Αγώνα για την αναγνώριση της Τοπικής Κοινότητας Ερμακιάς Εορδαίας ως μαρτυρικής Κοινότητας ξεκινά ο Δήμος Εορδαίας, καθώς το Δημοτικό Συμβούλιο Εορδαίας στη συνεδρίαση της Δευτέρας ενέκρινε ομόφωνα σχετικό αίτημα της Τοπικής Κοινότητας Ερμακιάς.
Ο δήμος Εορδαίας μετά την ομόφωνη απόφασή του Δ.Σ. θα καταθέσει τον σχετικό φάκελο με στοιχεία που τεκμηριώνουν το ολοκαύτωμα της Ερμακιάς από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, στο Υπουργείο Εσωτερικών και στο Δίκτυο Μαρτυρικών Κοινοτήτων.
Στον φάκελο περιλαμβάνεται υλικό, ιστορικά ντοκουμέντα, καταστάσεις θυμάτων και συνεντεύξεις επιζόντων που θα αποτελέσουν το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων του Δήμου, ανέφερε ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Γιώργος Θοεδοσιάδης.
Εκτενή αναφορά στο ολοκαύτωμα της Ερμακιάς από τους ναζί κατακτητές που ερήμωσε το χωριό έκανε ο πρόεδρος τη Τ.Κ. Ερμακιάς, Δημήτρης Σακελλάρης.
Ανέφερε ότι λόγω ότι η Ερμακιά είναι χτισμένη στο πέρασμα ανάμεσα στα βουνά Βέρμιο και Σινιάτσικο, ένα στρατηγικό σημείο που χρησιμοποιήθηκε ως το ορμητήριο των ανταρτών κατά την άποψη των Γερμανών, την άνοιξη του 1944 έγιναν τέσσερις επιδρομές από τις δυνάμεις κατοχής και τους συνεργάτες τους, στις 8,10,28 Μαρτίου 1944 και στις 22 Απριλίου 1944, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και να σφαγιαστούν εξήντα τρείς (63) περίπου άμαχοι Ερμακιώτες, να πυρποληθούν όλα τα σπίτια του Χωριού και να λεηλατηθούν οι περιουσίες των κατοίκων του. Όσοι κάτοικοι επέζησαν εγκατέλειψαν την γενέτειρά τους για πολλούς μήνες και άλλοι δεν επέστρεψαν ποτέ. Κάποιες οικογένειες εγκαταστάθηκαν στη γειτονική Νάουσα Ημαθίας και κάποιοι φεύγοντας από φόβο στην Γιουγκοσλαβία, μετά το κλείσιμο των συνόρων δεν κατόρθωσαν να επιστρέψουν ποτέ.
Ο πρόεδρος της Τ.Κ. Ερμακιάς πρόσθεσε ότι με την απογραφή του έτους 1940 στην Ερμακιά υπήρχαν 1.735 κάτοικοι ενώ στην απογραφή του έτους 1951 μόνο 592 κάτοικοι. Ολόκληρες οικογένειες χάθηκαν από τα δημοτολόγια του Χωριού. Μετά τις 28 Μαρτίου 1944 σύμφωνα με τις μαρτυρίες, το Χωριό εγκαταλείφτηκε και οι κάτοικοί του κυνηγημένοι και άστεγοι εγκαταστάθηκαν στα γειτονικά χωριά, στην πόλη της Νάουσας Ημαθίας και ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων διέφυγε προς την Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, με απώτερο σκοπό να επιστρέψει στην Ερμακιά μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα.
Σημείωσε δε ότι σε έγγραφο που απέστειλε ο Δήμος Νάουσας Ημαθίας κατόπιν αιτήματος της Τ.Κ. Ερμακιάς, προκύπτει πώς 350 Ερμακιώτες μετεγκαταστάθηκαν στην πόλη της Νάουσας μετά το ολοκαύτωμα του Χωριού.
Επισήμανε ακόμη ότι με απόφαση της τότε διορισμένης Κυβέρνησης από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής του Γεωργίου Τσολάκογλου στις 15/5/1944, όσοι Ερμακιώτες δεν πρόλαβαν να περάσουν τα σύνορα και να επιστρέψουν στην Ελλάδα έγκαιρα, διαγράφηκαν από τα δημοτολόγια και τούς αφαιρέθηκε ή Ελληνική Ιθαγένεια. Από στοιχεία δε του Δήμου Εορδαίας προκύπτει ότι ο αριθμός τους ανέρχεται σε 860 άτομα.
Σύμφωνα εξάλλου με στοιχεία του ιστορικού Δρ. Θανάση Καλλιανιώτη, στις δηλώσεις ζημιών που υπέβαλλαν οι λεηλατηθέντες της Ερμακιάς το έτος 1946, προφανώς δεν προστέθηκαν οι δηλώσεις αυτών που δεν επέστρεψαν ποτέ στη γενέθλια γη.
«Η Ερμακιά και οι κάτοικοί της δεν ξεχνούν τις σφαγές, τους σκοτωμούς και τις κακοποιήσεις που βίωσαν από τη ναζιστική θηριωδία και ζητούν την έμπρακτη αναγνώρισή τους έστω και με καθυστέρηση 73 ετών», επισήμανε ο κ. Σακελλάρης και τόνισε ότι «ο χαρακτηρισμός της Ερμακιάς ως μαρτυρικού χωριού δεν είναι μόνο υποχρέωσή μας προς τους αδικοχαμένους συμπατριώτες μας, αλλά και χρέος μας για να διαφυλάξουμε την ιστορική μνήμη από την οποία οφείλουμε να διδαχθούμε και να αντλήσουμε δύναμη».
Υπέρ της αναγνώρισης της Ερμακιάς ως μαρτυρικής Κοινότητας τάχθηκε σύσσωμο το Δ.Σ., μέλη του οποίου έκαναν λόγο και για την ανάγκη επανεκίνησης του αιτήματος των γερμανικών αποζημιώσεων, ενώ τη στήριξή τους για την ευόδωση του αιτήματος αυτού εξέφρασαν και οι παριστάμενοι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ της Π.Ε. Κοζάνης, Μίμης Δημητριάδης και Γιώργος Ντζιμάνης, καθώς και ο περιφερειακός σύμβουλος και πρόεδρος του ΚΕΠΕ, Παύλος Τσότσος.
