- Διψώμεν ύδατος, ζωής
Φως, της Ορθοδοξίας,
ό, Κλεις, «ύδωρ αλλόμενον
εις ζωήν» αιωνίαν.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
Εννοείται το ρήμα εστί.
(Φως ζωής : )
(Κλεις του Παραδείσου : )
διψώμεν εκ του ρήμ.
διψάω -ώ και διψήω -ώ =
αισθάνομαι δίψα,
διψώ + γεν, ήτοι διψώ
τινος = σφοδρώς επιθυμώ
κάτι
το τινος, εν προκειμένω,
δεν θέλει τόνο, γιατί η
προηγούμενη λέξη (το διψώ)
είναι οξύτονη ή
περισπώμενη. Εδώ και
οξύτονη και περισπώμενη.
«Ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν
αιώνιον» (= νερό που
αναβλύζει και αναπηδά
προσφέροντας αιώνια ζωή).
Το αλλόμενον είναι μετοχή
ενεστώτος του ρήμ. άλλομαι =
πηδώ, τινάσσομαι, σκιρτώ,
αναβλύζω.
Βλέπε σελίδα 141, Τόμος Α΄,
Α-Θ, Μέγα Λεξικόν Ρημάτων,
Θεοδώρου Κοντέου.
Είναι γνωστή η φράση του
Ιησού στο κατά Ιωάννην
Ευαγγέλιο (Ιωάν. Δ΄ 14) :
«ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν
αιώνιον».
(= Σφοδρώς επιθυμούμε το
ύδωρ της Ορθοδοξίας που
αναβλύζει και αναπηδά από
την Πηγή, που λέγεται
Χριστός, και προσφέρει
ζωή αιώνια, αθάνατη).
- Το σώμα ημών ου ζήσεται
άνευ τροφής, Γλυκεία,
και η ψυχή νεκρά άνευ
πνευματικής σοφίας.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Γλυκεία : Χίος )
(Γλυκύ : Κάλυμνος)
Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
λέγει : «Όταν το σώμα πεινά,
απαιτεί τροφή, και η ψυχή
έχει την ίδια ανάγκη. Όπως
ακριβώς το σώμα, αν δεν
λάβει τροφή, δεν μπορεί
να ζήσει, έτσι και η ψυχή,
αν δεν μεταλάβει
πνευματικής τροφής, είναι
νεκρή».
Κατά την Εξόδιον (νεκρώσιμη)
Ακολουθία ψάλλει ο
Ιερεύς : «Ουκ έστιν
άνθρωπος, ός ζήσεται και
ουχ αμαρτήσει..» (= Δεν
υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος
θα ζήσει και δεν θα αμαρτήσει).
Ουκ έστιν = δεν υπάρχει
Εστί = είναι
363.«Ου γαρ υμείς εστε», Φως, «οι
λαλούντες», Περιστερά,
«αλλά το Πνεύμα του Πατρός
… υμίν το λαλούν», Γέρας.
Θεοτόκε Πανάχραντε
(Φως : )
(Περιστερά : )
(Γέρας της σωτηρίας : )
γέρας = το έπαθλο
(= Ο Κύριος είπε, Παναγία,
προς τους Μαθητές Του :
Δεν είστε εσείς που
ομιλείτε, αλλά το Άγιο
Πνεύμα του Πατρός σας
Υψίστου Θεού, το οποίο
ακούγεται, λαλεί, βγαίνει
από το στόμα σας).
Ο Κύριος είπε τοις Μαθηταίς
αυτού : «Ου γαρ
υμείς εστε οι λαλούντες,
αλλά το Πνεύμα του Πατρός
υμών το λαλούν εν υμίν».
(Ματθ. Ι΄ 20).
- Οι Άγιοι ουκ απ΄ εαυτών,
ά λέγουσι, Πατέρες
λέγουσι, αλλά δια στόματος
αυτών ο Θεός, Εύπαι.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Εύπαις : )
(= Οι Άγιοι Πατέρες, όσα
διδάσκουν, δεν τα λέγουν
από μόνοι τους, αλλά δια
του στόματος τους ο
Θεός λέγει, ομιλεί).
Εις το κατά Ιωάννην
Ευαγγέλιον υπάρχει η
ρήσις : «Τα ρήματά, ά
εγώ λαλώ υμίν, απ΄
εμαυτού ου λαλώ …»
(= Τα λόγια που σας λέγω,
δεν είναι λόγια δικά
μου …..).
