Να αποσυρθούν οι Υπουργικές Αποφάσεις για τη διδασκαλία της β΄ ξένης γλώσσας

Την έκπληξη και απορία τους για την επιμονή της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για «γερμανόφωνα» και «γαλλόφωνα» δημοτικά σχολεία εκφράζει η Συντονιστική Επιτροπή Καθηγητών Γερμανικής και Γαλλικής Γλώσσας Κοζάνης, ζητώντας ταυτόχρονα την απόσυρση των υπουργικών αποφάσεων για τη διδασκαλία της δεύτερης ξένης γλώσσας, καθώς όπως επισημαίνει από τον Σεπτέμβριο που θα ανοίξουν τα δημοτικά σχολεία οι μαθητές και οι μαθήτριες, άλλη ξένη γλώσσα θα έχουν επιλέξει και άλλη θα κληθούν να διδαχθούν.
Η Συντονιστική επιτροπή Καθηγητών Γερμανικής και Γαλλικής γλώσσας Κοζάνης αναφέρει ειδικότερα τα ακόλουθα:
‘Το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στις 24 Ιουνίου προχώρησε στην έκδοση τρίτης Υπουργικής Απόφασης μέσα στον Ιούνιο με θέμα τη διδασκαλία της Β’ Ξένης Γλώσσας στο Γυμνάσιο, καταργώντας τις δύο προηγούμενες και την αρχική λογική (ΥΑ με αρ. πρωτ. 62780/Γ2/02-06 -2011) πως «σε κάθε Γυμνάσιο θα διδάσκεται μία δεύτερη ξένη γλώσσα», τη λογική δηλαδή του «γαλλόφωνου» και «γερμανόφωνου» Γυμνασίου, οι οποίες ξεσήκωσαν δικαιολογημένα θύελλα διαμαρτυριών σε όλη τη χώρα.
Οφείλουμε να εκφράσουμε την έκπληξη και την απορία μας, πως είναι δυνατόν να επιμένει ακόμα η πολιτική ηγεσία του ΥΠΔΒΜΘ στα «γερμανόφωνα» και «γαλλόφωνα» δημοτικά σχολεία. Δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται η εκπαίδευση στη χώρα μας σε δύο αλληλοαναιρούμενες λογικές: «Παράλληλη διδασκαλία» στα Γυμνάσια και «γαλλόφωνα–γερμανόφωνα» δημοτικά. Τι περιμένουν δηλαδή στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΔΒΜΘ, να πάνε διακοπές οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς και κηδεμόνες των δημοτικών σχολείων και να το ξεχάσουν; Τι θα γίνει το Σεπτέμβριο που θα ανοίξουν τα δημοτικά σχολεία; Πως θα εξασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία των χιλιάδων 6θέσιων και άνω δημοτικών σχολείων, όταν οι μαθητές και οι μαθήτριες, άλλη ξένη γλώσσα θα έχουν επιλέξει και άλλη θα κληθούν να διδαχθούν; Τι κίνητρα μάθησης, τι μήνυμα θα δώσουμε στους μικρούς μαθητές, στις μικρές μαθήτριες της Ε΄ Δημοτικού; Πώς θα υπάρξει σύνδεση μεταξύ Δημοτικού και Γυμνασίου; Αν υποθέσουμε ότι ορίζετε τρία Δημοτικά γερμανόφωνα και ένα γαλλόφωνο, τα τέσσερα μαζί τροφοδοτούν ένα Γυμνάσιο. Στο Γυμνάσιο αυτό πώς είναι δυνατόν να λειτουργήσουν παράλληλες διδασκαλίες Γαλλικών – Γερμανικών, όταν ο αριθμός των μαθητών στα Γαλλικά θα είναι αποδεκατισμένος; Το αποτέλεσμα θα είναι η έλλειψη καθηγητών Γερμανικής και πλεόνασμα καθηγητών Γαλλικής (και το αντίθετο). Σε περίπτωση επίλυσης του προβλήματος με μετεγγραφές (όπως ορίζει η ΥΑ ) ο αριθμός μαθητών και καθηγητών δεν θα είναι σταθερός κάθε χρόνο, θα κυμαίνεται και αυτόματα καταργείται και η χωροταξική κατανομή.
Υπερβαίνουν τα χίλια (1000) τα ομόφωνα ψηφίσματα που έχουν εκδοθεί έως σήμερα από δημοτικά συμβούλια, ομοσπονδίες-ενώσεις-συλλόγους γονέων & κηδεμόνων των δημοτικών-γυμνασίων-λυκείων όλης της χώρας, συλλόγους διδασκόντων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ΕΛΜΕ, συλλόγους εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας κ.α. που απαιτούν από την Πολιτεία να κατοχυρωθεί το δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή της ξένης γλώσσας και συνακόλουθα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη διδασκαλία της και στις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο). Είναι απολύτως κατανοητή και λογική αυτή τη αντίδραση και τόσο στην πρώτη μας συνάντηση (11 Μαΐου 2011) όσο και στις άλλες δύο που ακολούθησαν είχαμε ενημερώσει την Υφυπουργό Παιδείας ΔΒΜΘ κα. Εύη Χριστοφιλοπούλου πως η ελληνική κοινωνία θεωρεί την πιστοποιημένη γνώση δύο ξένων γλωσσών δεδομένο, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως κάθε χρόνο 80.000 υποψήφιοι συμμετέχουν στις εξετάσεις για την απόκτηση πιστοποιητικών γλωσσομάθειας για τη Γαλλική και τη Γερμανική Γλώσσα. Μέσα στην τελευταία εικοσαετία πάνω από 1,5 εκατομμύριο υποψήφιοι προσήλθαν να πιστοποιήσουν τις γνώσεις τους στη Γερμανική και τη Γαλλική γλώσσα και αναμενόμενο ήταν και είναι να δίδεται τεράστια σημασία στη γλωσσομάθεια, και να απαιτείται από την Πολιτεία, ιδιαίτερα στην δύσκολη οικονομική συγκυρία που διέρχεται ο τόπος και το κάθε νοικοκυριό ξεχωριστά, να αναλάβει τις ευθύνες της και να προσφέρεται μέσα στο σχολείο ποιοτική και αποτελεσματική ξενόγλωσση εκπαίδευση.
