Κατά το πρόσφατο παρελθόν είχα δημοσιεύσει στην εφημερίδα, την άποψή μου για την απαξίωση του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ένας θεσμός, χωρίς συνταγματικές δυνατότητες, για τον οποίο είναι τουλάχιστον φαιδρό να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, ώστε να ρίχνει κυβερνήσεις και να χρησιμοποιείται εκβιαστικά. Εν πάσει περιπτώσει, απέβησαν άκαρπες οι 3 ψηφοφορίες, οπότε είπα πως ησυχάσαμε απ΄αυτό. Η συνέχεια εξελισσόμενη στους δέκτες μας: Εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ με καθοριστικό παράγοντα μεταξύ άλλων την ανύπαρκτη αναπτυξιακή πολιτική της απερχομένης κυβέρνησης. Τώρα, πλέον, αρχίσανε τα όργανα στο Eurogroup. Η νέα ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται χωρίς κοστολογημένες προτάσεις, έχοντας ως κύριο όπλο την χαρισματική επικοινωνιακή προσωπικότητα του κ. Βαρουφάκη. Κάτι που δεν βρήκα ως μήνυμα, στην αηδιαστική γελοιογραφία της Αυγής με τον Σόιμπλε ως Ναζί του ολοκαυτώματος.
Αλλά το πρόβλημα μας δεν είναι επικοινωνιακό ή το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Για το 2015 οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας είναι ασφυκτικές, φθάνοντας στο δυσθεώρητο ύψος των 21,9 δις € ! Πράγμα που απλά σημαίνει πως το ελληνικό κράτος δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην αποπληρωμή, αν δεν εφαρμόσει σκληρά και επώδυνα μέτρα προς ένα γονατισμένο στο μεγάλο τμήμα του λαό. Συνεπώς η αποπληρωμή αυτού του χρέους και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού περί πρωτοτυπίας τηρήσεως των προεκλογικών δεσμεύσεων, συνιστούν «παράλληλους δρόμους… σαν τις ράγες απ΄τα τρένα που δεν σμίγουν ποτέ πουθενά» (που άδει και ο Βασίλης Καρράς).
Μέσα σε όλες αυτές τις κρίσιμες στιγμές, γνωστοποιήθηκε την Τρίτη η υποψηφιότητα του ΣΥΡΙΖΑ για τον προεδρικό θώκο των Ελλήνων. Και το όνομα αυτού «Προκόπης Παυλόπουλος». Θα μου πείτε: «Δεν τον πιστεύεις τον θεσμό, για το όνομα κόπτεσαι;». Μάλλον η ημετέρα ευαισθησία πηγάζει από το γεγονός ότι δεν έχω πολύ καλή σχέση με την αμνησία. Η επιλογή του εν λόγω υποψηφίου στηρίχθηκε κατά τον κ. Τσίπρα στα εξής τρία: την ανάγκη για έναν πρόεδρο με αποδεδειγμένη δημοκρατική ευαισθησία, το υψηλό αίσθημα εθνικής συνείδησης που φέρει και κυρίως την ευρύτατη αποδοχή στην κοινωνία και τη βουλή που θα κληθεί να τον εκλέξει. Τι θυμάμαι όμως εγώ;
Θυμάμαι την αποδεδειγμένη δημοκρατική του συνείδηση, με την διακριτική (αόρατη θα έλεγα) παρουσία του στην περίφημη (sic) τηλεοπτική εκπομπή του Παπαδάκη στον ANT1(2012). Εκεί όπου μετά από βαρείς χαρακτηρισμούς, ύβρεις, μπουγέλα, μειδιάματα της κας Δούρου, ρίψη εφημερίδων, φτάσαμε τελικά στα χαστούκια του κ. Κασιδιάρη, προς την κα. Κανέλη. Τότε ρσενικός καθώς είναι ο κ. Προκόπης δήλωνε: «Δεν σηκώθηκα από την καρέκλα μου… γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τη δύναμή μου και φοβήθηκα πως, αν σηκωνόμουν όρθιος, θα τον σκότωνα».
