Της Χρυσάνθης Νικολαΐδου – Θραψανιωτάκη
Λαοί ανεμοδαρμένοι. Ταλαιπωρημένοι. Πληγωμένοι και από όλους προδομένοι…
Η αντίληψή τους, διά ελευθερία, δημοκρατία και εθνική κυριαρχία, είναι μία. Δεν διαφέρουν καθόλου οι απόψεις τους ως προς τις πολιτικές τους και τα εθνικά τους συμφέροντα.
Χαρακτηρίζονται προφανώς αυτοί οι λαοί ως έχοντες πνευματοψυχική αστάθεια, και ως αποτέλεσμα, εσωτερική ανησυχία…
Η Σερβία, αν δεν υπήρχε ο Τίτο που την κρατούσε ενωμένη επί πολλά χρόνια κάτω από την ονομασία Γιουγκοσλαβία, που θα ευρίσκετο;
Ο Αρχηγός της Γιουγκοσλαβίας ενώ ήταν στο πλευρό της Σοβιετικής Ένωσης διατί αποδεσμεύτηκε και ανεξαρτητοποιήθηκε; Διατί αργότερα συμφώνησε, σε πολλά σημεία, με τις απόψεις της Αμερικής;
Με τον θάνατο του Τίτο, πού ευρέθη πάλι η Σερβία;
Προσεγγίζοντας πάλι και βοηθώντας στρατηγικά την Ρωσία, και ενθαρρύνοντάς την μέσα εις την καρδία του ευρωπαϊκού χώρου, τι επέτυχε; Οι αγάπες και οι ψυχοανεύθυνοι έρωτες του λαού, όπως και τα προσωπικά συμφέροντα ορισμένων ηγετών αυτά έχουν.
Όταν ένας λαός δεν διδάσκεται πώς να σέβεται τον εαυτό του, τις αρχές του, την Πατρίδα του, εύκολα παρασύρεται από κάθε μορφής ύπουλα ξένα σχέδια, καλυμμένα από εύγλωττες και θελκτικές ρητορικές θεωρίες.
Με αυτόν τον τρόπο υποσκάπτεται ο πραγματικός εθνικισμός, η πίστη προς τα ιδεώδη ενός έθνους, η αγάπη προς την Πατρίδα. Ποία τα αποτελέσματα; Αυτά είναι να χάνει μια χώρα τον σωστό εθνικό της δρόμο, και να περιπλανάται ο λαός της μέσα εις οδυνηρούς και καταστρεπτικούς της χώρας του κατακερματισμούς.
Αυτό οι Σέρβοι δεν το έλαβαν ποτέ υπ’ όψιν. Όπως δεν υπελόγισαν καλά και το ότι η γεωγραφική τους θέση είναι ευρωπαϊκός χώρος.
Το σπαρμένο από την Ρωσία φυτό του μίσους για την Αμερική μέσα στις καρδιές τους, έδωσε με τον καιρό, τους πικρούς… καρπούς του: Την διάλυση της χώρας τους.
Αγωνίζονται τώρα να ζητούν την βοήθεια της αγαπημένης τους Μεγάλης παραπλανητικής, πολιτικής Δύναμης.
Τι μπορεί όμως να τους προσφέρει; Μία δήθεν υποστήριξη εις τους διεθνείς οργανισμούς; Διά το συμφέρον ποίου; Της Σερβίας; Ή διά να δικαιολογήσει τις σχεδιασμένες από πολλά, πάρα πολλά χρόνια, βλέψεις της, διά αρπαγές περιοχών, όπως της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας;
Μήπως διά να υποστηρίξει τους Σέρβους, απέσχισε προπαγανδιστικώς, και εν συνεχεία ανεγνώρισε ως ανεξάρτητες τις τεράστιες περιοχές που απέσπασε από την Γεωργία, με σκοπό πάλι και με πρώτη ευκαιρία να τις προσαρτήσει εις την Ρωσία;
Ή δεν αντιλαμβάνονται οι Σέρβοι ότι η Ρωσία ενδιαφέρεται για το έδαφός τους, ώστε να περνά τους αγωγούς της και να πωλεί τα δύσοσμα, αποπνικτικά και θανατηφόρα αέρια της ου σχίζεται να διαθέσει;
Όσο λοιπόν, οι Σέρβοι θα αγαπούν την θετή μητέρα τους την Ρωσία, τόσο η κατάστασή τους θα προχωρεί ολοένα και προς το χειρότερο.
Αντιθέτως, με την ένταξή τους εις την Ε. Ένωση, η χώρα τους αυτομάτως θα επανασυνδεθεί ευρωπαϊκά με όλες τις αποσχισθείσες από την πρώην Γιουγκοσλαβία επαρχίες της και επομένως και με το ιστορικό της Κόσσοβο.
Οι Κύπριοι ακόμη προσπαθούν να επουλώσουν την μεγάλη πληγή που τους άνοιξαν οι κακές πολιτικές τους. Και είναι αμφίβολον, παρά τις προσπάθειές τους, αν θα οδηγήσουν την χώρα τους εκεί που φαντάζονται και εκεί που επιθυμούν. Διότι είναι εύκολο να διαμελισθεί μία χώρα, αλλά εις την περίπτωση της Κύπρου, πολύ δύσκολο να συναρμολογηθεί και να συνενωθεί, με τις πολιτικές που η εκάστοτε Ηγεσία της ακολουθεί.
Η Άγκυρα εις καμία περίπτωση, κατά την γνώμη πολλών, θα συμφωνήσει εις την επανένωση της νήσου, γνωρίζοντας ότι η Κύπρος ενώ ευρίσκεται εις την Ε.Ε., σφιχταγκαλιάζεται τόσο στενά με την αγαπημένη της Ρωσία. Διότι οι Τούρκοι αν και… μερακλήδες, δεν τους αρέσουν τα … τρίγωνα…
Άλλωστε δεν έχουν τόσο καλές και ομαλές σχέσεις οι δύο αυτές πάντοτε φανατικά εχθρικές χώρες, ώστε να συνυπάρχουν και να ζουν ειρηνικά επειδή το επιθυμούν οι Κύπριοι.
Ρωσία και Τουρκία ποτέ, όπως γνωρίζομε, δεν τα πήγαν καλά. Και σήμερα που η Ρωσία ευρίσκεται να εδραιώνει την θέση της εις το κυπριακό έδαφος με επενδύσεις και προωθήσεις Ρώσων πολιτών, η κατάσταση ενδέχεται να χειροτερεύσει, και όχι να βελτιωθεί. Όλοι πιστεύουν εις τους χειρισμούς του Κύπριου Προέδρου, όσοι βεβαίως συμφωνούν με τις πολιτικές του. Οι πολλοί φαίνονται να αμφιβάλουν ως προς τα αποτελέσματα των συνομιλιών.
Καθώς, εις την ουσία, δεν συνομιλούν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, αλλά Ελληνοκύπριοι με Άγκυρα.
Η Ευρώπη σιωπηρά παρακολουθεί και υπομονητικά περιμένει τα αποτελέσματα των επαφών των δύο πλευρών.
Όσο διά την Ρωσία, από την οποία ο Κύπριος Ηγέτης περιμένει να … κάνει το … θαύμα της, ε, αυτή τους συμβουλεύει να… τα βρουν μόνοι τους! Το μόνο άλλωστε που την ενδιαφέρει είναι η χαύνωση και ρωσοποίηση του κυπριακού λαού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων…
Οι Έλληνες, τώρα, όπως πηγαίνουν τα πράγματα, γιατί δε θα έλεγε κανείς ότι μάλλον τα έχουν κάνει «orta bok»;
Είμαστε με τη Δύση. Σύμμαχοι της Αμερικής, σύμφωνα με την βορειο – Ατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ). Τυγχάνουμε συνδεδεμένοι και ενσωματωμένοι εις την μεγάλη Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 ευρωπαϊκών χωρών. Έχομε κοινό το παρόν, το μέλλον και τις τύχες μας γεωπολιτικά, αμυντικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, κ.λ.π.
Παρ’ όλα αυτά μας διακρίνει η ανευθυνότητα ως λαός και ως Κυβερνήσεις: Ο μεν λαός, με τις ενέργειές του, υπονομεύει πολλές φορές είτε αφελώς ή ιδιοτελώς τα συμφέροντα της χώρας του και των συμμάχων της. Οι δε Κυβερνήσεις προχωρούν είτε ανημέρωτες ή αδιάφορες μπροστά στο ύπουλο και αντεθνικό έργο ορισμένων ανατολικών πρακτόρων. Οι οποίοι δυστυχώς δρουν ανεξέλεγκτα και υποσκάπτουν τα θεμέλια της χώρας, αλλά και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατ’ επέκταση ολόκληρου του Δυτικού κόσμου.
Γιατί δεν θα μπορούσαν οι Κυβερνήσεις να έχουν σταματήσει την δράση πολλών από αυτούς; Οι οποίοι, όπως πληροφορούμεθα, έχουν εισχωρήσει ως Διδάκτορες σε ανώτατες πανεπιστημιακές, ακόμη και στρατιωτικές σχολές. Ενώ άλλοι οργώνουν όλες τις χώρες του κόσμου και με τις διαλέξεις τους, επικαλούμενοι παμπάλαια ιστορικά γεγονότα, τις περισσότερες φορές διαστρευλωμένα, προσπαθούν να μας δημιουργούν προβλήματα με την Τουρκία προς όφελος των ρωσικών γεωπολιτικών συμφερόντων.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, πώς είναι δυνατόν να μην επηρεάζεται η εξωτερική μας πολιτική από παρόμοιες καταστάσεις νοθείας; Οι οποίες σαφώς επηρεάζουν τις πολιτικές απόψεις ορισμένων κυβερνητικών προσώπων, βουλευτών ή ακόμη και υπουργών, οι οποίοι οδηγούνται σε πολιτικές αντίθετες, πολλές φορές, από εκείνες του Πρωθυπουργού.
Ως παράδειγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ότι: Ενώ ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να βελτιώσει εις το ακέραιο τις σχέσεις μας με την Τουρκία μέσω ειδικών συμφωνιών και προγραμμάτων συνεργασίας, ο υπουργός του των εξωτερικών, με βάση τις αμυντικές συμφωνίες της Κύπρου με την Ελλάδα δυσχεραίνουν απολύτως το έργο του Πρωθυπουργού.
Ως πότε όμως θα κηδεμονεύουμε εμείς την Κύπρο, όταν αυτή αποτελεί σήμερα ένα ξεχωριστό κράτος – με δική του κυβέρνηση – που είναι μάλιστα ενταγμένο εις την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Και ποίο είναι αυτό το ιδιαίτερο που μπορούμε να προσφέρουμε εμείς, χωρίς να ζημιώσει ή χωρίς να βλάψει την δική μας ασφάλεια και την πολιτική και εθνική μας οντότητα;
Άραγε οι σύμμαχοί μας εις τους δύο οργανισμούς δεν έχουν κουρασθεί από ορισμένες προβληματικές πολιτικές μας;
Δεν θα πρέπει κάποτε να συνέλθουμε και εμείς, ώστε να είμεθα περισσότερο συνεπής και αξιόπιστοι προς τους εταίρους μας της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ;
