Από την έναρξη της κρίσης, ο όρος «ανάπτυξη» ακούγεται συχνότατα στα πολιτικά πάνελ και αποτελεί πάγιο ζητούμενο από ολόκληρη την κοινωνία, ώστε να ανακάμψει η χώρα. Επιπρόσθετα, αποτελεί και θρυαλλίδα επί της οποίας έχει βασίσει την πολιτική επιχειρηματολογία της η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός. Ωστόσο 5 χρόνια μετά την κρίση και περίπου 2 χρόνια μετά την εκλογή της παρούσας κυβέρνησης, λίγα έχουν γίνει. Αναζητώντας τις αιτίες, αναρωτιέμαι αν φταίει απλά η πολιτική ανεπάρκεια ή υπάρχουν βαθύτερα αίτια που συνδέονται άμεσα με τις κοινωνικές μας αντιλήψεις/επιλογές.
Τις ημέρες που διανύουμε υλοποιείται από τον ΟΑΕΔ ένα από τα πολύαναμενόμενα προγράμματα επιδοτήσεων νέων ανέργων. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι συνολικής αξίας 20 εκ ευρώ και αφορά 2000 ανέργους που θέλουν να ανοίξουν την δική τους επιχείρηση. Για την ιστορία να αναφέρω ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα το περιμένουν σχεδόν 2 χρόνια άνεργοι συμπολίτες μας και τελικά υλοποιείται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Και είναι (προς το παρόν) το μοναδικό πρόγραμμα στο οποίο ο ΟΑΕΔ επιδοτεί την δημιουργία νέας επιχείρησης από τα άνεργα μέλη του.
Ταυτόχρονα ο ΟΑΕΔ ξόδεψε για τα επιδόματα ανεργίας το 2013 το ποσό των 1,124 δις ευρώ. Το «γνωστό» επίδομα ανεργίας δίνεται πλέον από 5 μήνες έως 1 χρόνο και δεν ξεπερνά τα 500 ευρώ μηνιαίως. Κάθομαι λοιπόν και παρατηρώ με απορία την «ζυγαριά»: 20 εκ ευρώ δίνει για την «ανάπτυξη» ο ΟΑΕΔ από την μια και 1,124 δις ευρώ για την «ανεργία» από την άλλη. Και αναρωτιέμαι: Πως ακριβώς εξυπηρετεί έναν άνεργο ένα επίδομα για μερικούς μήνες; Μήπως θα βρει δουλειά μετά από αυτό το διάστημα; Ας μας πουν έστω και έναν άνεργο που κατάφερε να βρει δουλειά στην Ελλάδα της κρίσης, πριν λήξει το επίδομα ανεργίας του (ή μετά);
Αν αυτά τα χρήματα δίνονταν υπό την μορφή επιδότησης για την δημιουργία θέσεων εργασίας, αυτομάτως θα έβρισκαν δουλειά δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. Θα μπορούσαν να δοθούν είτε για δημιουργία νέων επιχειρήσεων, είτε υπό την μορφή επιδότησης της εργασίας σε υφιστάμενες επιχειρήσεις (επιδοτώντας τον μισθό τους), είτε απλά υπό την μορφή προσλήψεων στο δημόσιο (ναι, καλά διαβάσατε). Σε κάθε περίπτωση οι άνεργοι θα δούλευαν, θα ενίσχυαν τον παραγωγικό ιστό και τα ασφαλιστικά ταμεία και τα χρήματα θα ξοδεύονταν απείρως πιο ωφέλιμα για το κοινωνικό σύνολο και το κράτος. Και για να καταλάβει ο αναγνώστης ποσό υψηλό ποσό είναι τα 1,124 δις ευρώ, κάνω μια απλή διαίρεση και υπολογίζω το εξής: Αν το κράτος χρησιμοποιούσε τα συγκεκριμένα χρήματα για προσλήψεις (αντί για επιδότηση της ανεργίας), θα μπορούσε να προσλάβει για χρονικό διάστημα 1 χρόνου, περίπου 1 εκατομμύριο έλληνες με μισθό 1200 ευρώ τον μήνα.
Προφανώς και δεν θα επέτρεπε η Τρόικα την πρόσληψη τόσων ανθρώπων στο δημόσιο. Αλλά και δεν είναι σωστό να ξοδευτούν τόσα χρήματα για προσλήψεις στο δημόσιο, αλλά για την ανάπτυξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας. Χρησιμοποιώ όμως αυτό το απλουστευμένο παράδειγμα για να καταδείξω πόσο υψηλά είναι τα ποσά που ξοδεύονται από την χώρα για την «ανεργία». Το επίδομα ανεργίας είχε ουσιαστική σημασία στην Ελλάδα πριν την κρίση, όταν όντως κάποιος που έχανε την δουλειά του μπορούσε μέσα σε λίγους μήνες να βρει άλλη δουλειά. Στην Ελλάδα της κρίσης, κάποιος που χάνει την δουλειά του την χάνει για μεγάλο χρονικό διάστημα (ή για πάντα). Οπότε το να του πληρώνει το κράτος για λίγους μήνες το επίδομα, είναι σαν παυσίπονο στον μελλοθάνατο.
Αφού λοιπόν το κράτος ξοδεύει αυτό το τεράστιο ποσό κάθε χρόνο, ας το ξοδέψει για την δημιουργία θέσεων απασχόλησης – έμμεσων ή άμεσων. Ας το ξοδέψει για την πραγματική ανάπτυξη, επιδοτώντας τους Έλληνες για να δημιουργήσουν και να προσφέρουν και όχι να κάθονται για λίγους μήνες…
Παύλος Κιλίντζης
Διπλωματούχος Ηλεκτρονικός Μηχανικός
