«Η Ζωή εν τάφω, κατετέθης Χριστέ, και αγγέλων στρατιάς εξεπλήτοντο , συγκατάβασιν δοξάζωσαι την σην» .
«Αι γένεαι πάσαι, ύμνον τη ταφή σου, προσφέρουσι Χριστέ μου. Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθαίος, εν τάφω σε κηδεύει. Μυροφόροι ήλθον, μύρα σοι Χριστέ μου, κομίζουσαι προφόνως. Δεύρο πάσα κτίσις, ύμνους εξοδίοις, προσοίσωμεν τω κτίστη. Ως νεκρόν τον ζώντα, συν Μυροφόροις παντες, μυρίσωμαν ενμφρόνως. Ιωσήφ τρισμάκαρ, κήδευσον το σώμα, Χριστού του Ζωοδότου».
Η εκκλησία ψάλλει τροπάρια και ύμνους που αναφέρονται στη θυσία του Ιησού, στη σταύρωση και στην ταφή . Οι Χριστιανοί ψιθυρίζουν το λαϊκό μοιρολόγι «Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα , σήμερα θλίβονται οι Χριστιανοί , τα βουνά, η θάλασσα και η φύση ,και τα πουλιά κλείνονται βουβά στις φωλιές…».
Οι νοικοκυρές τη Μ. Παρασκευή, δεν ανάβουν φωτιά στο σπίτι ούτε μαγειρεύουν φαγητό, ανάβουν το καντήλι στα εικονίσματα του σπιτιού και προσεύχονται μοιρολογώντας για το θάνατο του Ιησού. Όλη η οικογένεια φοράει τα καλά της και πηγαίνει στην εκκλησία για να προσκυνήσει τον επιτάφιο, και να περάσει από κάτω από το ολάνθιστο προσκυνητάριο, που είναι ειδικά κατασκευασμένο, και τοποθετείται ο επιτάφιος, για να πάρουν τη χάρη του Χριστού. Την προηγούμενη βραδιά τη Μ. Πέμπτη, γυναίκες και κορίτσια είχαν στολίσει με λουλούδια τον επιτάφιο και τον ξενυχτούν , υμνώντας και μοιρολογώντας τον Ιησού, όπως γίνεται και με τους κοινούς θνητούς, που τους ξενυχτούν το βράδυ στο σπίτι.
Αυτή η Χριστιανική παράδοση που είναι δεμένη με το λαό και την πίστη του στο Ναζωραίο, τη μεταφέρουν οι Κοζανίτες και στο νεκροταφείο, όπου έχουν ενταφιασμένο δικό τους άνθρωπο και θέλουν να μεταδώσουν ότι ο Χριστός που πέθανε βρίσκεται μαζί τους, αφού ο επιτάφιος της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου περιφέρεται το απόγευμα ανάμεσα από τα μνήματα του νεκροταφείου σε πομπή, προηγούνται τα εξαπτέρυγα, οι ψάλτες, ο ιερέα, ο επιτάφιος και ο επίσκοπος, ψάλλοντας τους υπέροχους ύμνους για τη θυσία του Κυρίου « Έφριξε η γη, και ο ήλιος Σώτερ εκρύβη, σου του ανεσπέρου φέγγους Χριστέ, εν τω τάφω δύντος νυν σωματικώς».
«Έκλαιεν πικρώς , η πανάμωμος Μήτηρ σου Λόγε, ότε εν τω τάφω εώρακε, σε τον άφραστον και άναρχον Θεόν». « Άδου μεν ταφείς , τα βασίλεια Χριστέ συντρίβεις, θάνατον θανάτω δε θανατοίς, και φθοράς λυτρούσαι τους γηγενείς».
Όταν περνάει ο επιτάφιος από τα μνήματα, συγγενείς του νεκρού στέκονται δίπλα στο μνήμα του με αναμμένες λαμπάδες και κάνουν το σταυρός τους αναφέροντας το όνομα του νεκρού τους. Με τέτοιο σεβασμό για το νεκρό τους και με τέτοια πίστη για την Ανάσταση των νεκρών που ευαγγελίζεται η εκκλησία μας, η ψυχή των ταπεινών και των αγνών Χριστιανών μεταρσιούται σε Ουράνια κατάνυξη. Πώς να περιγράψεις το φανταστικό αυτό θέαμα που βλέπεις στο νεκροταφείο να κατακλύζεται από πλήθος ανθρώπων κρατώντας αναμμένες λαμπάδες, το ανέσπερο φως, που το θεωρείς Θεϊκή αποκάλυψη της αμπελώνας του Κυρίου. Εικόνα που σε ανυψώνει στην ουράνια γαλήνη της ζωής.
Την ξεχωριστή αυτή παράδοση της Μεγάλης Παρασκευής την τηρούν πιστά οι Κοζανίτες από πολλά χρόνια και είναι μοναδική στον εκκλησιαστικό χώρο της Ορθοδοξίας. Είναι μια άλλη αποκάλυψη της βαθιάς Θρησκευτικότητας των Κοζανιτών που αναδύει η ψυχή του ανθρώπου για την πίστη στον Χριστιανισμό και το βαθμό που τον ευλαβούνται οι συμπολίτες μας. Ας το έχουν αυτό υπόψη οι ταγοί της εκκλησίας για την ποιότητα του ποιμνίου τους.
«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, που έδυ σου το κάλλος;»
Καλό Πάσχα και η Ανάσταση του Κυρίου, να αναστήσει ότι ωραίο και ευγενικό διαθέτει η ψυχή του ανθρώπου.
Γιάννης Κορκάς
