Η πολιτική περίοδος, που διανύουμε έν μέσω θερινού καύσωνα, θυμίζει αναμενόμενη ηφαιστειακή έκρηξη, οι συνέπιες της οποίας θα προκαθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της χώρας μας.
Ο λαός, αμήχανος και προβληματισμένος, παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις, που έχουν προσλάβει ραγδαίο και ανεξέλεγκτο χαρακτήρα.
Τα χρόνια και ανεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής και οικονομικής στρέβλωσης , έφεραν τη χώρα στο σημείο μηδέν, όπου θα πρέπει να αναληφθούν άμεσα σημαντικές αποφάσεις, που αναβλήθηκαν και ετεροχρονίστηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Οι πολιτικές ανακολουθίες και αναβολές, που χαρακτήρισαν τις ψευτομνημονιακές τακτικές, εναπόθεσαν πρόσθετα βάρη και ευθύνες στην παρθενική κυβέρνηση της αριστεράς. Η λαϊκή ρήση: “ό,τι βάλεις στο πιάτο, θα έρθει στο κουτάλι σου“,
απαντά στα σημερνά αδιέξοδα, που καλείται να αντιμετωπίσει η διχασμένη και ετοιμόρροπη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Το τρίτο μνημόνιο, προϊόν των παραπάνω τακτικών αλλά και αποτέλεσμα της αριστερής ιδεολογικής μονομέρειας, έπεσε κεραυνός εν αιθρία στο πολυδιάστατο αριστερό στρατόπεδο. Δημιούργησε δηλαδή μια ιδεολογική και πολιτική κρίση, που
για τα ιστορικά δεδομένα της αριστεράς είναι μη διαχειρίσιμη.
Αν δεν υπήρξε η ετεροκομματική στήριξη, η χώρα θα οδηγούνταν σε επικίνδυνες ατραπούς.
Η πολιτική ασυνέπεια λόγων και έργων και η επώδυνη προσαρμογή του αριστερού κυβερνητικού συνασπισμού σε σκληρές φιλελεύθερες ατραπούς αποτέλεσε την αιτία
διάσπασης του κυβερνητικού συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ.
Η πρώιμη διάσπαση της αριστεράς έχει πρωτόγνωρα στοιχεία και διαφέρει από τις προηγηθείσες ιστορικές διασπάσεις της, γιατί συντελείται σε περίοδο κυβερνητικής διαχείρισης και γ’ αυτό έχει γίνει επίκεντρο πολιτικού ενδιαφέροντος σ’ όλο τον κόσμο.
Το εύλογο ερώτημα, που επανέρχεται στο εκλογικό σώμα, είναι, αν είναι η αριστερά ώριμη και ιδεολογικά πρόθυμη να επιφορτισθεί τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας, εν μέσω μιας παγκοσμιοποιημένης, καπιταλιστικής, πιστωτικής απολυταρχίας.
Κατ’ επέκταση είναι σκοπούμενο για την αριστερά, να υλοποιηθεί ο ιστορικός συμβιβασμός εν μέσω βαθειάς οικονομικής και θεσμικής κρίσης που διέρχεται ο λαός και η χώρα.
Η ιδεολογική αποστέωση της αριστεράς από τις αρχές και τις ιδέες της , που δεν θα έχουν στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνική δικαιοσύνη, θα τείνει να την αλλοτριώσει και να την μετατρέψει σ’ ένα νέο “ΠΑΣΟΚ” αποστερώντας από το λαό την ελπίδα και το όραμα για μια φιλολαϊκή, ριζοσπαστική προοπτική της χώρας.
Στα ερωτήματα αυτά καλείται να απαντήσει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.
Η αριστερή πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη θα υποχρεωθεί πολύ σύντομα να καταθέσει τη δική της πρόταση για το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Διαφορετικά θα παραμείνει μια φωνή στείρας και ανούσιας αντιπαράθεσης.
Η αντιμνημονιακή ρητορική, που καταθέτει, τείνει να εκληφθεί ως λαϊκίστικη κραυγή άνευ περιεχομένου.
Η αριστερή πλατφόρμα θυμίζει τους δογματικούς ιεροεξεταστές, που δαιμονοποιώντας τους αντιπάλους, τους εξέθεταν στην απόρριψη και την καταδίκη.
Είναι βέβαιο, πως ο ελληνικός λαός δεν θα παραβρεθεί ακροατής σ’ ένα ακόμα αντιμνημονιακό γιορτάσι, αλλά θα στρατευθεί στη δύσκολη προσπάθεια των μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών, που δεν αποτόλμησαν οι μοιραίοι του χθες και παραμένει άγνωστο, αν θα το τολμήσουν οι παλινωδούντες του σήμερα…
Το πολιτικό σύστημα θα πρέπει να κατανοήσει, ότι τροχοδρομεί σε μονόδρομο διάσωσης, που απαιτεί θάρρος ,ειλικρίνεια, κινητικότητα , ορθολογισμό και υπέρβαση του εαυτού του.
Ιδιαίτερα όμως προϋποθέτει εθνική συντροφικότητα και πατριωτική αλληλεγγύη..
Ο λαός περιμένει να δει και να κρίνει την κυβερνώσα αριστερά….
Όποιοι προσπαθήσουν με βίαιο τρόπο να του στερήσουν αυτό το δικαίωμα,
θα είναι υπόλογοι και υπότροποι των γεγονότων και της ιστορίας…
Ήρθε η ώρα να μετουσιωθεί η λαϊκή ρήση:
” Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του “.
