Στο προηγούμενο σχόλιο μας με τίτλο «Μήπως θα έπρεπε να τον αξιοποιήσουμε;» προσπαθούμε να κάνουμε χιούμορ, όσο μπορεί να κάνει κανείς, με αυτή την πολύκροτη υπόθεση των τελευταίων ημερών του βουλευτή κ. Α. Πάτση.
***
Μια υπόθεση που όσο περνάει ο χρόνος αποκτά και νέα επεισόδια απ’ το… παρελθόν, μέσω των οποίων σκιαγραφείται καλύτερα το δημόσιο προφίλ (σ. σ. γιατί αυτό και μόνο μας ενδιαφέρει και τίποτα άλλο) του κ. Ανδρέα Πάτση.
***
Αλλά και το χιούμορ έχει τα όρια του, καθώς από ένα σημείο και έπειτα τα πράγματα σοβαρεύουν και προκύπτουν μια σειρά γενικά ερωτήματα που μόνο να γελάσεις δεν σου επιτρέπουν. Ερωτήματα που μπορεί να έχουν ως αφορμή τα όσα αποκαλύπτονται για τον βουλευτή Γρεβενών, αλλά επί της ουσίας αφορούν όλο το πολιτικό μας σύστημα.
***
Το πρώτο ερώτημα, αφορά τον τρόπο που επιλέγονται οι υποψήφιοι για να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια των κομμάτων. Τι ακριβώς κάνουν οι περιβόητες «επιτροπές ψηφοδελτίων» πριν δώσουν το χρίσμα σε κάποιον και τι ελέγχουν; Δεν έχουμε αυταπάτες ότι εξετάζουν τους υποψηφίους για το αν γνωρίζουν τις ιδεολογικές αρχές του κόμματος και τα βασικά του πιστεύω, αφού πολλές φορές δεν γνωρίζουν ούτε καν το προεκλογικό του πρόγραμμα. Ο πρότερος βίος του υποψηφίου παίζει κάποιο ρόλο ή άπαξ και επιλεγεί, για όποιο λόγο κι αν γίνει αυτό, τότε αυτό λειτουργεί σαν ένα είδος εξαγνισμού και όλα καλά; Αρκεί, βέβαια, να μην μας κάτσει η στραβή…
***
Το δεύτερο ερώτημα, αφορά τα περιβόητα πόθεν έσχες των πολιτικών. Κατατίθενται, υποτίθεται πως, ελέγχονται από την αρμόδια επιτροπή και δημοσιεύονται. Αλήθεια, τι ακριβώς ελέγχουν; Αν μπήκαν σωστά τα στοιχεία ταυτότητας; Κι αν αποδειχθεί πως υπάρχουν παρατυπίες, τι γίνεται; Υπάρχουν συνέπειες με βάση τη νομοθεσία ή γίνονται απλώς συστάσεις; Πάντως, αν οποιοσδήποτε από μας τους κοινούς θνητούς εμφανίσει ξαφνικά μεγάλες καταθέσεις που δεν δικαιολογούνται από πουθενά, οι πιθανότητες ν’ ακούσει να χτυπά το κουδούνι του και να είναι ο γαλατάς και όχι η Εφορία, μάλλον, είναι ελάχιστες έως μηδαμινές…
***
Περνάμε σ’ ένα τρίτο ερώτημα, που είναι μια πονεμένη ιστορία για χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια, δανειολήπτες. Αν πάμε σε μια τράπεζα και ζητήσουμε να αγοράσουμε κόκκινα δάνεια της, αλλά με χρήματα που θα μας δανείσει η ίδια, τι πιθανότητες έχουμε να μην μας πετάξουν έξω με τις κλωτσιές;
***
Βέβαια, εδώ εκτός από πονεμένη ιστορία υπάρχει και μια συλλογική πολιτική ευθύνη, όλων των κομμάτων που κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, καθώς δεν κατάφεραν (ή δεν θέλησαν) να υποχρεώσουν τις τράπεζες, με κάποιο νομοθέτημα τους, πριν ξεπουλήσουν τα κόκκινα δάνεια αντί πινακίου φακής σε οποιοδήποτε τρίτο, να τα προτείνουν στην ίδια, περίπου, τιμή στον δανειολήπτη. Ως πολίτες αναγκαστήκαμε να επωμιστούμε και να παλεύουμε να εξυπηρετήσουμε όλοι μαζί με τις θυσίες μας (σ. σ. περικοπές μισθών, συντάξεων, υπερφορολόγηση κ.α.) ένα τεράστιο δημόσιο χρέος που μεγάλο μέρος του δημιουργήθηκε για να σωθούν οι τράπεζες, και τώρα που σώθηκαν θα βάζουν στους πολλούς την θηλιά στο λαιμό, με όποιο τρόπο μπορούν;
***
Υπάρχουν και άλλα πολλά ερωτήματα που θα μπορούσαμε να θέσουμε αλλά ο αριθμός τους μοιάζει και είναι ατέρμων. Όπως ατέλειωτος είναι και αυτός ο φαύλος κύκλος που ζούμε με ευθύνη όλων. Και των πολιτικών αλλά και των πολιτών. Των πολιτικών γιατί δεν κάνουν όσα πρέπει για να τον κλείσουν και των πολιτών γιατί ξεχνάμε εύκολα.
***
Ένας φαύλος κύκλος που εκτός του ότι βλάπτει την δημοκρατία και τους θεσμούς της, μας κάνει να μην πιστεύουμε πια σε τίποτα και σε κανένα. Κι αυτό είναι το χειρότερο.
