Γράφει η Καλογήρου Συρματένια (Τούλα)
Φιλόλογος Παιδαγωγός
Η παρουσίαση του πρώτου πνευματικού έργου του πατρός Αθανασίου έγινε πρόσφατα μια βραδιά στο παλαιοντολογικό μουσείο της Πτολεμαϊδας.
Βασικοί παρουσιαστές του έργου ήταν δύο: Ο κύριος Δημ. Πλωμαρίτης, Σχολικός Σύμβουλος, που έκανε αναλυτική και διεξοδική παρουσίαση του πρώτου μέρους του έργου, ενώ η κυρία Άννα Κωνσταντινίδου, Διευθύντρια της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου, παρουσίασε το τελευταίο τμήμα του βιβλίου, την βιοηθική, ίσως και το πλέον ενδιαφέρον που εγείρει θέματα συζήτησης σχεδόν παγκοσμίως με πολύ παραστατικό τρόπο, σαφή και άκρως κατανοητό.
Έκλεισε το θέμα ο δικηγόρος Παν. Σίσκος, κάνοντας αναφορά στο νομοθετικό πλαίσιο της πολιτείας περί ευθανασίας και στη στάση της εκκλησίας.
Προλόγισε η πρόεδρος του ιδρύματος κυρία Θεοπίστη, κάνοντας σύντομη αναφορά στη βιογραφία του πατρός Αθανασίου, είπε πως είναι γεννημένος στη Γερμανία το 1969, μεγαλωμένος στην Πτολεμαϊδα και ότι κατέχει πτυχίο Νοσηλευτικής Αθηνών και μεταπτυχιακό στην ορθόδοξη θεολογία του ΕΑΠ. Εργάζεται στο Μποσοδάκειο Νοσοκομείο Πτολεμαϊδας και είναι ιερατικός προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Στεφάνου Πτολεμαϊδας. Έγγαμος και πατέρας τριών παιδιών.
Η κυρία Νίκη Παπουλίδου, δασκάλα του, με ξεχωριστή αγάπη εκφράστηκε για το μαθητή της πατέρα Αθανάσιο και τις συνεχείς επιτυχίες στη ζωή του. Έκφρασε τα ειλικρινή της συγχαρητήρια.
Στο έργο του ο πατήρ Αθανάσιος κάνει αναφορά στον πόνο. Τονίζει πως υπάρχει αισιόδοξη αντιμετώπισή του. Θέτει το ερώτημα γιατί οι άνθρωποι πονούν;
Η Ορθόδοξη Θεολογία απαντά πως η ύπαρξή του θωρακίζει το χαρακτήρα του ανθρώπου και τον οδηγεί στο υψηλότερο στάδιο της δημιουργικής τελείωσης. Φωτεινό παράδειγμα οι Απόστολοι. Αν και κακοποιήθηκαν, δεν ένιωσαν οδύνη και πόνο, αλλά χαρά.
Η αρρώστια, ο φόβος και ο πόνος δεν είναι καταστάσεις ανίκητες. Υπάρχει η αγάπη του Θεού, που είναι γιατρός ψυχών και σωμάτων.
Η εκκλησία καθιέρωσε ως πράξη το μυστήριο του Ευχελαίου, που συνδέεται με την Θεία Ευχαριστία, η οποία αποτελεί και την ολοκλήρωση όλων των μυστηρίων, καθώς και τη θεραπευτική μέθοδο του μυστηρίου της μετάνοιας.
Στην Παλαιά Διαθήκη η ασθένεια και η αμαρτία αποτελούν την απαρχή για μετάνοια.
Στην Καινή Διαθήκη οι έννοιες ασθένειας και αμαρτίας είναι άμεσα συνδεδεμένες. Ο Χριστός προσφέρει ίαση και συγχώρεση με πατρική αγάπη Θεού χρησιμοποιώντας την ασθένεια για λόγους παιδαγωγικούς, χωρίς να είναι δικό του δημιούργημα.
Η εκκλησιαστική παράδοση αποδέχεται την ιατρική επιστήμη και τις μεθόδους της που οδηγούν στην ίαση. Θεωρείται απαραίτητη η συνεργασία ιατρικής και θεολογίας (κατά τον πατέρα Αθανάσιο).
Ο άνθρωπος ενταγμένος στην εκκλησία βρίσκει στόχο και προοπτική στη ζωή του. Εκεί περνά από την κατάσταση του ατόμου στην κατάσταση του προσώπου, δηλ. από την ατομικότητα στο στάδιο της κοινωνίας. Μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά και να αγαπιέται ελεύθερα. Αυτή η αγάπη είναι η θεραπεία στη φύση μας που ασθενεί. Σκοπός της θεραπείας δεν είναι η απαλλαγή από τις ασθένειες αλλά η αναγέννηση, διαδικασία επώδυνη αλλά λυτρωτική.
