Ένας από τους κύριους πολιτικούς λόγους, που συνέτεινε στην κοινωνικο – οικονομική κατάρρευση της χώρας μας, υπήρξε η σταδιακή αποθεσμοποίηση των πολιτικών, παραγωγικών και διοικητικών δομών, που διαμορφώθηκαν μετά την απελευθέρωση και παλιγγενεσία του ελληνικού κράτους.
Το αποτέλεσμα του μακρόχρονου εκφυλισμού των αρχών και των νόμων είναι η σημερινή δημοκρατική και οικονομική κατάρρευση του δυτικογενούς ελληνικού κράτους.
Εάν θέλουν σήμερα κάποιοι σοβαροί αναλυτές να εντοπίσουν τα αίτια της πολυδιάστατης χρεοκοπίας μας, θα τα εντοπίσουν στη διαχρονική σύσταση και λειτουργία ενός ανεξέλεγκτα υπερτροφικού κομματικού κράτους.
Μετά το 1830 το δημιουργηθέν ελληνικό κρατίδιο κάτω από την κηδεμονία του αγγλικού και γερμανικού παράγοντα διαμόρφωσε και ανέπτυξε ισχυρές παραγωγικές και αναπτυξιακές υποδομές τέτοιες, που το οδήγησαν στην ανάπτυξη και την περαιτέρω διεύρυνσή του μετά τους βαλκανικούς πολέμους.
Η βασιλευόμενη ελληνική δημοκρατία, που εγκαθίδρυσαν οι ξένοι κηδεμόνες μας, κινήθηκε μέσα στα πλαίσια μιας εθνικά εξαρτημένης χώρας, αλλά παρείχε ταυτόχρονα τα εχέγγυα για τη διαμόρφωση μιας αυτόνομης και πολυδιάστατης παραγωγικής ανάπτυξής της ιδιαίτερα στον πρωτογενή τομέα.
Η δημοκρατική όμως σύσταση και λειτουργία των πολιτικών κομμάτων υπήρξε απ’ αρχής αδύναμη και εξαρτημένη, αφού τα ελληνικά κόμματα ήσαν υποταγμένα απόλυτα στα κελεύσματα του παλατιού.
Δυστυχώς αυτές οι δομές της “ευνουχισμένης δημοκρατίας” λειτούργησαν καταλυτικά ακόμα και μετά τη μεταπολίτευση, έτσι ώστε, πέραν των φραστικών νεολογισμών, τα νεότευκτα κόμματα να παραμένουν δέσμια των παλαιών εξαρτήσεων και μηχανισμών εξουσίας.
Στη μεταπολιτευτική περίοδο της ελληνικής εμπειρίας η αναδυθείσα προεδρευομένη δημοκρατία, χωρίς παρεμβατικό ρόλο ,ισχυροποίησε τα κόμματα, που ανεξέλεγκτα πλέον μετεξελίχθηκαν σε ειδοποιούς μηχανισμούς εξουσίας του διοικητικοοικονομικού κατεστημένου της χώρας μας..!
Το πρώτο κόμμα έπαιρνε τα πάντα, ενώ το δεύτερο έχανε τα πάντα..
Η εξουσιαστική απολυταρχία του κυβερνώντος κόμματος ήταν τόσο αλαζονική, που πολλές φορές κατέλυε και τις εναπομείνασες διοικητικές και δημοκρατικές ιεραρχήσεις και δομές του κράτους και της κοινωνίας.
Ο θεσμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν τόσο αδύναμος, που κινούνταν στα πλαίσια κάποιων φραστικών ενστάσεων και διαμαρτυριών ,
μη μπορώντας να ασκήσει ακόμα και υποτυπωδώς κανέναν κοινοβουλευτικό έλεγχο, με μοναδικό στόχο την εκλογική αποδόμηση του πρώτου προκειμένου να το υποκαταστήσει.
Ιδιαίτερα στο νομοθετικό έργο ήταν αδύναμο να αποτρέψει την ψήφιση νόμων, που εξυπηρετούσαν άνομα και ιδιοτελή συμφέροντα.
Τα δέλεαρ, που παρείχε η εκλογική νίκη στο πρώτο κόμμα, λειτουργούσαν τόσο καταλυτικά, ώστε το εκλογικό σώμα τα συνταυτίζεται με αυτά και να λειτουργεί ως φορτισμένη μάζα διεκδίκησης προσωπικών και όχι συλλογικών επιδιώξεων και οραμάτων.
Οπαδοί και κόμμα βρίσκονταν σε μια διαρκή αμφίσημη παθολογική σχέση ιδιοτέλειας σε βάρος βέβαια του κοινού και εθνικού συμφέροντος.
Έτσι καταλύθηκαν και κατέρρευσαν πανάρχαιες δομές και αξίες της κλασικής και αναγεννησιακής Ευρώπης, που εμπεδώθηκαν στο νεοελληνικό τρόπο σκέψης.
Ένας ολόκληρος πολιτισμός αρχών και δικαίου αναιρέθηκε από τον κομματικά σκοπούμενο και πολλά υποσχόμενο κομματικό ρεβανσισμό.
Η κομματική εξουσία, διαχεόμενη σε όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, εξεδίωκε και καταδίκαζε κάθε λογική ορθολογισμού και προόδου , τα δε κομματικά ιερατεία κατήγγειλαν και λοιδορούσαν κάθε φωτισμένη και ανιδιοτελή άποψη και θέση με ιεροεξεταστικές μεθοδεύσεις.
Έτσι ένα ολόκληρο κράτος κατέρρευσε και ένας λαός βρέθηκε στον οίκτο και τη χλεύη του πολιτισμένου κόσμου.
Η μνημονιακή δέσμευση και εξάρτηση εξώθησε το λαό σε μια πολυτάραχη και αδιέξοδη περίοδο, που για πολλά ακόμη χρόνια θα διασύρεται στην ανέχεια και τη λιτότητα.
Στο διαρκές αυτό έγκλημα έχουν ανακαλυφθεί τα πτώματα, τα φονικά όργανα ,υπάρχουν οι μάρτυρες κατηγορίας, αλλά δεν έχει στηθεί ακόμα η αναγκαία δίκη για να κριθούν οι ένοχοι…
Η καταστροφή μιας χώρας και η υποθήκευση της προοπτικής για τις ερχόμενες γενεές εμπεριέχει τέτοιες ενοχές, που το ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα δεν διέβλεψε ενοχικές και τιμωρητικές διαδικασίες.
Το πολιτικό ζητούμενο, που θα απαγκιστρώσει το λαό από το τέλμα, στο οποίο περιήλθε, εξακολουθεί να παραμένει αμείλικτο και αναπάντητο…
Ακόμα και σήμερα μετά τις κάλπες του Σεπτέμβρη και την οκτακομματική εκπροσώπηση του ελληνικού λαού, τα νεοεκλεγέντα κόμματα αυτοπολώθηκαν στις ίδιες παραδοσιακές αντιπαλότητες ΄΄ κυβερνητικά αντικυβερνητικά ΄΄ χωρίς να διαφαίνεται ένα εθνικό μέτωπο ευρύτερης συνεργασίας.
Ακόμα και μπροστά στο απόλυτο αδιέξοδο που περιήλθε η χώρα, κανείς δε συλλογιέται, πώς θα αντιμετωπιστούν τα πολύπτυχα προβλήματα του τόπου, προκειμένου ο λαός να οδηγηθεί σε μια σύγχρονη και αφειδώλευτη ελληνική δημοκρατία….
