κουμπί = κόμβος, σύμπλεξη, ευαίσθητο σημείο
Ο ΕΟΡΔΑΪΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ και το E-PTOLEMEOS.GR παρουσιάζουν τη νέα στήλη με τίτλο ‘ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ’, που υπογράφει ο εκπαιδευτικός Θέμης Απατσίδης. Με την κριτική ματιά του, θα καταπιάνεται κάθε Τετάρτη θέματα επικαιρότητας, αλλά και με θέματα διαχρονικά. Τον καλωσορίζουμε στην ομάδα των συνεργατών μας.
Μπαίνουμε στην εορταστική περίοδο κατά την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να προσφέρουμε αγάπη στον συνάνθρωπό μας και στον τόπο μας. Είναι η ώρα να ενεργοποιήσουμε την εφαρμογή “πολίτης”. Να αποδείξουμε ότι αποδράσαμε από το εγώ και ενταχθήκαμε στο εμείς.
Η φράση “αγαπώ τον τόπο μου” δεν είναι σύνθημα ούτε ευχή. Είναι καθημερινός τρόπος ζωής. Δεν αποδεικνύεται με αναρτήσεις στο facebook ούτε με καθαρτήριους όρκους ούτε με κροκοδείλια δάκρυα.
Η Δημοτική Αρχή της Εορδαίας επενδύει τα τελευταία χρόνια σεβαστούς πόρους, υλικούς και ανθρώπινους, για να ενδυναμώσει την εορταστική διάθεση των δημοτών της και να τονώσει την τοπική αγορά. Φωταγωγεί δρόμους, διακοσμεί πλατείες, φιλοξενεί εκθέσεις και αναδεικνύει την τοπική πολιτιστική παραγωγή.
Ηχηρή παραφωνία κάποιοι ελάχιστοι σύλλογοι που αντί να συμμετέχουν με το έργο τους στην προσέλκυση επισκεπτών από άλλες περιοχές, οργανώνουν μαζικές αποδράσεις στη “βίλα των ξωτικών”, στο “κότερο του Αι Βασίλη”, στους “παγετώνες της Πέλλας” και άλλους παρόμοιους αποπροσανατολιστικούς προορισμούς.
Με τέτοιες κινήσεις σίγουρα η τοπική αγορά καταγράφει απώλειες. Όμως, καταγράφεται περίτρανα και η απώλεια συνείδησης κάποιων συμπολιτών μας, που σαμποτάρουν την κοινή προσπάθεια.
Βεβαίως, η απώλεια συνείδησης δεν είναι κάποιος άγνωστος ή καινοφανής όρος. Στην ιατρική “απώλεια συνείδησης” λέγεται η λιποθυμία. Αντίστοιχα στον δημόσιο μας βίο, είναι της μόδας η εικονική λιποθυμία, δηλαδή η “απώλεια κοινωνικής συνείδησης”. Η εικονική λιποθυμία εμφανίζεται σε δημόσια πρόσωπα και εκδηλώνεται σε δημόσιο χώρο κατά κανόνα μετά από κάποιο στρίμωγμα του πρωταγωνιστή σε θέματα κακοδιαχείρισης. Ακραία περίπτωση είναι η “κοινωνική αναλγησία”, κατά την οποία το άτομο δεν είχε ποτέ κοινωνική συνείδηση, για να την χάσει.
Η κοινωνική αναλγησία χαρακτηρίζεται από πλήρες έλλειμμα πολιτισμού και προσήλωσης σε ανθρωπιστικές αξίες.
Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Η σημερινή γενιά των social media έχει τα δικά της όπλα: block, φραγή, αποκλεισμός, διαγραφή κτλ. Εφόσον με κάνεις έξαλλο, δεν υπάρχεις για μένα, σε πετάω έξω από το κάδρο μου.
Υπάρχει, φυσικά, και ο πειρασμός. Αν αποκλείσουμε κάτι τέτοιους τύπους, ποιος θα μας φτιάχνει τη μέρα; Εδώ υψώνεται το ανυπέρβλητο και διαχρονικό δίλημμα “τρυφηλή ζωή ή πατριωτικό χρέος”. Έρρωσθε!
…η φράση “αγαπώ τον τόπο μου” δεν αποδεικνύεται με αναρτήσεις στο facebook. Είναι καθημερινός τρόπος ζωής…
