Τροπολογία για την άμεση απόδοση του ποσοστού 1% επί της αξίας της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. στους οικιακούς καταναλωτές & ανάκληση αδειών έργων ΑΠΕ

Σημεία ομιλίας της Υπουργού ΠΕΚΑ, Τίνας Μπιρμπίλη, στη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου «Θαλάσσια στρατηγική για την προστασία και διαχείριση του θαλάσσιου περιβάλλοντος – Εναρμόνιση με την οδηγία 2008/56/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Ιουνίου 2008 και άλλες διατάξεις» στην Ολομέλεια της Βουλής, σχετικά με την τροπολογία για την άμεση απόδοση του ποσοστού 1% επί της αξίας της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ στους οικιακούς καταναλωτές & ανάκληση αδειών έργων ΑΠΕ.  
• Για το 1%:  
Ένα από τα βασικά εμπόδια που αντιμετωπίζει η ανάπτυξη των Α.Π.Ε. στη χώρα μας, είναι η έλλειψη τοπικής κοινωνικής συναίνεσης, η οποία εδράζεται κυρίως στην άγνοια και την έλλειψη ενημέρωσης ή την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Α.Π.Ε. αντιστρατεύονται άλλες αναπτυξιακές δραστηριότητες και οικονομικές αξίες, όπως είναι ο τουρισμός ή η αξία γης και ακινήτων.  
Με το νόμο 3851/2010 δώσαμε απ’ ευθείας κίνητρα στις τοπικές κοινωνίες για εγκατάσταση σταθμών Α.Π.Ε. στη γειτονιά τους, αποδίδοντας το 1% της αξίας της παραγόμενης ενέργειάς τους απ’ ευθείας στους οικιακούς καταναλωτές της περιοχής. H αρχική διάταξη παρουσίαζε τεχνικές δυσκολίες στην εφαρμογή της, χωρίς να προβλέπει δυνατότητα βελτίωσης των τεχνικών λεπτομερειών με κανονιστικές πράξεις.  
 Έτσι, χωρίς να αλλάζει το πνεύμα της ως προς το επιμεριζόμενο ποσό και τους δικαιούχους του, προτείνεται η νέα ρύθμιση, η οποία ξεπερνά τις δυσκολίες εφαρμογής και ταυτόχρονα προβλέπει το σύνολο των εξουσιοδοτήσεων που απαιτούνται για την εφαρμογή της διάταξης, δηλαδή μια Κοινή Υπουργική Απόφαση, η οποία προσδιορίζει κρίσιμες λεπτομέρειες (όπως ο τρόπος προσδιορισμού και επιμερισμού των ποσών, το χρόνο εκκαθάρισης κ.λ.π.) και τις απαραίτητες, όπως αποδείχτηκε στην πράξη, αποφάσεις της Ρ.Α.Ε., για τον καθορισμό της τεκμαρτής μοναδιαίας πίστωσης (έτσι ώστε να είναι εφικτή η μετατροπή της κιλοβατώρας σε ευρώ).  
 Δεν αλλάζει σε σχέση με την παλιά διάταξη το συνολικό ποσό που αποδίδεται από τις Α.Π.Ε., ούτε οι δικαιούχοι του. Διατηρείται, επίσης, η προτεραιότητα πίστωσης των οικιακών καταναλωτών της πρώτης «ζώνης εγγύτητας» (δημοτική ή τοπική κοινότητα) προς το σταθμό Α.Π.Ε. και ξεκαθαρίζεται το τι αποδίδεται (μέρος των χρεώσεων τους υπέρ τρίτων) στους οικιακούς καταναλωτές της δεύτερης ζώνης εγγύτητας, δηλαδή της δημοτικής ενότητας.
Επίσης, ξεκαθαρίζεται ότι οι πιστώσεις για το σκέλος της ενέργειας περιλαμβάνουν και όλες τις πρόσθετες επιβαρύνσεις επί αυτής (χρεώσεις για δίκτυα, ΥΚΟ κλπ).
Επιπλέον, καταργείται η κλίμακα προτεραιότητας με την οποία γινόταν η πίστωση στην αρχική διάταξη λόγω της πολυπλοκότητας της που την έκανε μη-εφαρμόσιμη.
Θυμίζουμε, επίσης, ότι η αρχική διάταξη προέβλεπε την κατά 60% κάλυψη και των πολύ υψηλών καταναλώσεων (άνω των 1600 κιλοβατωρών ανά τετράμηνο), γεγονός που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε βάρος της γενικότερης πολιτικής μας για την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας. Στη νέα διάταξη προβλέπεται ο καθορισμός ανώτατου ορίου κατανάλωσης που θα μπορεί να καλύψει η πίστωση.   
