Μια μεγάλη επίδειξη υποκρισίας σε οικουμενική κλίμακα, είναι οι γιορτές Παγκόσμιας Ημέρας, της ποίησης, των ζώων, της μητέρας, του πατέρα, του περιβάλλοντος και ότι άλλο βάλλει ο νους του ανθρώπου.
Θέατρο του παραλόγου, αφού όταν καθιερώθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη μεταπολεμικά, μπορεί να είχαν καλές προθέσεις, αλλά η πορεία τους έδειξε ότι μείναμε μόνον… στις καλές προθέσεις. Έτσι όλοι σήμερα βλέπουν τις Παγκόσμιες Ημέρες με δυσπιστία.
Μες το φόβο για το αύριο να ελλοχεύει παντού, αυτό που δίνει το στίγμα του, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους, είναι η οικολογία και το περιβάλλον.
Να που το περιβάλλον έγινε μόδα, «πουλάει» και όλοι, ειδικά στην περίοδο αυτή, να μιλάνε για γαλήνια τοπία, καθαρή ατμόσφαιρα και γάργαρα νερά! «Πέραση» έχουν τα οικολογικά προϊόντα και αλυσίδες σούπερ μάρκετ να τα διαφημίζουν, λες και έτσι λύνεται το πρόβλημα. Η πραγματικότητα όμως παραμένει γκρίζα και απέχει πολύ από τα αληθινά πράσινα χαρακτηριστικά.
Μπορεί κάποια προϊόντα να έχουν οικολογικά χαρακτηριστικά, όπως το να είναι ανακυκλώσιμα, να μην περιέχουν τοξικά, αλλά οι βιομηχανίες που τα παράγουν ρυπαίνουν νερά, χώμα, περιβάλλον. Να σκοτώνουν κάθε ζωντανό οργανισμό στην γη και στον αέρα.
Όλα ένα θέατρο στη εποχή του life style, με μόνο οικολογικό χαρακτηριστικό όμορφες εικόνες και πίσω όλο το γκρίζο!
Όταν καίγεται το δάσος όλοι χύνουν δάκρυα μπροστά στις κάμερες και οι φωτογραφίες έγχρωμες στην φύτευση του πρώτου δέντρου. Το γκρίζο έρχεται μετά, όταν αντί για συνέχιση της αναδάσωσης, «φυτεύονται» τα πρώτα σπίτια και έρχεται η τσιμεντοποίηση του πρώτου δάσους.
Το σκηνικό αυτό το έχουμε δει στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στα όπου γης καμένα.
Ας δούμε και την «ευαισθησία» οικολογικών επιχειρήσεων, που ενώ διαφημίζουν οικολογικά προϊόντα, «σκοτώνουν» π.χ. τον Αμβρακικό, αδειάζοντας όλα τα απόβλητα στα «πρώην» γάργαρα νερά. Τα ψάρια βιώνουν την οικολογική «ευαισθησία» όλων αυτών, που η απληστία για το κέρδος οδηγεί στην φονική δίψα της επικερδούς ανοησίας σε πλανητική κλίμακα.
Συνήθως οι κρατικές υπηρεσίες δείχνουν αδιαφορία για την οικολογία και γενικότερα σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα που απασχολούν τις τοπικές κοινωνίες. Ο κρατικός μηχανισμός συνήθως συνεργεί σε αυθαιρεσίες συμφερόντων, καλύπτοντας τους αυθαιρετούντες.. Το μόνο αντίδοτο σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι ο ιδιαίτερα σημαντικός ρόλος που μπορεί να παίξει η κοινωνία των πολιτών. Υπάρχουν παραδείγματα πολιτών που τους ένωσε το κοινό πρόβλημα, περιοχές που το χρώμιο(Βοιωτία), χρυσωρυχεία(Χαλκιδικής,) αμίαντος(περιοχή Σερβίων-Κοζάνης) κ.λ.π. , ένωσε τους πολίτες, για την αποτροπή του εγκλήματος. Με καθαρό λόγο και απόψεις, όλοι μαζί, όσοι αγαπούν την φύση, μαχόμενοι για την προστασία της.
