026, ωστόσο με την πρόσφατη τροποποίηση η Π.Ε. εντάχθηκε ξανά στην απαγορευμένη ζώνη μαζί με άλλες περιοχές όπου τα επιδημιολογικά στοιχεία είναι επιβαρυμένα.

«Η οριζόντια αυτή παράταση, χωρίς διαφοροποίηση της Κοζάνης από Περιφέρειες με εκατοντάδες πρόσφατες εστίες, δημιουργεί δυσανάλογη επιβάρυνση για τους κτηνοτρόφους, τα σφαγεία της περιοχής και το σύνολο της τοπικής αγροδιατροφικής οικονομίας κάτι που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από μέρους μας», σημειώνει ο Γιώργος Αμανατίδης και κάνει λόγο για τεράστια συσσώρευση αμνοεριφίων που δεν μπορούν να οδηγηθούν σε σφαγή εντός ορίων «με αποτέλεσμα σοβαρή οικονομική ζημιά στους παραγωγούς».

Ο Περιφερειάρχης ζητά να εξεταστεί είτε η πρόωρη άρση της Περαιτέρω Απαγορευμένης Ζώνης για την Π.Ε Κοζάνης, με βάση πραγματικά επιδημιολογικά δεδομένα, είτε η μετατροπή των ισχυουσών απαγορεύσεων σε ηπιότερα, στοχευμένα μέτρα, αντίστοιχα με εκείνα που εφαρμόζονται σε περιοχές χωρίς πρόσφατα κρούσματα και με αποδεδειγμένη συμμόρφωση σε μέτρα βιοασφάλειας.

Και καταλήγει:

«Η συνέχιση των αυστηρών οριζόντιων περιορισμών μέχρι 31.03.2026 σε μια περιοχή όπου η νόσος δεν εμφανίζει πλέον ενεργή κυκλοφορία, η συμμόρφωση των παραγωγών είναι εξαιρετικά υψηλή, η οικονομική και κοινωνική πίεση έχει φθάσει σε οριακό σημείο (ιδίως λόγω της χρονικής συγκυρίας για τη διάθεση των αμνοεριφίων), θέτει σε δοκιμασία την κοινωνική αποδοχή των μέτρων, την εμπιστοσύνη στην αγροτική πολιτική και την εικόνα της Πολιτείας στην περιοχή. Επιπλέον, προκαλεί αντιδράσεις και εντάσεις που δεν σχετίζονται με την ουσία της υγειονομικής προστασίας, αλλά με την αίσθηση αδικίας και άνισης μεταχείρισης σε σχέση με άλλες περιοχές.»