του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Όπως οι Γαδαρηνοί τότε έτσι κι εμείς στο σύγχρονο κόσμο. Πονηρές ηγεσίες και υπνωτισμένοι λαοί απωθούμε το Χριστό.
Εκείνοι, οι Γαδαρηνοί, ‘’απώθησαν’’, έκριναν ανεπιθύμητο και έδιωξαν με παρακλητικό, εύσχημο και πολιτισμένο τρόπο το Χριστό από την πόλη τους, όταν άκουσαν και διαπίστωσαν ότι ο Χριστός ελευθέρωσε έναν δυστυχισμένο συμπατριώτη τους από την τυραννία του διαβόλου, εχθρού σε βάθος, που δε φαίνεται και δεν εντοπίζεται με τα μέσα του ορθού λόγου και της επιστήμης, χρήσιμου πάντως εργαλείου για τους ‘’ηγέτες’’ εκείνους, που θέλουν να χειραγωγούν, να διαφεντεύουν στους λαούς και να τους χρησιμοποιούν ως εύπλαστες μάζες κινούμενης άμμου.
Ίσως, εκπρόσωποι των φορέων της πόλης των Γαδάρων σε μια παράταξη απολυταρχικής ισχύος να του παρέθεσαν και τα δημοκρατικά ψηφίσματα των φορέων της πόλης τους με αριθμητική συμμετοχή, που να άγγιζε σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού τους, για να καταδείξουν στον ανυπόδητο Ναζωραίο και τους αγράμματους ψαράδες της Γαλιλαίας Μαθητές του, την ‘’ολόθυμη’’ απόφαση του λαού των Γαδάρων, ότι είναι ανεπιθύμητοι στην πόλη τους την πολιτισμένη, με τα αρχαία υπαίθρια θέατρα και τον ξακουστό σε όλη την περιοχή ‘’μοναδικό’’, έτσι νόμιζαν αυτοί, γιατί απλά ήταν βαθιά νυχτωμένοι, πολιτισμό τους. Και ο Χριστός, χωρίς πολλές κουβέντες, έφυγε, δεν μπήκε καν στην πόλη τους.
Η ολοτελής θεραπεία από το Χριστό, με την απαλλαγή του από την κυριαρχία των δαιμονίων ενός Γαδαρηνού, που είχε αιχμαλωτιστεί από μια λεγεώνα δαιμόνων και υπέφερε, ανησύχησε σφόδρα τους υπεύθυνους της πόλης για την ενδεχόμενη συνέχιση του θαύματος στα τεκταινόμενα και από αυτούς καλά ελεγχόμενα πράγματα της πόλης, και τυχοδιώκτες όπως ήταν, φόβισαν, συσπείρωσαν και φανάτισαν το λαό, ως άλογη οντότητα, στην παμψηφεί αποδοχή της τυραννίας των δαιμόνων παρά στην εκβολή του λαού, μέσω του Χριστού, στο χώρο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της άδολης, άφοβης και ανοιχτής προσλαμβάνουσας και μεταδίδουσας κοινωνίας, χωρίς υψωμένα και απροσπέλαστα τείχη, και απαίτησαν παρακλητικά κρατώντας τα προσχήματα, ίσως και διά μακροσκελέστατων επιστολών με ‘’ατράνταχτη’’ επιχειρηματολογία, την άμεση απομάκρυνση του Ιησού και των Μαθητών του από τα εδάφη τους, με τον στιγματισμό ‘’επικίνδυνος’’, για να καταδεικνύεται έτσι εσαεί, ως διδακτικό ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγήν, η τύφλωση που μπορεί να υποστεί μια απονήρευτη και εγκλωβισμένη τοπική κοινωνία από μια πονηρή ηγεσία σφετεριστών, που αποπέμπει, ως επικίνδυνο για την κυριαρχία της πάνω στον υπνωτισμένο λαό, τον ελευθερωτή Χριστό, προτιμώντας την πολυποίκιλη κερδοφόρα γι’ αυτούς πνευματική, πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική δουλεία του λαού στους εμπόρους του διαβόλου και των οργανώσεών του στον κόσμο. Αυτά τότε. Τώρα τι;
π. Κωνσταντίνος
Ι. Κώστας, παπαδάσκαλος
(6-11-2011)
