Άρθρο του
Μιχάλη Ραμπίδη
τ. μέλους Κ.Ε. / Ν.Δ
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα δικαιούταν αποζημιώσεις, κατοχικό δάνειο κλπ που πολλές χώρες εισέπραξαν, κυρίως η Γερμανία, ποτέ όμως δεν πήρε. Αντίθετα οι φορείς της διεθνούς χρηματαγοράς και οι ξένοι ομολογιούχοι μας πήραν πίσω τα χρωστούμενα, μέχρι τελευταία δεκάρα.
Μετά την πτώχευση του 1932 ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας , για την αναδιάρθρωση του χρέους. Μέχρι το 1938 έγιναν κάποιες συμφωνίες και όπως ήταν φυσικό για όλες τις χώρες, με το ξέσπασμα του πολέμου, σταμάτησαν να καταβάλλονται τοκοχρεολύσια.
Με ηθικά και νομικά απαράδεκτα επιχειρήματα οι δανειστές μας επανήλθαν μετά το 1950 και με την απειλή αποκλεισμού από τις διεθνείς αγορές, πιεστικά πρόβαλαν τις απαιτήσεις τους για την αποπληρωμή του χρέους.
Δυστυχώς η Ελληνικές κυβερνήσεις δεν απαίτησαν συμψηφισμό ή διαγραφή χρεών, όπως πολλές έπραξαν.
Το 1962 η ρύθμιση χρεών μπήκε σαν αναγκαία προϋπόθεση και από τις χώρες της τότε ΕΟΚ και συρθήκαμε σε συμβιβασμό με τους δανειστές μας. Η συμφωνία βαπτίστηκε <>. Μάλιστα διαμαρτυρόμενος με επιστολή του ο τότε πρωθυπουργός Κων/νος Καραμανλής προς τον Αμερικανό πρόεδρο Τζων Φ Κένεντι του έλεγε ότι οι Αμερικανοί ομολογιούχοι δεν δέχονται ούτε την επιφύλαξη υπέρ της Ελλάδος του δικαιώματος της διαπραγμάτευσης για καλύτερους όρους, εφ’ όσον γειτονικές χώρες (και μάλιστα κομμουνιστικές) το επιτύχουν.
Το αίτημα του Κ. Καραμανλή απερρίφθη και η Ελλάδα υποχρεώθηκε κυρίως από Αμερικανούς & Άγγλους σε ρυθμίσεις που την υποχρέωναν να καταβάλει τοκοχρεολύσια μέχρι την πρώτη 10ετία του 21ου αιώνα, για δάνεια που πήραμε τον 19ο αιώνα. Τα χρόνια και οι 10ετίες περνούν.
Μαζί με το προπολεμικό χρέος το 1974 η πρώτη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης παράλαβε ποσοστό χρέους επί του ΑΕΠ 18,9%. Το 1981 παρέλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου ποσοστό χρέους 31,2% και το παρέδωσε στην επόμενη κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη 80,7% η οποία παρέδωσε στον Κ. Σημίτη χρέος 111,6% που με τη σειρά του το 2004 άφησε στον Κώστα Καραμανλή 108,5%. Όπως λοιπόν φαίνεται καθαρά από τους πίνακες της Γεν. Κυβέρνησης όταν ο ΓΑΠ παρέλαβε το 2009 χρέος 120% δεν αφορούσε αποκλειστικά τη θητεία του(5,5χρόνια). Αντίθετα όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις , άλλες με μέτρο και άλλες σπάταλα, είχαν συμμετοχή στην αύξηση του εξωτερικού χρέους της χώρας, και που παρά τα σκληρά μέτρα το2013 θα φτάσει ποσοστιαία το 150% του ΑΕΠ.
Μετά κυρίως την ένταξή μας στην ΕΟΚ στηριχθήκαμε σε Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και δάνεια, που επί το πλείστον δεν πήγαν σε αναπτυξιακά έργα, αλλά λεηλατήθηκαν από τους διαχειριστές τους και εξυπηρετήθηκαν πολιτικές πελατειακές ανάγκες. Μόνον για τους Ολυμπιακούς αγώνες ξοδέψαμε 23 δις Ε που τώρα ξεχρεώνουμε.
Λέγεται ότι σ’ αυτά τα χρόνια διακόσιες πενήντα οικογένειες έγιναν πολύ πλούσιες. Πιθανολογώ ότι είναι αυτές που τα μέλη τους μονοπωλούν τις κοσμικές στήλες, που προεδρεύουν σε πολιτιστικούς, κοινωνικούς, αθλητικούς κλπ συλλόγους και κάθε νομοσχέδιο που ψηφίζεται και γίνεται νόμος του κράτους, όχι μόνο δεν θίγει κανένα ‘’κεκτημένο’’ τους αλλά αντίθετα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μεγαλύτερο πλουτισμό.
Μ’ αυτούς που πολεμήσαμε δίπλα σε όλους τους μεγάλους πολέμους, αυτούς που έχουμε συμμάχους, φίλους και αποκλειστικούς πλέον δανειστές, σ’ αυτούς που αφήνουμε το συνάλλαγμα μας ως οι καλύτεροι και λιγότερο απαιτητικοί πελάτες, σ’ αυτούς χρωστούσαμε και σ’ αυτούς χρωστάμε. Είναι αυτοί που μας θέλουν συμμάχους στον πόλεμο και μας επιλέγουν <> στην ειρήνη ανάλογα πάντα με τα συμφέροντά τους, ανεπηρέαστοι από συναισθηματισμούς, προσφορά των λαών και θυσίες.
