Μπροστά στις επερχόμενες πολυκαλπικές εκλογές ο ελληνικός λαός, αντί μιας αυθύπαρκτης ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, ξαναβυθίζεται και πάλι σε μεγάλη περισυλλογή για το μετεκλογικό ΄΄τι μέλει γενέσθαι΄΄
Είναι αμήχανος και φοβισμένο, γιατί πιστεύει, πως η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος απλώς ανέβαλε την περαιτέρω περικοπή των εισοδημάτων του.
Η τηλεοπτική ενημέρωση, ευθυγραμμισμένη απόλυτα στις ΄΄έξωθεν΄΄ επιταγές, δεν αποσαφηνίζει τις οικονομικές προθέσεις της κυβέρνησης αλλά αποπροσανατολίζει περισσότερο τους Έλληνες.
Αυτό όμως, που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι η κοινή πεποίθηση των πολιτών, ότι τα χειρότερα έπονται … κάτι που ακούγεται έντονα και καθημερινά στις διαπροσωπικές συνομιλίες τους.
Η πτωχευμένη εθνική οικονομία διανθίζεται ολοένα με ασαφή και ατεκμηρίωτα στοιχεία ,που αλληλοαναιρούνται από στιγμή σε στιγμή.
Το επικαλούμενο ΄΄ πρωτογενές πλεόνασμα ’’ εξελίσσεται σε πολιτική ουτοπία μιας και όλα τα οικονομικά μεγέθη το αμφισβητούν.
Μόνο οι οφειλές προς το ασφαλιστικό έλλειμμα ανήλθαν πρόσφατα στο γιγάντιο ποσό του 4,7 δίς ευρώ, ποσό που από μόνο του είναι αρκετό για να εξαλείψει το όποιο πλεόνασμα.
Η κυβερνητική πλειοψηφία, αφού ξεπέρασε κάθε ηθική αναστολή απέναντι στην παλλαϊκή απαίτηση, που εκφράστηκε με την ρήση ΄΄ φέρτε πίσω τα κλεμμένα ΄΄ επιχειρεί να κλείσει το κεφάλαιο των ενοχών και των πολιτικών ευθυνών, που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική υποδούλωση.
Ουσιαστικά συμπεριφέρεται ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, που φορτώνοντας όλες τις ενοχές στο πρόσωπο του θεσσαλονικέως πολιτικού Τσοχατζόπουλου προσπαθεί να εξαγνίσει το σύνολο των πολιτικών και προσωπικών ευθυνών, που την επιβαρύνουν για τις επιλογές και τις παραλήψεις της.
Στη νομική και κοινωνική επιστήμη η ανάληψη ευθυνών και η κάθαρση αποτελούν την προϋπόθεση, προκειμένου να αναγεννηθούν νέες πρωτοβουλίες και ιδέες.
Αν αποδεχθούμε, ότι η υιοθέτηση του χριστιανισμού ως κοινωνικό λαϊκό ρεύμα από την Ρωμαιοκρατία έγινε κάτω από συνθήκες παλλαϊκής απαίτησης, τότε θα πρέπει να απαιτήσουμε και από το πολιτικό σύστημα της χώρας να αποδεχθεί το αίτημα για οικονομική κάθαρση και επιστροφή του εθνικού πλούτου στον τόπο, που τον παρήγαγε. Η επιστροφή αυτή θα επιτευχθεί μόνο μέσα από νέες πολιτικές συσπειρώσεις και κοινωνικές συγκροτήσεις, που θα είναι ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές.
Η ανακεφαλαίωση και μόνο των τραπεζικών θυρίδων δεν είναι αρκετή και ικανή να συμβάλει στην παραγωγική ανάπτυξη της χώρας.
Οι επικείμενες εκλογές είναι βέβαια η μεγάλη στενωπός ,οι συμπληγάδες, από όπου θα πρέπει να διέλθει το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο εν μέσω μιας πορείας, που οδηγεί σε δυσβάσταχτα μέτρα και νέες περικοπές.
Η περαιτέρω αφαίμαξη των οικογενειακών εισοδημάτων, όπως έχει αποφασιστεί αλλά δεν έχει εμπεδωθεί επαρκώς στο λαό για λόγους προεκλογικούς, θα οδηγήσει σε λογαριθμική πτώση του βιοτικού του επιπέδου με απροσδιόριστες συνέπειες.
Είναι απόλυτα σαφές, ότι πίσω από το πλεόνασμα του Α.Ε.Π. μακιγιάρεται η μεγάλη αλήθεια για τα μέτρα, που έρχονται.
Ο ελληνικός λαός για πρώτη φορά αμφισβητεί το μήνυμα και το συμβολισμό της οικονομικής ΄΄Ανάστασης ΄΄
Οι τριπλές εκλογές, που έρχονται και η αποκρυπτογράφηση του μηνύματός τους εμπεριέχουν τεχνικές παρόμοιες με αυτές, που εφαρμόζουν οι παπατζήδες στα πεζούλια του Τάμεση.
Η λαϊκή βούληση μετά από την πολύχρονη κούραση θα εκδηλωθεί με συγκεχυμένη τη γνώση, για το ποιός έφταιξε και το ποιός φταίει.
Η ζητούμενη προσδοκία και αγωνία του λαού συμπυκνώνεται στην αναζήτηση ενός ταγού, που θα μπορεί να ηγηθεί σε έναν απογοητευμένο και προδωμένο εκλογικό σώμα προκειμένου να περάσει όλες τις ατραπούς και τις δυσκολίες και να φθάσει στη γη της ΄΄ νέας επαγγελίας .΄΄
Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών ένα είναι βέβαιο, ότι το όρος Σινά φαντάζει πολύ ψηλό και δύσβατο για τις γερασμένες και στείρες ηγεσίες …
Η δρομολόγηση μιας αναγεννητικής προσπάθειας της χώρας και του λαού απαιτεί την πλήρη εμπέδωση για το περί δικαίου αίσθημά του.
Και αυτό μπορεί να κατακτηθεί μόνο όταν θα διαρρηχθεί κάθε βιολογική και ΄΄μνημονιακή΄΄ σχέση με το παρελθόν.
Ο λαός ήδη αναζητάει τη χαμένη ΄΄μπέσα΄΄, τον ορθό πολιτικό λόγο, τον αποφασισμένο για μάχες ηγέτη .
Οραματίζεται το δικό του Μωυσή, που θα αναδυθεί μόνο μέσα από τον πόνο και τα πάθη του λαού.
