Γράφει
Η Χρυσάνθη Νικολαΐδου – Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια – Φιλόλογος
Ο υλικός πόλεμος είναι η συνέχεια και το αποτέλεσμα, δηλαδή η ολοκλήρωση ενός πολιτικού ή καλλίτερα ενός ψυχολογικού πολέμου.
Ο ψυχολογικός πόλεμος, είναι τόσο παλαιός όσο και ο επί της γης κόσμος.
Η εποχή όμως, κατά την οποία άρχισε να λαμβάνει σάρκα και οστά, και να παίζει σημαντικό ρόλο εις τη ζωή των Εθνών και της Παγκόσμιας κοινωνίας, ήταν αναμφισβήτητα ο 20ος αιώνας. Όπου προς το τέλος αυτού υπήρξε μεγάλη αύξηση των επιστημονικών και τεχνικών μεθόδων.
Ο ψυχολογικός πόλεμος επηρέασε ουσιωδώς τις στρατιωτικές και πολιτικές εξελίξεις, εις όλα τα έθνη.
Αποβλέπει είς το να μεταβάλλει ριζικά την συμπεριφορά των ατόμων εντός των διαφόρων κοινωνιών. Επιδρώντας επί της νοημοσύνης τους, της συνειδήσεώς τους, του ψυχισμού τους.
Είναι η χειρότερη μορφή ενός πολιτικού ή ακόμη και υλικού πολέμου, αν και δεν προσφεύγει στην υλική βία την οποία, όμως χρονικά και αποτελεσματικά πάντοτε καλλιεργεί.
Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα με τα οποία φθάνει εις τον εσώτερο ψυχισμό του ατόμου και επιδρά ακολούθως εις την ευαισθησία του, εις τα συναισθήματά του.
Σκοπός του είναι, η ηθική συντριβή του αντιπάλου επί του οποίου ασκείται.
Και αποτελεί μόνιμη απειλή, διότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να πλήξει τον κάθε άνθρωπο επηρεάζοντας την σκέψη του.
Η εξάσκηση του ψυχολογικού πολέμου λαμβάνει χώρα σε περιόδους ειρήνης. Όπου η απόκτηση στρατηγικών θέσεων συντελείται διά της διπλωματικής οδού.
Ο ψυχολογικός πόλεμος λοιπόν, αποτελεί έτσι, την μόνιμη αρχή, το άνοιγμα, αλλά και την εμπροσθοφυλακή όλων των υλικών και καταστροφικών πολέμων.
Αυτή ακριβώς την μέθοδο, όπως σχεδόν όλοι γνωρίζουμε, εχρησιμοποίησαν οι Σοβιετικοί, προκειμένου να διεισδύσουν και να συνενώσουν με τον κύριο κορμό τους, όλες τις γειτονικές τους χώρες.
Διεξάγοντας τον ψυχολογικό αυτό πόλεμο, κατόρθωσαν να κυριεύσουν πολλές ανατολικές χώρες, μη έχοντας πάντοτε να υφίστανται την μοιραία διά τις υλικές τους δυνάμεις φθορά.
Αυτόν τον ιδιόμορφο πόλεμο της διαστρεύλωσης, της διάβρωσης και της υπονόμευσης ήρθε να συνεχίσει με συνέπεια η σημερινή Ρωσία, μετά την… διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αφού προηγουμένως επέρασαν οι διακυβερνήσεις Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν που κυβέρνησαν δημοκρατικά και με πλήρη αλληλοκατανόηση με τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς.
Οι οποίοι ούτε αμυντικές ασπίδες αντιαεροπορικών πυραύλων χρειάσθηκε να τοποθετήσουν, ούτε άλλους αγώνες δρόμου είς ό,τι αφορά τους εξοπλισμούς χρειάσθηκε να τρέξουν.
Όλα επήγαν ομαλά κατά την διακυβέρνηση της Ρωσίας από τους δύο εκείνους Πολιτικούς Ηγέτες.
Η άνοδος όμως εις την εξουσία του επικίνδυνα ύπουλου και ανήσυχου Πούτιν, με τον νευρωτικό χαρακτήρα και το ραδιουργό πνεύμα, έφερε πίσω εις το προσκήνιο τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών και κυρίως την φοβερή εκείνη τακτική του ψυχολογικού, κοινωνικού πολέμου.
