Ν. Λυγερός
Μια ομάδα παιδιών στη Γαύδο…
Κλάους: Και τώρα τι κάνουμε;
Νίκος: Πρέπει πρώτα να καταλάβουμε πού είμαστε… Μανώλη, πού πας;
Μανώλης: Να βρω στοιχεία.
Κωστής: Νομίζω πως είμαστε στη Γαύδο…
Νίκος: Κι εσύ πώς το ξέρεις;
Κλάους: Αν έβλεπες πόσα βιβλία διαβάζει ο Κωστής…
Νίκος: Λέγε λοιπόν, τι ξέρεις!
Κωστής: Η Γαύδος βρίσκεται 26 ναυτικά μίλια νότια της Κρήτης.
Μανώλης: Και σε τι μας βοηθάει;
Κλάους: Αυτό που βλέπουμε είναι η Κρήτη κι εμείς βρισκόμαστε στη Γαύδο.
Νίκος: Μα πώς φτάσαμε εδώ;
Ευτύχης: Δεν ξέρω πώς, αλλά έχει δίκιο ο Κωστής. Είμαστε στη Γαύδο.
Νίκος: Ούτε έργο επιστημονικής φαντασίας να ήταν!
Μανώλης: Κι εσύ πώς το ξέρεις ;
Ευτύχης: Όταν έκανα το φυτολόγιό μου, βρήκα ονόματα κι ιδιότητες. Κι αυτά που βλέπουμε εδώ είναι χαρακτηριστικά της Γαύδου.
Γιάννης: Πάντως από πλευράς φυσικής, φαίνεται να στέκει.
Νίκος: Καλά, ρε παιδιά, θα μας τρελάνετε! Είμαστε ολομόναχοι εδώ κι έχετε δει όλα αυτά;
Κλάους: Αυτό δεν είναι το πρέπον, κατά το δάσκαλο;
Νίκος: Σωστά. Αναρωτιέμαι πού είναι;
Μανώλης: Κανείς μας δεν τον είδε.
Κωστής: Οι δάσκαλοι και το αόρατο…
Αλέξανδρος: Νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε το πρόβλημα από την αρχή!
Ερμής: Και ποια είναι η αρχή;
Αλέξανδρος: Η ύπαρξή μας εδώ.
Κλάους: Αυτό σκεφτόμουν πριν λίγο…
Ερμής: Και;
Κλάους: Μοιάζει με άσκηση.
Νίκος: Και ποιο είναι το σενάριο;
Κωστής: Η ανακάλυψη της Γαύδου.
Ερμής: Kαι ποιος δίνει σημασία σ’ ένα τόσο μικρό νησί;
Κωστής: Η ιστορία!
Ερμής: Τι θέλεις να πεις;
Κωστής: Όλοι πέρασαν από εδώ! Κι αν δεν πέρασαν, τους εξόρισαν…
Δέσποινα: Θυμάσαι το στίχο που μας έμαθε ο δάσκαλος;
Ερμής: Ποιον;
Δέσποινα: «Εξόριστε ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;»
Μαρία: Ναι, ναι, το θυμάμαι.
Φιορέλα: Mήπως θέλει να δει τι βλέπουμε;
Άννα: Δεν είναι παράξενος αυτός ο τρόπος;
Ερμής: Όλοι οι δάσκαλοι είναι παράξενοι.
Αλέξανδρος: Ας υποθέσουμε ότι είναι αυτό λοιπόν, τι είδους άσκηση πρέπει να λύσουμε;
Νίκος: Δεν σας ξαφνιάζει κάτι;
Μανώλης: Τι πράγμα;
Νίκος: Τα χρώματα!
Μανώλης: Τι έχουν;
Νίκος: Μακριά από εμάς, δεν υπάρχουν!
Δέσποινα: Δεν το είχα προσέξει, αλλά τώρα που το λες…
Μαρία: Μα πώς είναι δυνατόν;
Φιορέλα: Σαν να είμαστε σε μία ασπρόμαυρη ταινία.
Άννα: Δεν βγάζω νόημα.
Κωστής: Κάπου διάβασα ότι…
Νίκος: Νομίζω πως δεν θα το αντέξω!
Κλάους: Περίμενε λίγο…
Κωστής: Μπορεί να μην είναι η πραγματικότητα.
Κλάους: Και τι να είναι;
Νίκος: Εδώ σε θέλω!
Κωστής: Βλέπουμε τις αναμνήσεις.
Κλάους: Ποιανού;
Αλέξανδρος: Του δασκάλου!
Ερμής: Δεν καταλαβαίνω! Δεν είναι τόσο γέρος!
Αλέξανδρος: Δεν λέει ότι το απλό δεν είναι απλοϊκό;
Μανώλης: Και να το λέει, εμείς τι κάνουμε τώρα;
Κωστής: Πρέπει να σκεφτούμε!
Γιάννης: Έχουν αλλάξει όλα τα δεδομένα.
Νίκος; Και τα φώτα…
Αλέξανδρος: Αν είναι αναμνήσεις… σε ποια εποχή ανήκουν;
Γιάννης: Υπάρχει μια λύση… Αλλά δεν ξέρω αν…
Δέσποινα: Πες μας…
Γιάννης: Νομίζω πως είναι η περίοδος της Μάχης…
Μαρία: Και ποια είναι η λύση;
Γιάννης: Είμαστε σ’ ένα ζωντανό Μουσείο.
Νίκος: Πες μας ότι ο δάσκαλος μας έφερε σ’ ένα μουσείο.
Μανώλης: Πραγματικά αν το έκανε αυτό, δεν υπάρχει!
Κωστής: Μπορεί και να έχεις δίκιο.
Μανώλης: Ότι δεν υπάρχει;
Γιάννης: Το κατάλαβα, το κατάλαβα: είμαστε μέσα σ’ ένα ολόγραμμα.
Νίκος: Άλλο πάλι τούτο!
Κλάους: Άρα, θέλει να μας δείξει κάτι.
Μαρία: Ναι, αλλά τι;
Δέσποινα: Αν είναι πραγματικά η περίοδος της Μάχης…
Φιορέλα: Η οποία υπάρχει.
Άννα: Αλλά εμείς είπαμε ότι είμαστε κάτι που δεν υπάρχει.
Δέσποινα: Τότε εμείς είμαστε σ’ ένα βιβλίο.
Νίκος: Δεν μπορώ να το πιστέψω…
Ερμής: Καλά, καλά, πες ότι είναι αλήθεια. Στο δια ταύτα;
Κωστής: Πρέπει να βρούμε ποιο βιβλίο είναι…
Αλέξανδρος: Το βιβλίο υπάρχει αλλά το είχαν ξεχάσει. Αυτό είναι το μήνυμα του δασκάλου…
Γιάννης: Τώρα είναι λογικό ακόμα και το παράξενο…
Μανώλης: Θέλω να το διαβάσω κι εγώ.
Κωστής: Μόνο ένα μπορεί να είναι τότε.
Δέσποινα: Ναι, μόνο ένα.
Κωστής: The Sea Eagle!
Κλάους: Είμαστε τα παιδιά του Θαλασσαετού!
