Τη μεγάλη δυσφορία των κατοίκων της Τοπικής Κοινότητας Αναργύρων προκάλεσε η διαρκής κωλυσιεργία των παραγόντων του Δήμου Εορδαίας τα τέσσερα τελευταία χρόνια.
Οι κάτοικοι γνωρίζουν πως, ενώ ετοιμάζονται να ξεσπιτωθούν προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των ενεργειακών αναγκών της χώρας, οι φορείς της Πολιτείας όχι μόνο δεν τους συμπαρίστανται, αλλά τους εμπαίζουν. Φοβούνται πως θα έχουν κοινό μέλλον με τους κατοίκους του Κομάνου και της Μαυροπηγής, οι οποίοι ακόμα αναζητούν χωριό και έχουν σε μεγάλο ποσοστό χαθεί μέσα σε διαμερίσματα πόλεων, χάνοντας τη συνοχή και την ταυτότητά τους.
Το δεδομένο είναι ένα. Οι υπό μετεγκατάσταση κάτοικοι δίνουν χωριό και πρέπει να πάρουν χωριό. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος στο πρώτο και βασικό ζήτημα, την οριστική επιλογή τοποθεσίας. Πολλά ακούγονται για άσκοπες ή σκόπιμες καθυστερήσεις από την παρούσα και την προηγούμενη Δημοτική Αρχή της Εορδαίας. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τις επιλογές κατηύθυναν λόγοι ψηφοθηρίας, απλής ολιγωρίας, ή στρατηγικής επιλογής να μη γίνει δεκτός ο οικισμός.
Με δεδομένα τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος των κατοίκων της Ολυμπιάδας, η (αδικαιολόγητη και ατεκμηρίωτη κατά τους Αναργυριώτες) αποδοχή της απόφασης από το Δ.Σ. Εορδαίας είναι ο λόγος που τέθηκε σε μηδενική βάση η επιλογή της τοποθεσίας. Η Εορδαία χάνει το προβάδισμα που είχε από το Αμύνταιο να φιλοξενήσει το νέο οικισμό, με το Δήμο Αμυνταίου να εμφανίζεται από το πουθενά, έχοντας προτεινόμενες κατάλληλες θέσεις με εξασφαλισμένη τη συναίνεση όλων των εμπλεκομένων.
Οι κάτοικοι των Αναργύρων έφυγαν δυσφορώντας από το Δημαρχείο της Εορδαίας όταν τους ανακοινώθηκε πως παρατείνεται η αγωνία τους, πως μπαίνει οριστικά στο αρχείο η περίπτωση της θέσης 3 της Ολυμπιάδας, και πως δεν υπάρχει προς το παρόν καμία προτεινόμενη θέση με εξασφαλισμένη τη συναίνεση των κατοίκων από πλευράς του Δήμου Εορδαίας. Η δυσφορία αυτή στον ένα μήνα που μεσολάβησε μεταφράστηκε σε αντίδραση, με πολλούς από τους Αναργυριώτες να δηλώνουν πλέον πως όταν τεθεί θέμα επιλογής θα στηρίξουν σθεναρά το Αμύνταιο, και “όχι αυτούς που τους κοροϊδεύουν”. Η φράση αυτή μάλιστα, λέγεται σε κάθε ευκαιρία και από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας, Γιώργο Τσισμαλίδη. Ο κ. Τσισμαλίδης πλέον δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση αγανακτισμένος, λέγοντας: “Η Εορδαία θα χάσει από αυτές της τις επιλογές. Εγώ δεν θα πάρω δημόσια θέση αν τεθεί θέμα σε ψηφοφορία. Ας σκεφτεί το χωριό και ας αποφασίσει την καλύτερη λύση για να μην χάσουμε άλλα τέσσερα χρόνια. Είναι όμως σίγουρο πως αν πάμε στο Αμύνταιο θα κάνουμε σίγουρα χωριό.”
Τι κερδίζει ένας Δήμος όταν προσαρτά μια τοπική κοινότητα: Έργα υποδομής, μαθητές για τα υπολειτουργούντα σχολεία του, καταναλωτές για τις επιχειρήσεις του, νέες επιχειρήσεις που δίνουν δουλειά σε γηγενείς, μεγαλύτερο δικαίωμα στην πίτα του Τοπικού Πόρου, και φυσικά περισσότερα κεφάλαια από το κράτος, αφού το πρώτο κριτήριο είναι το πληθυσμιακό.
Τι θα σημαίνει μια κακή εξέλιξη για την Εορδαία: Σε μια περιοχή που ήδη ρημάζει, που ο κόσμος ψάχνει διεξόδους και δουλειές πέρα από τη μονόπλευρη βιομηχανική ανάπτυξη, το κόστος της απώλειας των έργων, του ανθρώπινου δυναμικού και των κονδυλίων που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι καταστροφικό. Είναι ένα κόστος που οι κοντόφθαλμα βλέποντες αιρετοί δεν μπορούν να διανοηθούν σήμερα, αλλά οι συνέπειές του θα φανούν για τα καλά τις επόμενες δεκαετίες. Είναι ένα κόστος που θα υποστεί η Εορδαία χωρίς λόγο, αφού διώχνει ανθρώπους που ήδη ζουν “με το ένα πόδι” στην Πτολεμαΐδα.