Επανέφερε, ως κάτι νέο ή κάτι δικό του, όλον εκείνο τον οργανωμένο μηχανισμό που χρησιμοποιούσαν παλαιά οι Σοβιετικοί, κατηγορώντας τους συγχρόνως και … αναθεματίζοντάς τους, διά τα εγκλήματά τους, τα ποικίλα κακουργήματά τους, την ανηθικότητα του συστήματός τους, την … αποτυχία τους.
Συνεχίζει έτσι σήμερα η Ανατολική αυτή χώρα τον ψυχολογικό της ψυχρό πόλεμο, μέσω της πολιτικής και κοινωνικής προπαγάνδας:
Χρησιμοποιώντας τους πληρωμένους της δουλοπρεπείς και απάτριδες Πανεπιστημιακούς των λαών, ως το πρώτο και καλύτερο μέσον διά την διεκπεραίωσή της.
Χρησιμοποιώντας διάφορους ειδικούς διαφωτιστές εις τον πολιτικό, οικονομικό, ιδεολογικό και κοινωνικό χώρο.
Χρησιμοποιώντας, τους ταλαντούχους της τέχνης, του θεάτρου και της μουσικής, τους οποίους προβάλλει ιδιαίτερα ως μπροστάρηδες εις το φθοροποιό έργο της διαστρεύλωσης και της υφαρπαγής των πολιτιστικών δημιουργιών και εθνικών περιουσιών των λαών.
Χρησιμοποιώντας πολλούς υποστηρικτές της, εκπαιδευτικούς οι οποίοι εις όλες τις χώρες προσπαθούν να δηλητηριάζουν την παρθενική σκέψη της νεολαίας εις τον καθαρό και αθώο χώρο της Παιδείας.
Η ζύμωση αυτή αποτελεί το προπαρασκευαστικό στάδιο μιάς επικείμενης δολιοφθοράς προς υφαρπαγήν των συνειδήσεων των λαών, πριν επέλθει το κανονικό ξέσπασμα, ή μία αναταραχή, η οποία βεβαίως, υπολογίζουν οι Ανατολικοί, ότι θα αποβεί προς όφελος των συμφερόντων τους, όπως και προς όφελος των στρατιωτικών τους δυνάμεων, αν αυτή επιτευχθεί αυτομάτως και επιτυχώς.
Η αντίδραση όμως του αντιπάλου, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να εκδηλωθεί με την ίδια τεχνική επινόηση και πανουργία, ούτε να αντιμετωπισθεί ακαριαία, χωρίς την χρήση της αμυντικής βίας προς αποτροπήν μίας παρόμοιας απειλής.
Και διά να μην ανατρέξουμε εις το κάπως μακρινό παρελθόν και εις τους φρικτούς πολέμους της βορείου ρωσιοποιημένης Κορέας κατά της νοτίου εθνικής Κορέας.
Του βορείου ρωσοποιημένου Βιετνάμ κατά του νοτίου εθνικού Βιετνάμ. Της βορείου ρωσοποιημένης Κίνας με Αρχηγό τον Μάο Τσε Τουνγκ κατά της νοτίου εθνικής Κίνας με Αρχηγό του Τσανγκαϊσέκ. Οι οποίοι πόλεμοι ακολούθησαν σταδιακά μετά την λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ας αναφερθούμε είς το περιβόητο, μαρτυρικό και ατελείωτο φαύλο Αφγανιστάν.
Όπου οι Σοβιετικοί, έχοντας εισβάλει εις εκείνη την χώρα, ρωσοποίησαν τον πεινασμένο, ακαλλιέργητο και απολίτιστο πληθυσμό του.
Έχοντας διεισδύσει ύπουλα, δήθεν δια να το προφυλάξουν, πριν ή και κατά τον πόλεμο Ιράν – Ιράκ, παρέμειναν ανενόχλητοι εις το Αφγανιστάν επί μία σχεδόν 15 ετία.
Εις αυτό το διάστημα, χρησιμοποιώντας την φαύλη, ελεεινή και βρώμικη διά τα έθνη προπαγάνδα τους, κατάφεραν με διάφορες μηχανορραφίες να διαμελίσουν, να διαυρώσουν και να παραδώσουν τον Αφγανικό λαό εις ένα διαρκή αναβρασμό του εξοντωτικού μεταξύ τους και μέσω διαφόρων ομάδων, πολέμου. Όπου οπωσδήποτε το πρώτο μέλημα αυτών των ανύποπτων ανθρώπων υπήρξε η χρησιμοποίηση του όπλου, το μίσος κατά παντός και η τέχνη της… εκ του όπισθεν επίθεση.
