Τι είναι οι έφηβοι λόγοι; Είναι οι σκέψεις και τα όνειρα των εφήβων του σήμερα, όσα τους πληγώνουν κι όσα τους γεμίζουν ελπίδα. Είναι οι στίχοι, τα πεζά κείμενα, τα σκίτσα και τα συνθήματα τους. Σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, λοιπόν, οι μαθητές του 1ου Γυμνασίου Πτολεμαΐδας τολμούν και τα παρουσιάζουν.
Δεν ακούτε συχνά κάποιους ενήλικες να αναπολούν τα εφηβικά τους χρόνια και να εύχονται να ξαναγίνονταν μαθητές κι αναρωτιέστε αν χτύπησαν κάπου το κεφάλι τους; Σε μένα πάντως έχει τύχει πάμπολλες φορές. Ποιος λογικός άνθρωπος θα ήθελε να ξαναπεράσει το μαρτύριο που λέγεται γυμνάσιο;
Προφανώς, αγνοούν τι συμβαίνει στο σύγχρονο γυμνάσιο. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν τυπικό μαθητή του γυμνασίου. Πρέπει να ξυπνάει από τα άγρια χαράματα, να παίρνει στα γρήγορα πρωινό και να φεύγει άρον-άρον για το σχολείο, γιατί ο καθηγητής του δεν το έχει σε τίποτα να του βάλει πρώτη ώρα απουσία. Χτυπάει το κουδούνι και μετά την προσευχή αρχίζει το μαρτύριο.
Πρώτη ώρα μαθηματικά. Ποιος ηλίθιος φτιάχνει το πρόγραμμα; Σίγουρα, το έχουμε αναρωτηθεί όλοι μας. Μπαίνει μέσα ο καθηγητής, αρχίζει την παράδοση κι εσύ μισοκοιμισμένος να προσπαθείς να καταλάβεις τι λέει. Έλα όμως που δεν καταλαβαίνεις Χριστό! Έπειτα από σαράντα λεπτά μαρτυρίου τα κινέζικα τελειώνουν κι έχεις μόλις πέντε λεπτά να πάρεις μια ανάσα. Αλλά όχι, δεν υπάρχει περίπτωση οι επιμελητές να σε αφήσουν μέσα στο διάλειμμα. Αμαρτία.
Χτυπάει το κουδούνι κι εσύ πρέπει να βγεις έξω στο ψοφόκρυο να κάνεις γυμναστική. Αναρωτιέσαι μέσα σε μόλις δύο σχολικές ώρες ποιος μπουμπούνας κάνει το πρόγραμμα.
Αφού περάσεις σαράντα πέντε λεπτά, τρέχοντας σαν την κατσίκα γύρω-γύρω στο προαύλιο, σέρνεις τα πόδια σου μέχρι την αίθουσα, για να κάνεις μια τελευταία επανάληψη για το τεστ στη Φυσική, που γράφεις την επόμενη ώρα. Αλλά είσαι τόσο κουρασμένος που δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, συν ότι οι υπόλοιποι συμμαθητές σου κάνουν όση φασαρία μπορούν.
Τελικά, αφού γράψεις χάλια στο τεστ, μπαίνει η στριμμένη καθηγήτρια των Αρχαίων κι αρχίζει να παραδίδει κλίσεις και ρήματα. Κι όταν πας να τη ρωτήσεις κάτι, επειδή μιλάει πιο γρήγορα κι από τη μάνα σου όταν σε κατσαδιάζει και δεν κατάλαβες τι είπε, να περιμένεις απάντηση του τύπου «Ας πρόσεχες».
Συνεχίζεις με Χημεία, που επίσης δεν καταλαβαίνεις Χριστό, μ’ έναν ύπνο στα Αγγλικά κι ένα εξαιρετικά απαιτητικό σαρανταπεντάλεπτο στη Βιολογία. Τελευταία ώρα Γαλλικά, αφού προσποιείσαι ότι κάτι κάνεις και καταλαβαίνεις το μάθημα, δίνεις την προσοχή σου στο ρολόι σου για τα δέκα τελευταία λεπτά που έχουν μείνει. Δύο λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι, μαζεύεις τα πράγματά σου μαζί με τους υπόλοιπους. Η καθηγήτρια σάς κάνει παρατήρηση με κάτι του τύπου: «Γιατί μαζέψατε τα πράγματά σας; Έχουμε άλλα είκοσι τρία δευτερόλεπτα μάθημα». Τελικά, είσαι από τους τελευταίους που φεύγουν από το σχολείο.
Γυρνάς στο σπίτι πτώμα, τρως στα γρήγορα και πας να αντιμετωπίσεις το τέρας των εργασιών που σε περιμένει, επειδή οι καθηγητές σου νομίζουν ότι έχεις να διαβάσεις μόνο για το μάθημά τους. Έπειτα θυμάσαι ότι έχεις και φροντιστήριο τέσσερις η ώρα και σου έρχεται να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο.
Οπότε, αγαπητοί κύριοι και κυρίες που εύχεστε να γίνετε ξανά μαθητές, ένα πράγμα σας λέω μόνο: «Να προσέχετε τι εύχεστε, διότι το σύγχρονο γυμνάσιο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το γυμνάσιο που ξέρατε εσείς πριν τριάντα χρόνια».
Χαρά Τοπαλίδου
Μαθήτρια της Γ’ τάξης
του 1ου Γυμνασίου Πτολεμαΐδας
