Ο Μακιαβέλι δίνοντας το στίγμα στην εποχή του, έλεγε πως κάθε πολίτευμα που δεν είναι μοναρχικό, είναι δημοκρατικό.
Υπεραπλουστευμένη αυτή η λογική για να είναι αληθινή, όταν στην πορεία φάνηκε πως στην διαμόρφωση των πολιτευμάτων, σημασία είχαν οι ανάγκες και τα συμφέροντα των ομάδων εξουσίας όπως και τα συμφέροντα των ισχυρών.
Βαρύνουσα σημασία είχαν κυρίως οι ισχυροί και ήταν αυτοί που έπλασαν τον κοινοβουλευτισμό «καθ΄εικόνα και ομοίωση», περικλείοντας τον μέσα σε έναν μανδύα, που σαν τον ιστό της αράχνης κατακρατεί κάθε τι ενοχλητικό!
Η αλλαγή του χρόνου έδειξε κάποιους να βρίσκονται με τις πλάτες στον τοίχο και να δίνουν στερνή μάχη επιβίωσης με τον κόσμο που έρχεται.
Ο χρόνος που φεύγει φανερώνει έναν κόσμο που αναζητά με πάθος το δίκαιο και φανερώνει το μέγεθος της ατέλειας. Αποδείχτηκε πως όλες οι θεωρίες διαχρονικά ήταν αγάλματα με πήλινα πόδια, όπου οι μεν κατάντησαν ζηλωτές του εύκολου κέρδους για τους λίγους, ενώ οι δε μαχόμενοι να καταργήσουν τις τάξεις, δημιούργησαν μια νέα τάξη προνομιούχων. Για να χαθεί και αυτή με το γκρέμισμα του Βερολινέζικου τοίχους πριν 20 χρόνια, αφήνοντας σημάδια ξηρασίας στο τοπίο των κοινωνικών κατακτήσεων. Κάτι που είχε και έχει ανάγκη η κοινωνία. Και ο νέος κόσμος στον χρόνο που διανύουμε δείχνει μια συνέχεια από φανατικούς και συμφεροντολόγους, αφιονισμένους και κυνικούς, ιδεολόγους και αδίστακτους προασπιστές ταπεινών κατακτήσεων, δίκαιους και άδικους, που πασχίζουν, αλλά δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αβήσουν το αναπότρεπτο!
Στα παραμύθια του Δαβίδ έχει καταγραφεί το γεγονός της γενοκτονίας των Εβραίων, από τους εθνικοσοσιαλιστές του Αδόλφου και η κραυγή αγωνίας που φωνάζει ακόμα από τα κρεματόρια του Άουσβιτς: «Υπάρχει θεός;».
Στα χρόνια που πέρασαν οι βιώσαντες την γενοκτονία έγιναν ισχυροί για να ζήσουμε σήμερα την άλλη όψη του νομίσματος. Μια όψη αποκρουστική, σε πείσμα των διεθνών οργανισμών και του ΟΗΕ. Η λωρίδα της Γάζας φλέγεται, με πρόσχημα τους πυραύλους της Χαμ
άς, αλλά ουσιαστικά το Ισραήλ ουδέποτε επεδίωξε την ειρήνη, υπονομεύοντας κάθε συμφωνία ανακωχής με όλες τις Παλαιστινιακές κυβερνήσεις.
Οι τωρινές επιθέσεις δείχνουν τους Παλαιστίνιους να έχουν προδοθεί όχι μόνον από Ε.Ε. και Ρώσους, αλλά και από τον αδελφό Αραβικό κόσμο.
Φυσικά και δεν γεννάται λόγος για τις ΗΠΑ του Τζ.Μπούς.Το έγκλημα εναντίον των Παλαιστινίων δεν έχει σύνορα και δεν αφορά μόνον αυτούς. Είναι ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας και έχει χαρακτηριστικά γενοκτονίας. Οι Παλαιστίνιοι δεν ζητούν τίποτα άλλο, από το να υπάρχουν ως ανθρώπινα όντα με αξιοπρέπεια!
Ζούμε ένα λουτρό αίματος κυρίως εναντίον αμάχων, με έναν κυνισμό που σοκάρει. Ο πόλεμος στην Γάζα σχεδιάστηκε από τους Ισραηλινούς εδώ και μήνες μεθοδικά, αλλά όλες οι μεγάλες δυνάμεις, στην κατάλληλη στιγμή, έβαλαν «πλάτη» στη γενοκτονία αυτή. Το εμπάργκο σε βάρος των Παλαιστινίων ήταν η αρχή, ενώ η φονική επίθεση στην Γάζα είναι το τέλος ενός σχεδίου εξόντωσης ενός λαού. Ακόμη και οι «αδελφές ψυχές», Αίγυπτος, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, έριξαν ευθύνες στη Χαμάς! Στα θύματα έπεσε όλη η ευθύνη!
