Tου Ιωάννη Κοσμίδη
Έχασε συγγενικό του πρόσωπο. Μέσα στην θλίψη και τον πόνο σκέφτηκε να κάνει την δήλωση στο ασφαλιστικό του ταμείο ώστε να σταματήσει η καταβολή της σύνταξης. Υπάρχουν και αυτοί οι Έλληνες. Πήγε 10 ημέρες μετά την απώλεια, ο μήνας τελείωνε. Από τον φορέα του απαντούν ‘Κοιτάξτε θα πρέπει να μπει και η σύνταξη αυτού του μήνα και μετά να έρθετε’. Ωραίααααα, αφού έτσι πρέπει, έτσι θα γίνει. Πάει λοιπόν μετά από λίγες ημέρες και του λένε ‘πρέπει να πάτε στην τράπεζα να πάρετε μια αναλυτική κατάσταση του λογαριασμού, να μας την φέρετε για να πράξουμε τα δέοντα’. Και δεν μπορούσατε να μου το πείτε από την αρχή, αναρωτήθηκε; Ας πάει το παλιάμπελο. Αφού έγινε και αυτό αποφαίνονται πως πρέπει να στείλουν όλα τα έγγραφα στα κεντρικά(πομπώδες και ψαρωτικό) για να εγκριθούν. Κροσσωτή δαντέλα τα νεύρα του φίλου καθότι και επιχειρηματίας που πρέπει να κλείνει την επιχείρηση του για να τα κάνει όλα αυτά. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα, έλα μωρέ τώρα πως κάνεις έτσι’.
Η περιπέτεια συνεχίζεται με πρωινό ξύπνημα νωρίτερα για να προλάβει να διεκπεραιώσει ότι χρειάζεται χωρίς να πάει πίσω την επιχείρηση του. Διευκρίνηση, μέχρι να γίνουν όλα αυτά πέρασε και άλλος μήνας. Κάποια στιγμή η απόφαση ήρθε από τα…ΚΕΝΤΡΙΚΑ πςςςς, τι να λέμε τώρα).Θα πρέπει να επιστραφεί η σύνταξη του μηνός που ακολούθησε την απώλεια και 287 Ε για τις ημέρες του προηγούμενου. Ο φίλος πήγε στην τράπεζα έβγαλε το ποσό και επέστρεψε ανακουφισμένος(τι ειρωνεία ε;)στο ασφαλιστικό ταμείο. Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν περίμενε να τελειώσει……τόσο γρήγορα.
Η πιο πάνω ιστορία είναι πραγματική και εκτυλίχθηκε εν έτη 2012 στην Ελλάδα.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του επονείδιστου καπιταλισμού η διαδικασία θα ήταν η εξής «μάλιστα, δώστε μου σας παρακαλώ το πιστοποιητικό θανάτου και πείτε μου τον αριθμό λογαριασμού στον οποίο καταβάλλεται η σύνταξη». Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ, ήχος από το πληκτρολόγιο (του σατανικού και σιωνιστικού) υπολογιστή που μέσω του διαδικτύου-μεγάλος αδελφός δηλαδή- κάνει όλες τις ενέργειες. Μεσολάβηση 2 έως 5 λεπτών και ο ευγενέστατος καταχθόνιος, προσκυνημένος υπάλληλος της εσπερίας, ευχαριστεί τον πολίτη, του εύχεται συλλυπητήρια και τον χαιρετά.
Εις την Ελλαδάρα όμως του Ευάγγελου, του Φωτόπουλου του Stra Tu Lee και του La Fa Zan;
Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε, γέλασε.
