Οι Αρμένιοι και οι Πόντιοι υπήρξαν δύο λαοί, που έπεσαν θύματα του τουρκικού σοβινισμού –μιλιταρισμού στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Αυτοί οι αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας δέχτηκαν την ίδια χρονική περίοδο την πιο απάνθρωπη και βίαιη συμπεριφορά από τους Τούρκους εθνικιστές .

Οι απόγονοι του Τζένγκις χάν χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους αφανισμού με αυτές που χρησιμοποίησε, ο πολιτιστικός τους πατέρας.

Ο φιλήσυχος αρμενικός λαός, όπως όλοι οι λαοί της Μεσογείου, διεκδίκησε το δικαίωμα να ζει ελεύθερος στην ιστορική του πατρίδα.

Οι Νεότουρκοι , βιαστές της ιστορίας και του πολιτισμού, τους εξαφάνισαν από τον ιστορικό τους τόπο, την Αρμενία.

Το έγκλημα της τουρκικής πολιτικής τάξης αλλά και του τουρκικού λαού, που συναίνεσε και προσέτρεξε πρόθυμα να υλοποιήσει της επιταγές της Γερμανίας, είναι ιδιαζόντως ειδεχθές και απάνθρωπο.

Ενάμιση εκατομμύρια άνθρωποι των δύο φύλων και όλων των ηλικιών οδηγήθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή .

Ο λιγοστοί Αρμένιοι, που γλύτωσαν από την μανία των Τούρκων, διασκορπίστηκαν τρομαγμένοι στα διάφορα γειτονικά κράτη.

Ακόμα και το 1922 το άσβεστο μίσος των Τούρκων δεν καταλάγιασε στο ελάχιστο, αφού και πάλι κατέσφαξαν και τους τελευταίους Αρμένιους, που είχαν βρει καταφύγιο στην ελληνοκρατούμενη Σμύρνη.

Οι Έλληνες του Πόντου, ένας λαός φιλήσυχος και δημιουργικός, με αγάπη στη ζωή και την ελευθερία, με αληθινή πίστη στο Θεό και στις ανθρώπινες αξίες, γίνεται ξαφνικά ο αυτόπτης μάρτυρας αυτής της γενοκτονίας. Το 1915 οι κραυγές του αρμενικού θυσιαστηρίου αλλά και το αθώο αίμα του ομόθρησκου λαού σόκαραν και κατατρόμαξαν την ψυχή και το πνεύμα τους.

Οι τουρκικές μεθοδεύσεις εξόντωσης υπερέβησαν ακόμα και το σενάριο από την κόλαση του Δάντη.

Οι χαιρέκακοι σφαγείς των δύστυχων Αρμενίων, όταν περνούσαν από τα ρωμαίικα ποντικά χωριά, σήκωναν επιδεικτικά τα ματωμένα ρούχα των θυμάτων τους, που φρόντισαν να υφαρπάξουν, προκειμένου να φοβίσουν και να κατατρομάξουν τους Έλληνες.

Και η επωδός, που λεγόταν σε κάθε συζήτηση, ήταν : ΄΄ τώρα θερίσαμε τα κριθάρια ….σειρά έχουν τα σιτάρια…! Και βέβαια τα σιτάρια ήταν οι ανυπεράσπιστοι Ρωμιοί του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

Δυστυχώς τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων καθώς και η ένταξη της Τουρκίας στο νατοϊκό δόγμα ,που υπεράσπιζε την εθνική και κρατική οντότητα της Τουρκίας, απέτρεψαν τα εξαρτημένα κράτη να προβούν στην αναγνώριση και καταδίκη αυτού του εγκλήματος.

Σήμερα, το 2015, έχουν περάσει 100 χρόνια από το μεγάλο αυτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και οι Αρμένιοι σ’ όλο τον κόσμο κορυφώνουν τις εκδηλώσεις μνήμης και διεκδίκησης για την αναγνώρισή της . Το κεντρικό τους σύνθημα είναι ΄΄ Θυμούμαι και διεκδικώ ΄΄ Η μνήμη είναι συνώνυμη με τη φρίκη και το θάνατο. Το δικαίωμα της διεκδίκησης είναι ταυτόσημο με τον πολιτισμό και τη ζωή.