Το ανθρωπιστικό ολοκαύτωμα της Γάζας δεν είναι διόλου παράξενο να ξεσηκώσει μια νέα «Ιντιφάντια» όχι μόνον στην Παλαιστίνη, αλλά σε όλο τον Αραβικό κόσμο. Στην Αίγυπτο του Μπουμπάρακ, στην Ιορδανία, στην Σ.Αραβία.
Θα μπορούσε ίσως κάτι να αλλάξει μετά τις 20 Ιαν., όταν ο Τζ.Μπούς θα αντικατασταθεί από τον Μπάρκ Ομπάμα; Θα μπορούσε να αλλάξει η πολιτική της Ε.Ε και της Ρωσίας; Θα μπορούσαν να διωχτούν και να παραπεμθούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας Ισραηλινοί πολιτικοί και στρατιωτικοί διοικητές, που ευθύνονται για την πολιορκία και την επίθεση στη Γάζα;
Η διεθνής κοινότητα υποχρεούται σε διαδικασίες ειρήνευσης άμεσα, γνωρίζοντας πως η καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης ουσιαστικά, ισοδυναμεί με άρνηση της απονομής της. Εξισούται με θρίαμβο της αδικίας και συχνά, της αυθαιρεσίας.
Η εξέλιξη των γεγονότων δείχνει τα θύματα της τότε γενοκτονίας, να αποτελούν σήμερα τους θύτες, στήνοντας το μοναδικό στον κόσμο τείχος αποκλεισμού και μίσους, για έναν λαό που το μόνο που διεκδικεί είναι η πατρίδα του.
Το Ισραήλ πυρπολεί την Μ.Ανατολή, με κίνδυνο η σφαγή στην Γάζα να προκαλέσει γενική αραβική Ιντιφάντια.
Ζούμε στην εποχή αμφισβήτησης της Μακιαβελικής εκδοχής για τα πολιτεύματα και αυτό που φαίνεται πλέον, η δημοκρατία φαντάζει τυπική και ρόλο να παίζουν τα συμφέροντα των ομάδων, καθοδηγούμενα από τους ισχυρούς!
Η στατιστική της οδύνης στην πολύπαθη Μ.Ανατολή, δείχνει 1,1 εκ. ανθρώπους να εξαρτώνται άμεσα από την διεθνή οικονομική βοήθεια, για να επιβιώσουν. Τουλάχιστον 1 εκ. κάτοικοι της Γάζας να είναι πρόσφυγες ή απόγονοι Παλαιστινίων προσφύγων, κυρίως από την καταστροφή του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948.Χιλιάδες οι τραυματίες Παλαιστίνιοι και αμέτρητοι οι νεκροί της πρόσφατης επίθεσης Ισραηλινών στην Γάζα.
Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας 50% των Παλαιστινίων είναι άνεργοι, 70% βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ θύματα ασθενειών είναι κυρίως παιδιά και γυναίκες.
Το Ισραηλινό εμπάργκο έφερε περισσότερο θάνατο και οι ασθενείς πεθαίνουν αβοήθητοι ελλείψει φαρμάκων.
Πόλεμος των πάντων κατά πάντων, με τον κύκλο της βίας να μεγαλώνει και αποτελεί υποκρισία να κρυβόμαστε υποκριτικά πίσω από τα δάχτυλα μας. Είναι μάταιο να παρασιωπούμε, να κάνουμε πως δεν ξέρουμε, πως δεν βλέπουμε.
Η βία είναι μέρος της ζωής μας και αυτό τελικά είναι η ιστορία;
Ένας διαρκής πόλεμος όλων εναντίον όλων, χωρίς οι διεθνείς οργανισμοί να επιβάλουν το δίκαιο;
Που είναι ο ΟΗΕ, η Ε.Ε, η Ρωσία, η Κίνα; Ποιος θα βάλει τέλος στην βία του πολέμου; Μπορεί ο σκοπός (η γενοκτονία) να «αγιάσει τα μέσα»; Γιατί να δικαιώνεται με την σιωπή η αντιανθρώπινη συμπεριφορά;
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΑΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΔΕΝ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Επιτέλους, να σταματήσει η μέθοδος της διπλωματίας εκείνης, που οι ισχυροί κόβουν έτσι την τούρτα, ώστε όλοι να νομίζουν πως πήραν το καλύτερο κομμάτι!
Ασμανίδου Μαρία