Η επέμβαση των Δυτικών δυνάμεων, οπωσδήποτε εκρίθη απαραίτητη. Και κυρίως, έπειτα ακριβώς από το κτύπημα της Αμερικής την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Όπου επλήγησαν τα βασικότερα, σημαντικότερα και πολυπληθέστερα κέντρα της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας. Με θύματα, περισσότερους από 50.000 αθώους πολίτες.
Οι ενέργειες αυτές δεν ήταν δυνατόν να μείνουν βεβαίως απαρατήρητες ή ακόμη και ατιμώρητες από μία μεγάλη και δυνατή χώρα, όπου η δημοκρατία λειτουργεί μέσα εις το πλαίσιο της ορθής και ειλικρινώς ευθείας πολιτικής.
Οι ρωσοδιδαγμένοι και ρωσοεκπαιδευμένοι του Αφγανιστάν έκτοτε εκυνηγήθησαν μέσα εις το Ιράκ του περιβόητου ρωσόφιλου Σαντάμ Χουσεΐν. Εκυνηγήθησαν εις το Πακιστάν όπου ορισμένοι εκρύπτοντο, αλλά κυρίως μέσα εις το ανταρτοποιημένο Αφγανιστάν. Το οποίο από άκρον είς άκρον έχει μεταβληθεί σε πραγματικό πολεμικό εφιάλτη διά τους ξένους και τους εντοπίους.
Αυτός ο πόλεμος, αν και πανομοιότυπος με τους προηγούμενους, δεν φαίνεται ακόμη να προχωρεί προς το τέλος του.
Διότι, όταν ένας αντάρτικος στρατός ανεφοδιάζεται με τα ανατολικά όπλα και την ανατολική προπαγάνδα δεν είναι εύκολο να φθάσει σε κάποιο τέλος.
Διότι άλλωστε τα σύνορα αυτής της χώρας ελέγχονται από τους φιλορώσους γειτονικούς λαούς καθώς και από την ίδια την Ρωσία.
Όπου ο ανεφοδιασμός σε πολεμικό υλικό γίνεται με ευκολία από την Ρωσία εις το Αφγανιστάν.
Διά το οποίο η ύπουλη γλώσσα της Ρωσίας σχίζεται διά την … ομαλοποίηση της κατάστασης.
Όσο σχίζεται και με το πρόσφατο θέμα της Γεωργίας. Την οποία αφού πρώτα ρωσοποίησε. Αφού την διάβρωσε και την απέσχισε με τους πράκτορές της. τώρα παριστάνει και τον παραπονούμενο και τον αδικημένο. Ώσπου να πείσει τους λαούς να αναγνωρίσουν τις αποσχισθείσες περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετία. Ώστε με την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος, να τις ενσωματώσει στο δικό της κυρίαρχο κράτος.
Ιδού λοιπόν, εις τι αποσκοπεί ο ψυχολογικός πόλεμος: Να αποτελέσει μία συνιστώσα, που μαζί με τις υπόλοιπες τρεις, δηλαδή τον κοινωνικό, τον οικονομικό και τον μυστικό πόλεμο, να συνθέτουν και συγκροτούν τον λεγόμενο «πολιτικό πόλεμο». Και εις τον πολιτικό πόλεμο γίνεται χρήση.. όλων των μέσων…
Ένοπλες επεμβάσεις. Κατασκοπεία. Μυστική και φανερή διπλωματία. Απειλές διά πολεμικές επιχειρήσεις. Διάβρωση δια της προπαγάνδας. Ο ψυχολογικός πόλεμος, ούτως ειπείν, έχει σκοπό κατ’ αρχήν, την κατάληψη του νου και της καρδιάς των ανθρώπων. Με συνέπεια στην ουσία, την κατάληψη της ανθρώπινης οντότητας, της ανθρώπινης υπόστασης, με τελικό σκοπό φυσικά την εδαφική κυρίως κατάληψη.
Σήμερα οι λαοί της Μεσογείου: Αίγυπτος, Τυνησία, Λιβύη, Υεμένη κ.λ.π., είναι αυτοί που επλήγησαν από τους εμφυλίους πολέμους, είναι αυτοί που αποτελούν ένα γερό παράδειγμα δια το πού τους οδήγησε η ρωσική διείσδυση, η ρωσική προπαγάνδα και η ρωσική ψυχολογική απειλή αλλά και η κρατική τους απροβλεψία και αδιαφορία.