Το 1915 για τους Αρμένιους, το 1919-23 για τους Πόντιους και τους Μικρασιάτες και τα τελευταία χρόνια για τους Κούρδους είναι για τους Τούρκους εθνικιστές η ομαλή πορεία του πεπρωμένου τους.

Η ιστορία τους έταξε το θλιβερό ρόλο του θύτη και ο σύγχρονος πολιτισμός τον ρόλο του υποκριτή.

Οι μεγάλες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού Η.Π.Α. και Ευρώπη, πέρα από τα οικονομικά τους συμφέροντα, θα πρέπει να υπερασπίσουν και τις ανθρώπινες πολιτιστικές αξίες στο χρηματιστήριο της ιστορίας και του ανθρωπισμού.

Με αφορμή την επέτειο της αρμένικης γενοκτονίας και της τουρκικής ατιμωρησίας

θα ήθελα να καταθέσω τους ιστορικούς αγώνες συμπαράστασης και αλληλεγγύης, που η Έύξεινος Λέσχη Πτολεμαΐδας αλλά και ο εορδαϊκός λαός πρώτος στην Ελλάδα, συμπαρατάχθηκε δίπλα στον αγωνιζόμενο Αρμενικό λαό στις εκδηλώσεις, που διοργάνωνε κάθε χρόνο στην κεντρική πλατεία της Πτολεμαΐδας.

Αρμενικές αντιπροσωπείες τόσο από τις αρμένικες ομοσπονδίες όσο και από τους αρμενικούς φοιτητικούς συλλόγους ήταν πάντοτε καλεσμένοι στις εκδηλώσεις του συλλόγου.

Τα ιστορικά ταμπλώ της Ευξείνου Λέσχης Πτολεμαΐδας με θέμα την αρμενική γενοκτονία, που απεκάλυπταν το μεγάλο έγκλημα, ήταν η έμπρακτη θέση και λογική του συλλόγου για μια συναγωνιστική και ενωτική διεκδίκηση των γενοκτονιών, που διαπράχθηκαν σε βάρος όλων των χριστιανικών λαών της Ανατολής.

Σήμερα όλοι οι ποντιακοί σύλλογοι αλλά ιδιαίτερα η ποντιακή διανόηση έχει υιοθετήσει την πολιτική της Ευξείνου Λέσχης Πτολεμαΐδας, που από τον Σεπτέμβρη του 1986 στάθηκε αλληλέγγυα στον αγώνα του αρμενικού λαού.

Με αφορμή την ιστορική και σημαδιακή ημέρα των εκατοντάχρονων από την 24^η Απριλίου 1915, ημέρα, που αποφασίστηκε από τους Νεότουρκους η γενοκτονία των Αρμενίων, καταθέτω τα ντοκουμέντα από εκείνη την εποχή, που η αρμένικη γενοκτονία για την πολιτική ήταν απλά ένα ζήτημα, που περνούσε στα ψιλά των εφημερίδων.

1^ον Τα ιστορικά ταμπλώ της Αρμένικης Γενοκτονίας, που αναρτήθηκαν στις εκδηλώσεις της Ευξείνου Λέσχης στην κεντρική πλατεία της πόλης το 1986, τα επιμελήθηκα ο ίδιος.

2^ον τον ιστορικό χαιρετισμό του προέδρου της αρμενικής ομοσπονδίας ……

3^ον το αφιέρωμα, που έγραψα και δημοσίευσα στο αρμενικό περιοδικό….

Έχει αποδειχθεί, ότι η ιστορία εκδικείται κάθε λαό, που επέλεξε να ζει σε συνθήκες λήθης και απραξίας.

Οι Αρμένιοι, όπως και οι Πόντιοι, επανέφεραν τις άσβεστες μνήμες στη ζωή και στην πολιτική.

Οι μαρτυρίες και οι καταγραφές θα αποτελέσουν το αυριανό ευαγγέλιο του προσκυνηματικού Γολγοθά για τα αθώα θύματα των λαών μας .

Η σύγχρονη Τουρκία θα πρέπει να αποδεχθεί τις παγκόσμιες αρχές του πολιτισμού , της δημοκρατίας της δικαιοσύνης, της ελευθερίας,

για να ξεπλύνει και να αποκαθάρει τον ρόλο της και τη θέση της στον πολλά υποσχόμενο ακόμα δυτικό παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό…