Ο Μακαριστός, Παπά Σάββας Καζαντζίδης, Παππούς μας, από την Αείμνηστη Μητέρα μας, Ελπίδα, ακολούθησε το 1923, με την πολύτεκνη οικογένεια του, το καραβάνι του ξεριζωμού από τις πάτριες εστίες με την προσδοκία της σύντομης επιστροφής στην Ιερή παρακαταθήκη των ψυχών που άφησαν και τους περιμένουν στα κοιμητήρια της Δέσμενας και όχι μόνο….
Ο Παπά Σάββας αποβιβάζεται στη Θεσσαλονίκη με τα 5 παιδιά του, Θεόδωρο, Ελένη, Παρθένα, Αναστασία και Ελπίδα, δεδομένου ότι, η πρεσβυτέρα , Σημέλα, δεν άντεξε προηγηθείσα εξορία τους και απεβίωσε το 1918 στην Σαμψούντα
Να σημειώσουμε ακόμα πως, το 1916 απεβίωσε στην ΕΞΟΡΙΑ , σε ηλικία 12 ετών και η κόρη του Ελισάβετ.
Στο Ναλπάνκιοϊ (Περδίκα) μετοίκησαν όταν, ο Χαλκίδης Ιωάννης- πρόσφυγας από την Πέκτελα, νέος κάτοικος του Ναλπάνκιοϊ, τον ζήτησε να αντικαταστήσει τον κοιμηθέντα Ιερέα του χωριού και την ύπαρξη πολλών συγγενών – πατριωτών, καθώς και πολλά άλλα πλεονεκτήματα του χωριού και γενικότερα της περιοχής, έτσι πείστηκε και μετοίκησε στο Ναλπάνκιοϊ με όλη του τη φαμίλια ..
Σχετικά γρήγορα πάντρεψε όλα τα παιδιά του και το1932, σε ηλικία 63 χρόνων αποδήμησε εις Κύριον...
Στη φώτο μας Ιερείς της επαρχίας Εορδαίας τέλεσαν το σχετικό τελετουργικό της αποδημίας των κληρικών, τα παιδιά του Θεόδωρος, Ελένη Παπουλίδου, Παρθένα Χαλκίδου, Αναστασία Παπουλίδου, Ελπίδα Καζαντζή, τα αδέλφια, εγγόνια και πλήθος κατοίκων του χωριού και όχι μόνο.
Η σημερινή αναφορά μας ας είναι ένα κεράκι στη μνήμη του πρόσφυγα Ιερέα και στην πανελλήνια στρατιά των προσφύγων που δημιούργησε η Τούρκικη Θηριωδία.
Ας είναι το χώμα της Πατρίδος Ελλάδος που τους σκεπάζει ελαφρύ και η μνήμη τους ΑΙΩΝΙΑ.
