Ένα Ευχαριστώ που Δεν Πρόλαβα να Πω
Ήθελα να σας το πω, καλή μου κυρία Μελίνα, όπως σας αποκαλούσα πάντα, όταν θα τελείωνε η σχολική χρονιά. Δεν ήταν όμως θέλημα Θεού… κι έτσι τώρα σας μιλώ από καρδιάς, σαν να με ακούτε από εκεί ψηλά.
Σας ευχαριστώ…
Γιατί μου μάθατε τι σημαίνει ενσυναίσθηση, τι σημαίνει αγάπη.
Μου δείξατε πώς είναι να πιάνεις ένα βιβλίο, μετά από τόσα χρόνια μακριά από το σχολείο, και να μη θέλεις να το αφήσεις.
Πίστεψα ξανά στον εαυτό μου, γιατί εσείς πρώτα πιστέψατε σε μένα.
«Μπορείς», μου λέγατε… και αυτά τα λόγια έγιναν δύναμη, έγιναν κουράγιο.
Τα τελευταία σας λόγια, «μήπως να δώσεις πανελλήνιες;», θα τα κρατήσω σαν φως να με οδηγεί.
Καλό ταξίδι, γλυκέ μου Άγγελε.
Θα κρατήσω όλα όσα μου μάθατε σαν πολύτιμη παρακαταθήκη.
Δεν σας αποχαιρετώ… Σας κουβαλώ μέσα μου.
Η μαθήτρια σας
Γαλάτεια Βακιρτζή
