Κάθε φορά που υπάρχει μια εθνική επέτειος στη χώρα μας έχουμε και τις καθιερωμένες δηλώσεις των πολιτικών μας.
Οι πολιτικοί μας, ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, και σε όποια βαθμίδα ή πεδίο του δημοσίου βίου κι αν προσφέρουν τις υπηρεσίες τους καλούνται απ’ τους δημοσιογράφους να πουν κάτι επ’ ευκαιρία της ημέρας.
***
Το σκηνικό γνωστό, καθιερωμένο και επαναλαμβανόμενο.
Θυμίζει κανονικό τελετουργικό.
Οι πολιτικοί, με τη σειρά και ο ένας πίσω από τον άλλο, στήνονται μπροστά στις κάμερες, συνήθως με σοβαρό και περισπούδαστο ύφος, με τον απαραίτητο στόμφο στη φωνή τους και μια έκφραση στο πρόσωπο που υποδηλώνει ότι μόλις έχουν διαβάσει και μπορούν να σου πουν απ’ έξω ολόκληρη την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.
Παίρνουν μια βαθιά ανάσα και αρχίζουν: «Σήμερα, τιμούμε τους ήρωες που με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια αγωνίστηκαν για την πατρίδα μας…».
***
Στις δηλώσεις τους και ανάλογα με την ιστορική επέτειο που τιμάται θα υπάρχει σίγουρα κάτι που παραπέμπει σ’ αυτή και οπωσδήποτε μια φράση που θα εμπεριέχει την «εθνική ενότητα», μια με τις «θυσίες που έγιναν εκ μέρους του ελληνικού λαού» και ό,τι άλλο τέλος πάντων μπορεί να θεωρηθεί πως αρμόζει στην περίσταση.
Χάρη δε σ’ αυτές τις έννοιες, ο πολιτικός δεν αφήνει την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει πως πρέπει να αφήσουμε πίσω τις όποιες διαφορές μας, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να κοιτάξουμε μπροστά και να εργαστούμε όλοι μαζί για ένα καλύτερο αύριο.
***
Αξιοσημείωτη, επίσης, είναι και η χρήση των διάφορων παραλληλισμών που γίνονται ανάμεσα σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα και σε ορισμένα από τα πολλά και σοβαρά θέματα που μας απασχολούν σήμερα.
Έτσι, οι θυσίες των προγόνων μας συνδέονται με κάθε σύγχρονο ζήτημα όπως είναι η οικονομία, η παιδεία, η τεχνολογία, η ανάπτυξη, ενίοτε δε και με τους πάσης φύσεως σοβαρούς κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίζουμε ως μια σύγχρονη και εξελιγμένη κοινωνία!
***
Το ότι οι δηλώσεις αυτές και ανεξάρτητα από την επέτειο που τιμάμε μοιάζουν πολύ μεταξύ τους, οφείλεται μάλλον στο γεγονός πως πράγματι είναι, πάνω κάτω, ίδιες.
Αν σε κάτι ξεχωρίζουν είναι το ποιοι είναι πραγματικά προετοιμασμένοι και ξέρουν τι θέλουν να πουν, χωρίς όμως και να πρωτοτυπούν ή να μας εκπλήσσουν, και ποιοι αυτοσχεδιάζουν.
***
Όσοι έχουν μια συγκεκριμένη δήλωση έτοιμη από πριν, την οποία αφού συνέταξαν, την πρόβαραν καμιά δεκαριά φορές μπροστά στον καθρέπτη τους και έκτοτε την απαγγέλλουν κάθε φορά που οι δημοσιογράφοι θα τους ζητήσουν να πουν κάτι με αφορμή μια επέτειο, είναι και αυτοί που κερδίζουν τις εντυπώσεις, αν υποθέσουμε πως υπάρχουν πολίτες που κάθονται και τους ακούνε.
Αντιθέτως, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τους απροετοίμαστους.
Συνήθως, ξεκινούν τη δήλωση με περισσή αυτοπεποίθηση και άπλετο ενθουσιασμό, αλλά καθώς προχωρούν και συνειδητοποιούν κι οι ίδιοι πως έχουν επαναλάβει δύο και τρεις φορές τα ίδια λόγια, στα πρόσωπα τους καθρεφτίζεται η αγωνία του ανθρώπου που αναζητά εναγωνίως την τελεία και δεν τη βρίσκει.
Μοιραία και αναπόφευκτα η δήλωση κόβεται κάπως απότομα αφήνοντας δημοσιογράφο και κάμεραμαν με την εύλογη απορία «τι ήθελε να πει ο ποιητής;».
Απορία που θα μπορούσε να γίνει σωστό μαρτύριο για τον πολιτικό αν ο δημοσιογράφος επέμενε και επανερχόταν με την ερώτηση, «δηλαδή, ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε εσείς προσωπικά με αφορμή την εθνική μας επέτειο; Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο σαφής;»
Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει ποτέ αφού αφενός οι δημοσιογράφοι είναι καλοί άνθρωποι και δεν θέλουν να βασανίζουν τους πολιτικούς και αφετέρου ο εν λόγω πολιτικός θα έχει τραπεί ήδη σε άτακτη φυγή.
***
Εν κατακλείδι, δεν έχουμε κάτι εναντίον των δηλώσεων που κάνουν οι πολιτικοί μας σε κάθε επέτειο.
Απλώς θα προτιμούσαμε ή να επιλέγουν κάτι διαφορετικό και ίσως πιο πρωτότυπο να πουν ή να προετοιμάζονται καλύτερα.
Έτσι κι αλλιώς μια τέτοιου είδους δήλωση δεν διαρκεί πάνω από 30 έως 40 δευτερόλεπτα.
