Φθινόπωρο 2009. Προεκλογική περίοδος. Κοινή παραδοχή όλων, πως «η χώρα, δεν στέκει οικονομικά καλά»! Και γι αυτό, ο Κων/νος Καραμανλής δηλώνει, «εάν εκλεγώ, καμία αύξηση μισθών για τα επόμενα δυο χρόνια». Σε αντιδιαστολή, ο Γεώργιος Παπανδρέου υπόσχεται, «αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό»! Συμπέρασμα: Συνειδητά, ο μεν πρώτος έλεγε “μισή την αλήθεια”, ο δε δεύτερος, “ολόκληρο το ψέμα!” Και οι δύο ήξεραν την κατάσταση σε όλες της τις διαστάσεις! Το επιβεβαίωσε μετεκλογικά ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (Προβόπουλος)! «Τους είχα ενημερώσει και τους δύο έγκαιρα από το καλοκαίρι», δημόσια απεκάλυψε!
Ο λαός, έδωσε την ψήφο του, όπως ήταν φυσικό, σε εκείνον που υποσχόταν τα πιο πολλά!! Άλλωστε, έτσι είχε μάθει να κάμνει όλα τούτα τα χρόνια, από την μεταπολίτευση και εντεύθεν! Να ενδίδει στις υποσχέσεις και να προσδοκά παροχές, μιας και τις τελευταίες δεκαετίες, η εκλογή των κομμάτων, δεν βασίσθηκε στις εξαίρετες προσωπικότητες που συγκροτούσαν αυτά, αλλ΄ ούτε και στα μακρόπνοα σχέδια και μεγαλόπνοα προγράμματα τους! Ούτε καν στις ηγετικές φυσιογνωμίες των αρχηγών των! Γιατί και εκείνοι, ετερόφωτοι ήσαν! Κουβαλούσαν όνομα με αξία, που πρόγονοι τους, τους το κληροδότησαν! Και σήμερα, επιβεβαιώθηκε περίτρανα, ότι δεν ήσαν άξιοι ετούτης της κληρονομιάς και των βαριών ονομάτων!
Μπορεί μεταξύ τους τα κόμματα, το ένα να κατηγορεί το άλλο, σαν αποκλειστικά υπεύθυνο για την σημερινή κατάσταση, αλλά αυτά είναι για την εσωκομματική τους κατανάλωση! Απευθύνονται αποκλειστικά στους ψηφοφόρους τους, όχι βεβαίως σε όλους, μα σε εκείνους που φέρουν πολιτικές παρωπίδες και κομματικά χαλινάρια! Σε όλους εκείνους, που δεν τολμούν, σε μία έξαρση ειλικρίνειας τους, ούτε τους ίδιους τους εαυτούς τους να πείσουν, για το άδολο της ψήφου τους! Μιας και όλα τούτα τα χρόνια, ήσαν άβουλα ζεμένα ζωντανά στο κομματικό κάρο, με άκριτη σκέψη, κομματική χροιά στην φωνή και χρωματισμένη απόχρωση στο λόγο, με φανερή ιδιοτέλεια και προσδοκίες! Και το ξαναλέω προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης, όλοι οι κομματικοί φίλοι, σαφώς και δεν φορούν παρωπίδες και δεν είναι άβουλοι πολιτικά!! Οι νοήμονες, διαθέτουν κρίση και παρρησία στις πολιτικές τους θέσεις!
Επί κοντά λοιπόν, τέσσερις δεκαετίες, οι προεκλογικές υποσχέσεις που δίδονταν, ήταν επιταγές χωρίς αντίκρισμα! Πολιτικές μπαρούφες και μεγαλοστομίες μπαλκονιού! Φούσκες! Βασιζόμενες αποκλειστικά, στον άμετρο λαϊκισμό, στην άκρατη παρεχολογία, στον πολιτικό και πολιτειακό ενδοτισμό, στην συνειδητή αποδοχή της σήψης στην δημόσια διοίκηση! Κανέναν τους δεν ενδιέφερε το κράτος! Νοιαζόντουσαν μόνο για την κατάληψη της εξουσίας και της καρέκλας!
Και φθάνοντας σήμερα, στα απόνερα των χθεσινών ετούτων κομματικών τρικυμισμάτων και της πολιτικής και κοινωνικής εθελοτυφλίας, διαπιστώνεται ότι, η μεν νοοτροπία όλων μας, δείχνει να μην έχει επιδεχθεί αισθητών μεταστροφών προς το καλλίτερο πάντα, η δε χώρα, οι πολίτες της και οι ταγοί της, να βρίσκονται πλήρως υποταγμένοι και ελεγχόμενοι, από τους δανειστές μας! Και μιας και τα ηνία της χώρας τα παραδώσαμε στους νέους ξενόφερτους κυβερνήτες και ταγούς μας, δεν μένει παρά να ελπίζουμε, σαν γνήσιοι απόγονοι ραγιάδων, κάτω από το οικονομικό καθεστώς τους, η χώρα τώρα, να τραβήξει μπροστά! Αυτό άλλωστε, μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, μας υποσχέθηκαν!
Γιατί μείναμε πίσω, πολύ ξοπίσω, μιας και πρώτοι ραγιάδες, στην αντίληψη και στην νοοτροπία, απεδείχθησαν οι μπροστάρηδες ταγοί μας! Ραγιάδικες οι επιδιώξεις τους! Ραγιάδικες οι μέθοδοι που μηχανεύτηκαν και οι μεθοδεύσεις που μετήλθαν! Ραγιάδες ακόμη και στον τρόπο αποφυγής ανάληψης και αναγνώρισης της ευθύνης τους.. Άτολμοι, στενόμυαλοι, ανερμάτιστοι, χωρίς οράματα, λαϊκίζοντες ασύστολα, ακόμη και σε τούτες τις ύστατες κρίσιμες ώρες! Γι αυτό και όλα τούτα τα χρόνια, δεν κατάφεραν, παρά να ακολουθούν λάθος πλεύση και σαν ξεβραστήκαμε στην στεριά, τσακώνονται τώρα, ποιος δεν είδε ότι ο γιαλός ήταν στραβός, καθώς οι ίδιοι τους, ο καθένας τους χωριστά για τον εαυτόν τους, ισχυρίζονται, πως ακολουθούσαν την σωστή εθνική ρότα! Και αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, πως «το χειρότερο δεν είναι να κάμεις λάθος, αλλά να μην το αναγνωρίζεις και να επιμένεις σε αυτό»!
Τώρα, οι “πολιτικοί τζερεμέδες”, με τα ξενόφερτα αφεντικά στα κεφάλια τους, όντες υποβιβασμένοι από “καπεταναίοι του γλυκού νερού” σε υπάρχους στο ίδιο τους το καράβι, ας ευελπιστούμε να βάλουν μυαλό! Προσωπικά, διατηρώ ενδοιασμούς και φοβάμαι ακόμη και να ελπίζω! Θα δούμε!
Ρουσσάκης Σαρ. Πολυχρόνης
(01 Ιουλ. 2011)