•  Ανακλήσεις: Με το νόμο 3468/06 εδόθη η δυνατότητα στη ΡΑΕ να γνωμοδοτεί για την ανάκληση αδειών έργων ΑΠΕ, οι οποίες είτε υπερέβαιναν ένα αριθμό μηνών (24 αρχικά και μετά 30) από την έκδοσή τους και παράλληλα οι επενδυτές δεν είχαν κατορθώσει με δική τους ευθύνη να εκδώσουν τη σχετική άδεια εγκατάστασης, είτε είχαν παραβεί κάποιο ειδικό ή γενικό όρο της άδειας παραγωγής.  
Δυστυχώς, η εφαρμογή του μέτρου αυτού δεν είχε επιτυχία στην πράξη μέχρι και σήμερα, λόγω της νομικής πολυπλοκότητας που επέβαλε η νομική και διοικητική διαδικασία για αυτές τις ανακλήσεις (Πράξη Διαπίστωσης Παράβασης, Απόδειξη ευθύνης του επενδυτή και όχι κάποιου αδειοδοτούντος φορέα ή ανωτέρα βία, ακροάσεις του επενδυτή, δικαίωμα ενστάσεων σε πολλούς βαθμούς κ.λ.π.).  
Επίσης, το περιθώριο των 24 ή 30 μηνών έδινε στον κάτοχο της άδειας το χρονικό περιθώριο, ώστε εφόσον ο ίδιος δεν μπορούσε ή δεν επιθυμούσε να εκτελέσει το έργο, να εμπορευτεί την άδεια παραγωγής συναλλασσόμενος με τρίτους ενδιαφερόμενους επενδυτές, δημιουργώντας το κακώς νοούμενο «εμπόριο αδειών», επιδιώκοντας να καρπωθεί την υπεραξία της άδειας.  
Επίσης, μετά το Νόμο 3851/10, επισημάνθηκε ότι οι προβλέψεις του περί ανάκλησης της άδειας παραγωγής πιθανώς δεν είχαν αναδρομική ισχύ για τις προ του Νόμου εκδοθείσες άδειες (οι οποίες αποτελούν βέβαια σήμερα το 90% των αδειών που έχουν υπερβεί το χρονικό περιθώριο των 30 μηνών και άρα είναι υποψήφιες προς ανάκληση), με αποτέλεσμα να είναι αβέβαιο το κατά πόσο μπορεί να εφαρμοστούν αυτές οι προβλέψεις σε αυτές.  
 Για τους λόγους αυτούς, η προτεινόμενη τροπολογία αρχικά θωρακίζει νομικά και αποσαφηνίζει την αναδρομικότητα ισχύος των κανόνων περί ανάκλησης, ώστε να καταλαμβάνει και τις παλαιές άδειες, χωρίς το ενδεχόμενο, τυχόν αποφάσεις ανακλήσεις να καταπέσουν δικαστικά στην πρώτη προσφυγή των θιγομένων.  
Επίσης, καταργεί το περιθώριο ανοχής των 30 μηνών μέχρι την έκδοση της άδειας εγκατάστασης και το αντικαθιστά με το «αμμελητί», ώστε ο κάτοχος της άδειας παραγωγής, να είναι αναγκασμένος να προβεί χωρίς καμία καθυστέρηση στις περαιτέρω αδειοδοτικές διαδικασίες και να ενημερώνει άμεσα και συνεχώς τη ΡΑΕ για κάθε εξέλιξη αυτής, έτσι ώστε, εφόσον διαπιστωθεί από το συνεχή έλεγχο που θα διενεργείται με βάση τις γραπτές του αναφορές προόδου,  η οποιαδήποτε κωλυσιεργία ή ανυπέρβλητο εμπόδιο για την υλοποίηση του έργου, η ΡΑΕ να μπορεί να ανακαλεί άμεσα την άδεια παραγωγής, με όρους που θα καθορίζονται στον Κανονισμό Αδειών Παραγωγής (επικείμενη Υπουργική Απόφαση μετά από γνώμη της ΡΑΕ εντός των προσεχών ημερών).  
Το μέτρο αυτό, θα περιορίσει δραστικά το φαινόμενο της αγοραπωλησίας αδειών και θα βοηθήσει τους υγιείς επενδυτές που λαμβάνουν άδειες παραγωγής προκειμένου να υλοποιήσουν έργα και όχι να εμπορευθούν άδειες, και φυσικά θα οδηγήσει στην άμεση ανάκληση πολλών χρονιζουσών αδειών παραγωγής, οι οποίες αποδεδειγμένα αντιστοιχούν σε έργα που δεν μπορούν να υλοποιηθούν.