Δεν μπορώ να παραγνωρίσω το υψηλό αίσθημα εθνικής συνείδησης του. Υποκλίνομαι, λοιπόν, στην εν μια νυκτί προεδρικού διατάγματος (164/2004), αντικειμενική πρόσληψη κάπου 40.000 συμπολιτών, με την μετατροπή της 18μηνης δημόσιας έκτακτης θητείας τους εντός διετούς περιόδου σε αορίστου χρόνου(Φ.Ε.Κ. 134/19-07-04). Επίκληση εδώ η σχετική ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία βέβαια έγινε πολύ αργότερα ευρωπαϊκή νομολογία το 2009.
Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την καθοριστική συμβολή του κ. Παυλόπουλου με την εισαγωγή της υπερμοριοδοτημένης συνέντευξης στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Θυμάμαι εμένα να τρέχω στην Αθήνα και το Υπουργείο Παιδείας για προσλήψεις αναπληρωτών σε εκκλησιαστικά λύκεια, λαμβάνοντας βαθμό 3.2/5 και το διπλανό μου βουλευτικό κατά δήλωσή του βύσμα να λαμβάνει 5 με άριστα το 5 !
Για τον νόμο πάλι περί ευθύνης υπουργών και τον ρόλο του ως εισηγητού, είναι πιο έντιμο να μην επεκταθώ. Γιατί εκεί η ζημία έχει γίνει από έναν άλλο εισηγητή, τον κ. Βενιζέλο, όπου με την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, οι υπουργοί μόνο με άδεια της (κυβερνητικής πλειοψηφίας της) βουλής μπορούν να ελεγχθούν από τα δικαστήρια, με δεδομένες τις σχετικές νομικές διατάξεις περί παραγραφής.
Γιατί λοιπόν επιλέγεται ο Προκόπης Παυλόπουλος; Μήπως για την ευρύτερη αποδοχή που έχει στη κοινωνία; 7 χρόνια μας χωρίζουν από το ολοκαύτωμα του 2008 και τα τόσα πολλά καταστραμμένα καταστήματα στα κέντρα όλων των μεγάλων πόλεων. Τα πετροβολημένα αστυνομικά τμήματα, το απροστάτευτο που ένιωσε ο Έλληνας, το σοκ και δέος του συντηρητικού έλληνα ελεύθερου επαγγελματία, που παραδοσιακά ψήφιζε προς τα δεξιά. Και ύστερα ήρθαν οι του ΓΑΠ. Δεν παραγνωρίζω εδώ και την ευρύτερη αποδοχή που είχε και έχει εντός του ελληνικού κοινοβουλίου, αρχής γενομένης από τον περί υψηλοτέρου ανδρισμού φιλοσοφικό διάλογο που διεξήχθη μεταξύ του πανεπιστημιακού ανδρός και του προέδρου, τότε, της βουλής Ευάγγελου Μεϊμαράκη. Ποιο χαμηλή Βουλή πεθαίνεις…
Καταλήγουμε λοιπόν στον σημαίνοντα ρόλο του που έχει να κάνει με την εμπλοκή του στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη για τον νόμο περί βασικού μετόχου, ήτοι περί των νταβατζήδων μεγαλοκαναλαρχών που σηκώνουν όλο το χαρτί στην αγορά των δημοσίων έργων(για να θυμηθώ τον Κασιδιάρη στη Βουλή). Αλλά τέτοιες δικαστικές διαμάχες είναι συνήθως για το θεαθήναι. Το δούναι και λαβείν είναι παγκόσμιο άθλημα. Γίνεται ένα παιχνίδι συμβολικής, με το οποίο ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος εμφανίζεται, επικοινωνιακά πάντα, ως το χτύπημα των αντισυστημικών, κατά κυρίως, του κ. Μπόμπολα (μάλλον δε και του «Ποταμιού»). Και φυσικά, για να επιστρέψουμε στο δημοκρατικό του υποψηφίου Προέδρου, έχει κάνει και την περίφημη δήλωση: «Επαναλαμβάνω, για πολλοστή φορά, ότι έστω και ως ‘θεωρητική’ σύλληψη η συμπερίληψη του ΣΥΡΙΖΑ στα δύο άκρα είναι αδιανόητη». Μικρή δήλωση με μεγάλο κόστος, πέραν της προεδρικής μισθοδοσίας. Με το πλοίο πλέοντας προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
konstantinosoa@yahoo.gr