Ο Άγιος Βαρσανούφιος λέγει :
«Οι Άγιοι Πατέρες δεν είναι
οι ίδιοι που ομιλούν από τον
εαυτό τους, αλλά ο Θεός, που
ομιλεί μέσα τους, όπως θέλει,
άλλοτε μεν συνεσκιασμένως
και άλλοτε φανερώς, ώστε
όπως θέλει Εκείνος (ο Θεός)
ομιλεί, και όχι όπως αυτοί
θέλουν».
- Συ εί στερρόν της πίστεως
έρεισμα, Ισηγορία.
Συ ευφροσύνη γενεών
πασών, Παραμυθία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ισηγορία : )
(Παραμυθία : )
(= Είσαι ακλόνητη βάση
της χριστιανικής πίστεως,
Παναγία, και βαθιά
ευχαρίστηση, τέρψη, χαρά
και αγαλλίαση όλου του
ανθρώπινου γένους).
- Ημών της Αναστάσεως
συ λιμήν, Μακαρία,
ποταμός ρέων άφθονον
ύδωρ αθανασίας.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Μακαρία : )
(= Είσαι λιμάνι της δικής
μας Αναστάσεως, Παναγία,
και ποταμός που ρέει
άφθονο νερό αθανασίας).
- Αγίω Ιακώβω η
αρχαιοτάτη Θεία,
Λιχάδα, αποδίδεται
των πιστών Λειτουργία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Λιχάδα : στην περιοχή του
Αγίου Γεωργίου στην
βόρεια Εύβοια)
(= Στον Άγιο Ιάκωβο τον
Αδελφόθεο αποδίδεται η
συγγραφή της αρχαιότερης,
της πιο παλιάς Θείας
Λειτουργίας της Κυριακής
της Εκκλησίας μας).
Τις Θείες Λειτουργίες της
Κυριακής (των Κυριακών)
συνέγραψαν Άγιοι της
Εκκλησίας μας. Η αρχαιότερη,
σε σχέση με όλες, Θεία
Λειτουργία είναι
του Αγίου Ιακώβου του
Αδελφοθέου, ο οποίος
υπήρξε αδελφός του Ιησού
εκ του Ιωσήφ, εξ ού και
Αδελφόθεος, και ο οποίος
συνέγραψε και την Ακολουθία
του Ιερού Ευχελαίου.
Βλέπε το από 28-9-2026
κείμενό μου που ανηρτήθη
στο διαδίκτυο και έχει τον
τίτλο : «Ο Θεός, ο Έλλην
και η Ελλάς»
Άλλοι Άγιοι που συνέταξαν
Θείες Λειτουργίες των
Κυριακών στην Εκκλησία
μας είναι ο Έλλην Άγιος
Μέγας Βασίλειος, Πόντιος
εκ της Καππαδοκίας της
Μικράς Ασίας, ο Έλλην
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος,
ο Έλλην Άγιος Γρηγόριος
ο Διάλογος.
Παραπέμπω και πάλι στο από
28-9-2026 κείμενό μου
με τίτλο : «Ο Θεός, ο Έλλην
και η Ελλάς».
- Τρανή, Χιλιαρμενίτισσα,
συ εί Πρώτη των Αγίων,
ω κάτοχε και ένστολε
πολλών προσωνυμίων.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Τρανή : Μεγαλοχώρι
Σαντορίνης, Μοσχονήσι
Μικράς Ασίας )
(Χιλιαρμενίτισσα
ή Χιλιάρμενος : Κρήτη)
(= Παναγία, συ είσαι η
πρώτη και μεγαλύτερη
από τους Αγίους, κατέχεις
δε και είσαι στολισμένη
με άπειρα προσωνύμια, με
αναρίθμητες προσωνυμίες).
- Η προς Θεόν και άνθρωπον
πιστού αγάπη, εμπράκτου,
Φως, πίστεως προς τον Θεόν
κήρυγμα, ω Βλασταρού.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Φως ζωής : )
(Βλασταρού ή Βλασαρού :
Αθήνα)
Εννοείται το ρήμα εστί.
(= Η αγάπη ενός χριστιανού
προς τον Θεόν και προς τον
συνάνθρωπό του αποτελεί
απόδειξη και κήρυγμα της
έμπρακτης και ζωντανής
προς τον Θεόν πίστεώς του).
- Χάρισαι μοι εγκράτειαν
τω δούλω, Ουρανία,
προστάτευσόν με εκ παντός
πάθους, ω Θεσπεσία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ουρανία : )
Παναγία, η Ουράνια Μάνα
και η Πύλη προς τον ουρανό,
που συνδέει τους
ανθρώπους με την ουράνια
Βασιλεία.
(Θεσπεσία : )
το χάρισαι : β΄ προσ. προστ.
αορίστου του ρήμ.
χαρίζομαι = χαρίζω
13-10-2026
