Τον τελευταίο χρόνο η επικαιρότητα συντηρεί το ζήτημα της αξιολόγησης και των πλαστών δικαιολογητικών, εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Αν και πρόκειται για δύο εντελώς ξεχωριστά ζητήματα, συχνά συγχέονται. Και δυστυχώς συγχέονται εντέχνως, κυρίως από πολιτικές δυνάμεις στην σημερινή βουλή αλλά και κοινωνικούς φορείς.
Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα της κρίσης, κάθε φορά εκπλήσσει. Τουλάχιστον εμένα προσωπικά. Αφού διανύουμε ως χώρα τον 5ο χρόνο των μνημονίων – και έχοντας υποστεί την λαίλαπα των περικοπών, της ανεργίας και της υπερφορολόγησης – πάντα θεωρούσα ότι κάτι θα έπρεπε να έχουμε διδαχτεί ως λαός. Αλλά δυστυχώς βλέπω πως όσο περνάει ο χρόνος, αντί να γινόμαστε καλύτεροι – γινόμαστε χειρότεροι. Προσωπικά δεν γνωρίζω αν ευθύνεται ο θυμός της ελληνικής κοινωνίας για την οικονομική καταπίεση που έχει υποστεί. Αυτό όμως πως δεδομένα βλέπω, είναι πως πάνω στον θυμό του, μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ασπάζεται άκριτα πολιτικές θέσεις άκρατης δημαγωγίας και λαϊκισμού.
Το ζήτημα των πλαστών δικαιολογητικών είναι όνειδος ότι αποτελεί πεδίο «πολιτικής» αντιπαράθεσης στην ελληνική βουλή. Κάθονται και αντιπαρατίθενται για τα αυτονόητα, ενώ θα έπρεπε να ήταν από τα πρώτα που θα έχουν λυθεί, από την έναρξη της κρίσης. Τα πράγματα είναι απλά: Όποιος δημόσιος υπάλληλος βρίσκεται με πλαστό δικαιολογητικό, θα έπρεπε άμεσα να απολύεται (χωρίς να αναμένει καμιά δικαστική επίλυση), θα έπρεπε άμεσα να του ζητείται πίσω ολόκληρο το ποσό των μισθών που έχει λάβει όλα αυτά τα χρόνια και αν δεν έχει (ή δεν θέλει) να τα πληρώσει, θα έπρεπε άμεσα να φυλακίζεται. Ασχέτως του πότε προσλήφθηκε, υπό ποια μορφή συμβάσεων, σε ποια υπηρεσία και ασχέτως της προσωπικής του οικονομικής κατάστασης. Καθότι πρόκειται για ενεργή οικονομική απάτη και πλαστογραφία. Τα παραπάνω τουλάχιστον υποδηλώνουν οι κανόνες της στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης και λογικής. Επίσης, οι πολιτικοί ή κοινωνικοί φορείς που αρνούνται «τραμπουκικά» να εφαρμόσουν τον νόμο – ουσιαστικά περιθάλποντας απατεώνες – ( όπως η προσφάτως εκλεγμένη Περιφερειάρχης Αθηνών κ. Δούρου) – θα έπρεπε να καταπίπτουν από το αξίωμά τους. Αυτοδίκαια και χωρίς να χρειάζεται η επέμβαση του οποιοδήποτε εισαγγελέα.
Δυστυχώς αντί για τα παραπάνω, παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου στην ελληνική βουλή και στον δημόσιο διάλογο. Παρακολουθώ τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταφανώς την παρανομία και τον δημοσιοϋπαλληλικό οχαδερφισμό, αρνούμενοι να αποδεχτούν ακόμα και το προφανές του κοινού αισθήματος δικαίου. Το ότι οι πλαστογράφοι απατεώνες που έχουν φεσώσει το ελληνικό δημόσιο (δηλαδή τον ελληνικό λαό) προσλαμβανόμενοι με κάποιο πλαστό δικαιολογητικό – θα έπρεπε να υποστούν κάποιου είδους κυρώσεις, αντί να εξισώνονται νομοτελειακά με τους νομοταγείς υπαλλήλους. Αφού λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνονται το κοινό αίσθημα δικαίου, ίσως θα έπρεπε να αντιληφθούν την αρχή δικαίου του θεμελιωτή της Μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας Φρίντριχ Ένγκελς. Ως γνήσιο ακροαριστερό κόμμα που είναι, οφείλουν να το κάνουν. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ένγκελς «το δίκαιο δεν πρέπει μόνο να ανταποκρίνεται στην γενική οικονομική κατάσταση, να είναι έκφρασή του, αλλά να είναι και έκφραση με εσωτερική συνοχή έτσι που να μην αναιρεί τον ίδιο της τον εαυτό της με εσωτερικές αντιφάσεις». Ακούτε εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ;
Με έκπληξη λοιπόν άκουσα κατά την συζήτηση στην βουλή την προηγούμενη εβδομάδα, τον βουλευτή και εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Μητρόπουλο (ναι, είναι ο γνωστός «αντιμνημονιακός αριστερός» που κατηγορείται για φοροδιαφυγή ύψους 1 εκ ευρώ) να αναφέρει σχετικά με την περίπτωση καθαρίστριας που προσλήφθηκε στο δημόσιο το 2008 με πλαστό δικαιολογητικό, τα εξής εξωφρενικά: «Ο δήμος την απολύει και ζητά από το λογιστήριο να διακόψει άμεσα την καταβολή των αποδοχών -καλώς κάνει- αλλά ζητά πίσω και 80.000 ευρώ. Είναι θέμα της Δικαιοσύνης να κρίνει τι θα γίνει με την κυρία, αλλά μπορεί να τύχει της επιείκειας του κράτους μέσα από άλλες δομές και όχι μέσα από το να την συγχωρήσει το κράτος ότι έδωσε ένα πλαστό πιστοποιητικό»!!!
Δηλαδή με απλά λόγια ο κύριος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει πως καλώς απολύεται αλλά τα λεφτά που πρακτικά καρπώθηκε με πλαστογραφία, κακώς ζητούνται πίσω! Με ακόμα πιο απλά λόγια περνάει το μήνυμα ότι «μπορείτε ελεύθερα να προσπαθήσετε να μπείτε στο δημόσιο εξαπατώντας την πολιτεία και τους συμπολίτες σας και άμα κάποτε σας πάρουμε χαμπάρι, απλά θα… σταματήσετε να εργάζεστε!»
Μέσα από την άρθρα μου, έχω κατ’ επανάληψη «σούρει τα εξ αμάξης» στην συγκυβέρνηση για την μνημονιακή κατακρεούργηση των εισοδημάτων των Ελλήνων. Ας αντιληφθούν όμως στον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν μπορεί πλέον να βασίζονται αποκλειστικά στην δικαιολογημένη οργή των Ελλήνων για τα μνημόνια, προκειμένου να έρθουν στην εξουσία. Όταν ο Ελληνικός λαός μετά από 5 χρόνια κρίσης, 2 μνημόνια, πρωτοφανή οικονομική καταβαράθρωση και οργή κατά των μνημονιακών κυβερνήσεων, τους δίνει ένα ποσοστό μεταξύ 26% και 30% (ενώ θα έπρεπε να έχουν 50-60%), τότε μάλλον κάτι φταίει. Ίσως πρέπει να πάψουν να συμπεριφέρονται ως το περιθωριακό ακροαριστερό κόμμα που ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια…
