Ο τρόπος προσωπικής και συλλογικής ύπαρξης που προτείνεται από τα κείμενα της περιόδου της Σαρακοστής επί της ουσίας αποκλίνει τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενο από αυτόν που έχουμε ως πρότυπο. Η προσωπική μας ύπαρξη ‘’κατερρυπώθην, κατεσπιλώθην, όλως ηλκώθην’’. Η συλλογική μας ύπαρξη ‘’απώλεσε το πρωτόκτιστον κάλλος…και άρτι κείται γυμνή και καταισχύνεται…’’. Ο συλλογικός μας ναός ‘’εσπιλωμένος’’. Ο τόπος ‘’έρημος εστί’’. Η κυριαρχία του ερμαφρόδιτου ιδεολογήματος του ‘’αστοχριστιανισμού’’ στο Δυτικό λεγόμενο κόσμο και στη χώρα μας, ‘’ανήκομεν εις την Δύσιν’’ άλλωστε, φτάνει στο τέλος με εκκωφαντικό υπόκωφο.
Η αλλοτρίωση της καλής και ολοκληρωμένης νηστείας από αποχή από την πλεονεξία κάθε μορφής, σε αποχή μόνο από κάποιες τροφές και απολαύσεις, χωρίς από-σταση από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, των πονεμένων, των βασανισμένων, των ωρομισθίων, των γυναικών, της νεολαίας, με την συνοδευόμενη αδιαφορία για όλα αυτά και το αμπάρωμα στον ατομισμό μας, έφτιαξε τη σημερινή υπνωτισμένη, αποχαυνωμένη και φοβισμένη ελλαδική κοινωνία.
Η φετινή Σαρακοστή συμπίπτει με μια άγρια λιτότητα που επιβάλλεται και στήνεται για τις επόμενες δεκαετίες από τους δεσμώτες μας, που η ελλαδική κοινωνία κατάφερε μέσα από την γνωστή πολυποίκιλη προπαγάνδα να επιλέξει. Η κοινωνία προσπαθεί εναγώνια να δει πέρα από το σοκ που έρχεται, αλλά αν βλέπει και τι βλέπει, δεν το ξέρω. Η διανόηση απέτυχε να αφυπνίσει συνειδήσεις. Ο εκκλησιαστικός λόγος εξαντλείται στα όρια θωπείας του συστήματος. Η οικονομία με ελάχιστη πρωτογενή παραγωγή (γεωργία και κτηνοτροφία λιγοστεύουν) και μεγεθυμένη την τριτογενή, βρίσκεται μεταξύ εξέγερσης και πτώχευσης. Ο κίνδυνος μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο είναι ορατός.
Κι όμως η εθελούσια συμμετοχή στην πορεία της Σαρακοστής, μπορεί να μας κάνει ικανούς να οσφριστούμε στοιχεία της προσωπικής και συλλογικής μας ανάστασης. Δεν θέλουμε να δούμε τον συλλογικό εαυτό μας, να μας τον προσφέρουν απλόχερα ως αποτυχία και πτωχευμένο στην αγγλοσαξωνική και καλβινική Ευρωπαϊκή Ένωση για δήθεν εξυγίανση και από αυτούς δοσμένη επιτυχημένη λύση.
Η έξοδος απ’ αυτή τη φυλακή και το πέρασμα στην όντως Ζωή ίσως χρειαστεί να σημαδευτεί ακόμα με πολύ κόπο, ιδρώτα και αίμα. Αλλιώς;
Καλό Πάσχα το λοιπόν συνοδοιπόροι.
17-2-2010
Πρωτοπ. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας
παπαδάσκαλος