Οι εκπαιδευτικοί πειραματισμοί της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΔΒΜΘ – που στα λόγια υιοθετεί τους παραπάνω στόχους – όταν δεν αντιστοιχούν στην πρακτική της, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να εξοργίζουν όχι μόνο τους εκπαιδευτικούς Γαλλικής και Γερμανικής Φιλολογίας, που εργάζονται ως μόνιμοι ή ως συμβασιούχοι (αναπληρωτές, ωρομίσθιοι) στα σχολεία, αλλά ολόκληρη την κοινωνία μας.
Αρχίζοντας να διαβάζουμε τη σημερινή Υπουργική Απόφαση για τη διδασκαλία των ξένων γλωσσών στο Γυμνάσιο βιαστήκαμε να νιώσουμε ικανοποίηση για τη συνέχιση της παράλληλης διδασκαλίας. Γρήγορα όμως απογοητευτήκαμε από τις προϋποθέσεις που τίθενται:
Α) Καθορίζεται αυθαίρετα ως ελάχιστος αριθμός για τη δημιουργία τμήματος παράλληλης διδασκαλίας το δεκαπέντε (15), από δώδεκα (12) που ίσχυε έως σήμερα. Ποια ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η ρύθμιση, όταν το εκπαιδευτικό προσωπικό, οι εκπαιδευτικοί Γερμανικής και Γαλλικής Φιλολογίας, επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες, όπως παραδέχονται και οι υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΠΔΒΜΘ;
Πολύ μεγάλος αριθμός μαθητών/μαθητριών θα υποχρεωθεί να σταματήσει να διδάσκεται τη γλώσσα που έχει επιλέξει, αφού πολλά τμήματα ξένης γλώσσας θα καταργηθούν, όπως ομολόγησαν και οι υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΠΔΒΜΘ στην τελευταία μας συνάντηση.
Επιπροσθέτως, η αύξηση του ελάχιστου αριθμού για την παράλληλη διδασκαλία από δώδεκα σε δεκαπέντε θα δημιουργήσει τεράστια λειτουργικά προβλήματα, π.χ. στα Γυμνάσια με τρία τμήματα ανά τάξη, το σύνηθες μέγεθος ενός γυμνασίου στα αστικά κέντρα, θα απαιτηθούν σε πάμπολλες περιπτώσεις τρεις εκπαιδευτικοί της πλειοψηφούσας και ένας εκπαιδευτικός της μειοψηφούσας γλώσσας την ίδια διδακτική ώρα. Οι δύο επιπλέον εκπαιδευτικοί θα πρέπει να κληθούν από όμορη σχολική μονάδα, με συνέπεια να πρέπει να συντονιστούν τα προγράμματα τριών σχολικών μονάδων! Η αλματώδης αύξηση των συμπτύξεων τμημάτων θα λειτουργήσει διαλυτικά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ήδη με τον ελάχιστο αριθμό 12 το σύστημα λειτουργεί οριακά…
Β) Από το «χρονοντούλαπο της ιστορίας», ανασύρεται για τους μαθητές της Β΄ και Γ΄ Γυμνασίου το Προεδρικό Διάταγμα 188/1985, που προβλέπει την απαλλαγή των μαθητών από τη διδασκαλία της ξένης γλώσσας. Εν έτει 2011 το «νέο σχολείο» χρειάζεται το προ 25ετίας θεσμικό πλαίσιο της αμάθειας για να λειτουργήσει; Τι πρότυπο πολίτη δίνουμε στη νεολαία μας με αυτή τη «νεκρανάσταση»; Είναι τόσο δύσκολο να συνεχίσουν να διδάσκονται οι μαθητές και οι μαθήτριες της φετινής Α΄ και Β΄ Γυμνασίου το Σεπτέμβριο του 2011 τη γλώσσα που έχουν ήδη διδαχθεί που προβλέπονται δύο μέτρα σε περίπτωση που δεν καταστεί αυτό εφικτό: το Π.Δ. 188/1985 και η μετεγγραφή σε όμορο Γυμνάσιο που θα διδάσκεται η ίδια γλώσσα που διδασκόταν ο μαθητής; Ποιο και που βρίσκεται το όμορο Γυμνάσιο σε νησιά, παραμεθόριες ή ορεινές περιοχές, για να καταφύγει ο μαθητής που θα θελήσει να συνεχίσει τη γλώσσα που έχει ήδη ξεκινήσει να διδάσκεται;
Από όλα τα παραπάνω καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως και η σημερινή, τρίτη κατά σειρά Υπουργική Απόφαση για τη διδασκαλία της β΄ ξένης γλώσσας στο Γυμνάσιο καθώς και οι δύο Υπουργικές Αποφάσεις για τη διδασκαλία της β΄ ξένης γλώσσας στο δημοτικό θα πρέπει να αποσυρθούν.
Οι επιστημονικές ενώσεις των εκπαιδευτικών Γαλλικής και Γερμανικής Φιλολογίας συνεχίζουν τον αγώνα μαζί με όλη την ελληνική κοινωνία για την επίτευξη του στόχου, την ποιοτική και αποτελεσματική δημόσια ξενόγλωσση εκπαίδευση».