Για μία ακόμα φορά γίναμε μάρτυρες ενός ζητήματος, το οποίο σχετίζεται με τον ηγέτη της μη δημοκρατικής Τουρκίας R. T. Erdoğan. Όπως επίσης γίναμε και πάλι μάρτυρες μίας ακόμα χυδαίας έκδοσης του Charlie Hebdo, που πάντως έχει πληρώσει με το αίμα δολοφονικών επιθέσεων την ελευθεριάζουσα κριτική του. Επί των ημερών του ισλαμιστή και όχι κεμαλιστή R. T. Erdoğan η Τουρκία αρχικά ευημέρησε, εφαρμόζοντας, όμως, από ένα σημείο και μετά μία έντονα επεκτατική πολιτική. Φυσικά τώρα η τουρκική λίρα έχει πάρει την μεγάλη κατηφόρα. Γνωρίζοντας πως λόγω της κλιματικής αλλαγής υποβαθμίστηκε η σημασία των Στενών του Βοσπόρου για την Ρωσία και άρα της σημασίας της Τουρκίας ως προς το ΝΑΤΟ και χωρίς προοπτική της Τουρκίας ως παραγωγός χώρα φυσικού αερίου, ο R. T. Erdoğan κινείται στα όρια του casus belli με την Ελλάδα. Ο τουρκικός στρατός συμμετείχε ή συμμετέχει σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη και το Ναγκόρνο Καραμπάχ, με τον τουρκικό στρατό να εκτελεί συχνά τους αιχμαλώτους πολέμου (το έκανε και στην Κύπρο). Στην Ελλάδα πάλι ορισμένες antifa οργανώσεις υπερασπίζονται…τα δικαιώματα της Τουρκίας απέναντι στον ελληνικό επεκτατισμό! Αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά για υπόγειες διαδρομές χρήματος και αυτό έκαναν αυτές οι οργανώσεις και κατά του ΣΥΡΙΖΑ επί υπουργίας Ν. Κοτζιά.
Ο R. T. Erdoğan, γιγάντωσε τον μύθο του στον ισλαμικό κόσμο, όταν έφτασε δημόσια (στον ΟΗΕ) να εξισώσει το Ισραήλ με τον Ναζισμό. Στο πλαίσιο εκβιασμού προς την Δύση και με δεδομένη την πολιτική ενσωμάτωσης μέσω του ΟΗΕ και της Ε.Ε., ενισχύει με κάθε τρόπο τις μεταναστευτικές ροές (με πρώτο σταθμό βέβαια την Ελλάδα). Στο πρόσωπό του R. T. Erdoğan συγκεφαλαιώνεται η υποκρισία του μετανεωτερικού κόσμου. Αρχικά ήταν χρήσιμο γρανάζι του συστήματος, αλλά τώρα κάνουμε επίκληση της ηθικής. Το πρόβλημα είναι πως θεμελιώνουμε μία ηθική μετά τον Διαφωτισμό της εκκοσμίκευσης; Στην πράξη στην νεωτερικότητα και πλέον στην μετανεωτερικότητα, η ηθική υφίσταται στους θρησκευόμενους οι οποίοι δέχονται ιερά κείμενα και αυθεντίες. Για τους κοσμικούς ισχύει το δίχως Θεό όλα επιτρέπονται και άρα το νόμιμο είναι και ηθικό ή απλά δεν υπάρχει ηθικό παρά μόνο νόμιμο, το οποίο εναρμονίζεται στις διεθνείς συνθήκες τις οποίες επιβάλλουν οι ισχυροί του κόσμου. Τα δικαιώματα υποβαθμίζονται εν μέρει όταν συγκρούονται μεταξύ τους και πολλές χώρες ήδη δεν ασκούν κυβέρνηση αλλά διακυβερνούν, όπως συμβαίνει στην Ε.Ε.
Στην μετανεωτερική κοινωνία της πληροφορίας, επηρεασμένης πολύ από τις εμπορικές πρακτικές και τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, η τεκμηρίωση υποσκελίζεται από την ψευδή ενημέρωση. Ο σύγχρονος άνθρωπος προστρέχει σε διαδικτυακές εφαρμογές άμεσα προσβάσιμες όπως η wiki. Έτσι διαμορφώνει γρήγορα μία γνώμη, πάνω όμως σε σαθρά θεμέλια. Η πραγματική επιστημονική τεκμηρίωση κατακτά νέα πεδία, όμως η πληροφορία της συχνά δεν κοινωνείται στον κόσμο. Στην χωρίς ηθική μετανεωτερική κοινωνία, σημασία έχει το ποιος μπορεί να προπαγανδίσει επιτυχώς και να χορηγείται επαρκώς.
Χώρες οι οποίες πριν μπορούσαν να επιβληθούν με καθεστωτικές αποικιοκρατικές πολιτικές (μέσα σε αυτές και η Γαλλία), διαμόρφωσαν την ιδέα ενός ήπιου και χρήσιμου Ισλάμ στην ίδια βάση: σημασία δεν έχει τι λέει το ίδιο το Κοράνι, αλλά τι μπορούμε να πετύχουμε ως ισλαμικό φαίνεσθαι, το οποίο μπορεί να ενσωματωθεί στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Πίστεψαν πως η ενσωμάτωση ισλαμιστών, με την βοήθεια μη Αράβων και Περσών ισλαμιστών ηγετών όπως ο R. T. Erdoğan, θα οδηγήσουν στην διαμόρφωση ενός ήπιου ισλαμικού φαίνεσθαι. Γιατί μπορεί για έναν ισλαμιστή ή θεολόγο ερευνητή, ένας Ισλαμιστής να είναι πρώτα ένα μέλος του Οίκου του Ισλάμ (Dar al–Islam) με τα ανάλογα καθήκοντα, για έναν πολιτικό όμως, είναι ένας εν δυνάμει ψηφοφόρος και για ένα επιχειρηματία πελάτης της δεύτερης μεγαλύτερης πληθυσμιακά θρησκείας του πλανήτη.