Η προστασία της φύσης δεν είναι προεκλογικό life style, αλλά θέμα και όλο τον χρόνο.
Χρειάζεται δύναμη αντίστασης στην πολιτική φθορά, με ενεργοποιημένα τα οικολογικά αντανακλαστικά. Τα κοινωνικά κινήματα που παραμένουν ανεπηρέαστα από την πολιτική εξουσία, οι ενώσεις πολιτών, αυτές που ονομάζουμε μη κυβερνητικές οργανώσεις, είναι δύναμη αλλαγής για ζητήματα που αφορούν τον πολίτη.
Αυτή η δύναμη αλλαγής επιβάλλεται να λειτουργήσει σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης , διότι ότι υπάρχει για να υπάρχει είναι εν πολλοίς ξένο και ανεπιθύμητο για τον πολίτη.
Όχι σε ότι υπάρχει για να υπηρετεί συμφέροντα, αλλά σε ότι εξυπηρετεί τον πολίτη. Συναπόφαση δράσεων με μεθόδους άμεσης δημοκρατίας, παίρνοντας την γειτονιά στα χέρια μας, γκρεμίζοντας τα κάγκελα της αδιαφορίας.
Η γνώση είναι δύναμη.
Οι τοπικοί άρχοντες έχουν- αν θέλουν, άπειρες δυνατότητες, αλλά ίσως δεν έχουν αντιληφθεί τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στην ζωή των πόλεων. Μέσα μαζικής μεταφοράς, σκουπίδια, κοινωνική μέριμνα, σχολεία, περιβάλλον, κ.λ.π. Ο πολίτης πρέπει να είναι ενεργός, γιατί όταν δεν είναι, η εξουσία που δεν διαθέτει ανθρωπιά, βρίσκει χώρο να αυθαιρετήσει. Την μεγαλύτερη ευθύνη φέρει ο πολίτης όταν είναι ανενεργός και πρέπει να γίνει συνείδηση η δράση προς την οικολογία και το περιβάλλον, για να παραδώσει κάτι καλό στις επόμενες γενιές.
Ιδεολογικό στίγμα καθενός πολίτη πρέπει να γίνει η οικολογία και το περιβάλλον.
Δράση για να ξηλωθούν οι παράνομες κεραίες, όπως και η εγρήγορση για την σωτηρία του περιβάλλοντος. Ένα περιβάλλον καθαρό που τόσο είναι αναγκαίο, ειδικά στον τόπο μας.
Πρέπει να δεχτούμε πως η άσχημη κατάσταση του σήμερα προκύπτει από την περιφρόνηση που δείξαμε για το μέλλον μας χθες. Αυτό που ζούμε σήμερα, είναι το μέλλον του χθες.
Ανάγκη σήμερα να χτίσουμε μια ανθρώπινη πόλη, αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση και σχεδιασμός.
Να χτίσουμε μια γειτονιά που θα ικανοποιεί τις ανθρώπινες ανάγκες. Μπορεί κάποτε το ζητούμενο να ήταν τα εργοστάσια στην περιοχή μας, αλλά σήμερα είναι ο καθαρός αέρας.
Να ξεκινήσουμε με τις ανάγκες των παιδιών. Να χτίσουμε από την αρχή, έτσι ώστε ο άνθρωπος να έχει επαφή με τους άλλους ανθρώπους, με το φυσικό περιβάλλον, ακουμπώντας τα αληθινά προβλήματα του πολίτη.
Μπορεί να μην κάνουμε την πόλη παράδεισο, αλλά με την ενεργή συμμετοχή των πολιτών, την αφύπνιση και συμπαράσταση της τοπικής αυτοδιοίκησης, τουλάχιστον, να μην γίνει η πόλη που ζούμε κόλαση!
Μαρία Κεντεποζίδου-Ασμανίδου