Η εκκλησία όπως κάνει το μυστήριο της Μετάνοιας, του Ευχελαίου, της Θείας Ευχαριστίας, του Αγιασμού κάνει και χρήση μιας λειτουργικής πράξης που ονομάζει «εξορκισμό», με σκοπό την απαλλαγή από κάθε είδους ακάθαρτων πνευμάτων. Να απελευθερωθούν οι δαιμονισμένοι από την τυραννία του Διαβόλου. Οπότε και η κατοχή από δαίμονα είναι μορφή ασθένειας.
Η βιοηθική είναι η επιστήμη που αναζητεί την αρχή της ανθρώπινης ζωής καθώς και το τέλος της. Είναι γέννημα της σύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας.
Πλησιάζει θέματα, όπως οι νέες αναπαραγωγικές τεχνολογίες, η γενετική μηχανή, η αντισύλληψη και η άμβλωση και δημιουργεί σε κάθε άνθρωπο ανάμεικτα συναισθήματα. Εδώ έρχεται να συνεισφέρει με θετικό τρόπο η Ορθόδοξη θεολογία. Τονίζεται πως η βιοηθική επιστήμη είναι απ’ τη φύση της θεολογική.
Ο μεγάλος όμως κίνδυνος έρχεται από μια σύγχρονη επιστήμη την βιοϊατρική, που με την ιατρική τεχνολογία ή με την γενετική οδηγεί σε «πρόοδο»: 1.Στον «Καλό θάνατο» (ευθανασία). Όταν το πρόσωπο επιδιώκει την ευθανασία μιλάμε για αυτοκτονία. Όταν άλλοι αποφασίζουν για την ευθανασία συζητούμε για μορφή ανθρωποκτονίας. 2.Στις εκτρώσεις «θεραπευτικές εκτρώσεις». 3.Στις μεταμοσχεύσεις, αφαιρώντας όργανα αδύναμων ατόμων, εγκεφαλικά νεκρών, παραβιάζοντας την ελευθερία τους. Η βιοϊατρική απειλεί και καταργεί το αυτεξούσιο του ανθρώπου.
Η αντίφαση στο θέμα της ιατρικής επιστήμης ήταν η πάση θυσία διατήρησης της ζωής, ενώ το νέο ήθος σήμερα επιτρέπει αποφάσεις περί θανατώσεως βαρέως ασθενών.
Η διαχείριση του πόνου, τόσο από ιατρικής πλευράς, όσο και από την προσφορά της παρηγορητικής της εκκλησίας είναι δυνατόν να δώσει εναλλακτική λύση: Να δώσουν στον ασθενή τέτοιο βάθος και ποιότητα αγάπης ώστε να βαδίσει με τον πιο ασφαλή τρόπο στα τελικά στάδια της οδού, που οδηγεί από τη γήινη ύπαρξη στη ζωή της βασιλείας των ουρανών.
Ο πατήρ Αθανάσιος τονίζει πως για το θέμα της διακοπής της κύησης η Εκκλησία είναι εκ προοιμίου αρνητική. Τη θεωρεί απαράδεκτη, γιατί απαλείφεται ένα σώμα και μιά ψυχή από τα δημιουργήματα της πλάσης. Στην ίδια λογική κινούνται και οι απόψεις της για τις μεταμοσχεύσεις. Επίσης επίμεμπτη, κατακριτέα και αποδοκιμαστέα θεωρεί και την ευθανασία.
Τελειώνοντας το βιβλίο του ο πατήρ Αθανάσιος τονίζει πως όλοι μας πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ασθένεια μπορεί να αποδειχτεί ευλογία για τον άνθρωπο.
Η βραδιά έκλεισε με κλασική μουσική. Στο πιάνο έπαιξε η Μήτκα Κατερίνα, ενώ τραγούδησαν ο Κώστας Μάμμος και η Χρύσα Δελαβερίδου.
Ακολούθησε πλούσιος μπουφές.
Σημείωση: 1. Η γράφουσα διαφοροποιείται με τις θέσεις της Εκκλησίας και του πατρός Αθανασίου όσον αφορά τα θέματα: ευθανασία, αμβλώσεις, μεταμοσχεύσεις. (Όταν τα άτομα επιβάλλεται να καταφύγουν σ’ αυτές πρέπει να τις κάνουν).
2.Το βιβλίο «Θεολογία του πόνου» μπορεί να προσφέρει μεγάλη λύτρωση σε κάθε αναγνώστη, γι’ αυτό καλό είναι να το διαβάσουν όλοι.