Το Charlie Hebdo, εργάζεται με την δύναμη της εικόνας, την έκφραση της δικής του ιδεοληπτικής προπαγάνδας. Θεωρώντας πως δικαιούται να κάνει αριστοφανική σάτιρα, μπορεί να σατιρίζει ακόμα και ιερά πρόσωπα, όπως και ο Αριστοφάνης έκανε, ενίοτε στα όρια του αγοραίου και της ύβρεως. Ως περιοδικό της εικόνας πολεμά όχι το ακραίο Ισλάμ αλλά το καθαυτού Ισλάμ, το οποίο δογματικά και κορανικά είναι εικονοκλαστικό και απαξιωτικό απέναντι στις αρχαίες θρησκείες (βλ. ανατινάξεις αρχαίων μνημείων στην Παλμύρα) και δεν δέχεται την απεικόνιση ιερών προσώπων του με πλήρη ανθρωπομορφικά στοιχεία. Κατηγορείται ο R. T. Erdoğan για φονταμενταλισμό αφού μετατρέπει εμβληματικούς χριστιανικούς ναούς-μνημεία της UNESCO σε μουσουλμανικά τεμένη και καλύπτει τον εικονικό τους διάκοσμο. Αλλά αυτό ακριβώς υπαγορεύει το Ισλάμ, με πρότυπο την μετατροπή της ειδωλολατρικής Καάμπα το 631 σε αποκλειστικό προσκύνημα της προϊσλαμικής αραβικής θεότητας του Allah ως του μόνου Θεού, αφού αποκαθήλωσε τα υπάρχοντα είδωλα και απαγόρευσε την είσοδο των «απίστων» (Κοράνιο, 9:28).
Τελικά ο R. T. Erdoğan είναι ένας τυπικός φασίστας ηγέτης ή κανονικός ισλαμιστής ο οποίος σε εποχή μετανεωτερικότητας επιχειρεί να εφαρμόσει αρχές του Κορανίου; Πολλοί υποστηρίζουν πως υπάρχουν πάρα πολλοί ήπιοι ισλαμιστές. Ισχύει φυσικά αυτό, μόνο που είναι όντως ήπιοι, γιατί δεν εφαρμόζουν τα κατεξοχήν κορανικά δόγματα, τις χαντίθ και την Σαρία. Το Κοράνι εντέλει τον ισλαμιστή να αγωνιστεί τον ιερό αγώνα («Jihad», Κοράνιο, 2:193) και όπως ορθώς τονίζει ο βυζαντινός Θεοφάνης, ισλαμικό κριτήριο για τον παράδεισο αποτελεί το να γίνει κάποιος μάρτυρας σκοτώνοντας απίστους και σκοτωμένος στο πεδίο της ιεράς μάχης (Χρονογραφία, PG 108, 688A).
Τελικά η δολοφονική διαμάχη μεταξύ του Ισλάμ και του Charlie Hebdo είναι μία εικονομαχία; Ο ισλαμισμός είναι εικονομαχικός, στοιχείο που οξύμωρα υιοθέτησε από την ανεικονική παγανιστική αραβική τέχνη, την οποίας την θρησκεία δια πυρός και σιδήρου δίωξε εξαρχής. Το ανεικονικό των αρχαίων Αράβων ήταν γνωστό στην αρχαιότητα (Μάξιμος Τύριος, Φιλοσοφούμενα, 8.8). Το Charlie Hebdo από την άλλη, έχει χυδαιολογήσει και απέναντι σε άλλες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός και η εικόνα ως αμεσότητα της έκφρασής του είναι εκ των ων ούκ άνευ. Όμως ασκώντας τέχνη με χυδαία σκίτσα, έχει να λέει πως δικαιούται σε μία φιλελεύθερη κοινωνία να σατιρίζει θεούς και δαίμονες. Μήπως τελικά εξεγειρόμαστε δίκαια ηθικά (αν μπορούμε να θεμελιώσουμε μία σύγχρονη ηθική) αλλά άδικα κατά τον νόμο; Μήπως αντιδρούμε a la card, καθώς συχνά δεν αντιδράσαμε σε χυδαίες καλλιτεχνικές εκφράσεις προς ιερές μορφές και σύμβολα; Πολλά τα παραδείγματα. Γιατί σε άλλες περιπτώσεις δεχόμαστε χυδαιολογήματα στο όνομα του αριστοφανισμού και της ελευθερίας της τέχνης, αλλά αντιδρούμε ως προς τα ανάλογα του Charlie Hebdo; Δικαιούμαστε ένα χυδαιολόγημα καλλιτεχνικής έκφρασης να το απαγορεύουμε ή απλά μπορούμε να αντιδρούμε και μέχρι εκεί; Όμως όπως λέει ο Hobbes και ο Locke, αν συγκρούονται δύο δικαιώματα οδηγούνται σε αμοιβαία περικοπή τους μέσω κοινωνικού συμβολαίου. Μπορούν όμως ρεαλιστικά στην καλλιτεχνική έκφραση να τεθούν όρια; Φαινομενικά δύο δικαιώματα συγκρούονται στην διαμάχη R. T. Erdoğan και Charlie Hebdo, ουσιαστικά, όμως, δεν είμαι βέβαιος αν πρόκειται για πόλεμο δικαιωμάτων. Για άλλη μια φορά, όμως, κάποιος υπερασπίσει παραβατικά τον δικό του νόμο, όπως έγινε και με τον Γάλλο καθηγητή.
