Γράφει η
Αθηνά Τερζοπούλου
«Το ψέμα το φάγαμε καλομαγειρεμένο, αλλά την αλήθεια που τρώγεται ωμή θα την πληρώσουμε ακριβά».
…Δυστυχώς καθ όλη τη διαδρομή των 30 τελευταίων ετών κανείς δεν διατύπωνε σταράτα τι μας συνέβαινε. Ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό. Μόλις το 2011 (στις 9/6) Oι Financial Times συμπυκνωμένα δώσαν τα χαρακτηριστικά μας: «Οτι οι πολιτικοί στην Ελλάδα στηρίζονταν στις πελατειακές σχέσεις και τις εξυπηρετούσαν κάνοντας πολυάριθμες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα , μοιράζοντας ανεξέλεγκτα επιχειρησιακά δάνεια στους ημέτερους, παρέχοντας άπειρες διευκολύνσεις μέσω συνδικαλιστών, η δε κλεπτοκρατία και η δωροδοκία είχαν διαποτίσει την κυρίαρχη ελληνική νοοτροπία».
– Το μόνο παρήγορο μέσα σ αυτό το πάρτυ της συναλλαγής, που χαρακτήριζε και πολλά κράτη του Δυτικού κόσμου, ήταν πως διανύαμε περίοδο 67 ετών ειρήνης. Ο ιστορικός ανταγωνισμός της Γερμανίας και της Γαλλίας παραμερίστηκε. Το σόκ που υπέστη η Ευρώπη από τους δύο παγκοσμίους πολέμους ήταν πλέον μακρυνό παρελθόν. Μέσα δε σ όλα αυτά τα χρόνια ξεχάστηκαν και οι φρικαλεότητες που προκάλεσαν οι γερμανοί στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Πραγματικά απολαμβάναμε τ αγαθά της ειρήνης. Ευμάρεια, κατανάλωση, ανέμελη εργασία, εκδρομές. Οι Γερμανοί, μας κοιτούσαν πλέον ίσα στα μάτια και μας πωλούσαν και τα υποβρύχιά τους. Το ευρώ αποτελούσε μέρος της εγγύησης της ειρήνης. Η ΟΝΕ και το ευρώ ήταν τα μέσα που επιλέχθηκαν για την επίτευξη αυτού του σημαντικού στόχου ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ. Εξ άλλου ο Τσώρτσιλ το 1946 είπε: «’Ενα είδος ηνωμένων πολιτειών της Ευρώπης είναι απαραίτητο για ν αποτραπούν οι πόλεμοι».
– Επιπλέον οι υποστηρικτές της νομισματικής ένωσης έλεγαν πως: α) επειδή δεν θα υπήρχε κόστος στην μετατροπή του συναλλάγματος μεταξύ των κρατών μελών της Ευρώπης, θα υπήρχαν οικονομικά οφέλη, β) επειδή η ΕΚΤ(ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα που τυπώνει το ευρώ) θα ήταν πολιτικά ανεξάρτητη, θα υπήρχε σταθερότητα στις τιμές και έτσι όλοι οι οικονομικοί φορείς δεν θα βίωναν καταστάσεις αβεβαιότητας και ανασφάλειας, γ) Επειδή ακριβώς θα υπήρχε κοινό νόμισμα θα υπήρχε διαφάνεια στις τιμές σ όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, για να είναι οι τιμές προς τα κάτω και να υπάρχει ανταγωνισμός, πράγμα που θα εμπόδιζε και τον πληθωρισμό αλλά θα διαμόρφωνε και χαμηλά επιτόκια. Όλα αυτά βέβαια τα δοκιμάσαμε και από τα μεγάλα λόγια των ειδικών χορτάσαμε . Βέβαια την αίσθηση ασφάλειας αν και πλαστή την είχαμε. Σε γενικές δε γραμμές τα ίδια χαρακτηριστικά είχαν και οι άλλες δυο νομισματικές ενώσεις που υπήρξαν στα πλαίσια της ένωσης κρατών μελών της Ευρώπης, οι οποίες βέβαια στέφθηκαν από διάλυση. Το 1927 διαλύθηκε επισήμως η ΛΝΕ (Λατινική Νομισματική Ένωση) Και γιατί διαλύθηκε; Διότι κατά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο τα κράτη μέλη είχαν πολλές δημόσιες δαπάνες και μερικά κράτη μέλη επέλεξαν να εκτυπώσουν δικό τους νόμισμα για να τις αντιμετωπίσουν. Αρχικά η ΛΝΕ περιελάμβανε την Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία, την Ελβετία ενώ το 1870 εντάχθηκε και η Ελλάδα. Επίσης και η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση ακολούθησε μία πτωτική τροχιά.Η Σουηδία, η Δανία και η Νορβηγία έλυσαν τη συμφωνία τους το έτος 1915 . Αυτές οι ενώσεις γιατί απέτυχαν; Διότι έλειπε η πολιτική τους ένωση. Η Νομισματική ένωση δεν αρκεί. Μόνον η πολιτική ένωση δημιουργεί τις δομές για οικονομική εξισορρόπιση και για διάρκεια. Σήμερα και πάλι πολιτική ένωση μεταξύ των κρατών μελών της ευρωζώνης δεν έχουμε. (συνεχ).
(Η κ.Αθηνά Τερζοπούλου είναι Συμβ/φος Εορδαίας και ήταν αιρετή – 8 χρόνια – της Τοπικής Αυτοδιοίκησης )
