Της Χριστιάννας Λούπα*
christiannaloupa.wordpress.com
«Ο ολόσωμος μανδύας είναι αντίθετος στην αξιοπρέπεια των γυναικών. Η απάντηση είναι να τον απαγορεύσουμε», δήλωσε πρόσφατα ο Νικολά Σαρκοζί στους δημοσιογράφους, καθώς ετοιμάζεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδιο που θα απαγορεύει πλήρως τη μπούρκα στους δημόσιους χώρους. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα ήταν σύμφωνο με το Σύνταγμα της Γαλλίας – το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας έχει άλλωστε εκφράσει κιόλας τις αντιρρήσεις του – αλλά σκέφτομαι ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις του Γάλλου Προέδρου, αν ζούσε στην Ελλάδα και πώς θα αντιμετώπιζε την εφαρμογή της Σαρίας από τους μουσουλμάνους της Θράκης!
«Σε χωρίζω, σε χωρίζω, σε χωρίζω», μπορεί ο μουσουλμάνος σύζυγος να πει μπροστά στο μουφτή κι έτσι απλά να βγει το διαζύγιό του, σύμφωνα με τον ιεροϊσλαμικό νόμο, που μολονότι στην Τουρκία έχει καταργηθεί εδώ και δεκαετίες, στη Δυτική Θράκη διακυβεύει το οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο των Ελλήνων μουσουλμάνων.
Σύμφωνα με τη Σαρία εξ άλλου, η γυναίκα δεν δικαιούται να ζητήσει διαζύγιο. Την επιμέλεια των παιδιών, σε περίπτωση διαζυγίου, έχει η μητέρα για τα αγοράκια μέχρι τα επτά τους χρόνια, για τα κοριτσάκια μέχρι τα εννιά. Μετά τα παίρνει ο πατέρας χωρίς δεύτερη κουβέντα. Η γυναίκα δικαιούται μόνο τρίμηνη διατροφή – που στην πράξη ούτε κι αυτή επιδικάζεται – ενώ υποχρεώνεται να φύγει από τη συζυγική εστία, παίρνοντας μαζί της μόνο ό,τι της ανήκε κατά τη μέρα του γάμου και οπωσδήποτε συνοδευόμενη από την κοινωνική κατακραυγή. Σε όλες τις αποφάσεις διαζυγίου που εκδίδει ο μουφτής, η σύζυγος δεν ακούγεται καν, οι αποφάσεις παίρνονται ερήμην της, ενώ στερείται παντελώς το δικαίωμα αντίκρουσης (ή υποστήριξης) του λόγου του διαζυγίου. Επίσης, ανατίθεται η επιμέλεια σε έναν γονιό, χωρίς να ελεγχθεί η καταλληλότητά του και χωρίς καν να ερωτηθεί. Και τίθεται το ερώτημα: αν τέτοιες αποφάσεις δεν είναι αντισυνταγματικές, τότε ποιες είναι;
Επίσης, κατώτερη ηλικία γάμου είναι τα δώδεκα. Επιτρέπεται ο γάμος δι’ αντιπροσώπων(!!!) και ο άντρας επιτρέπεται να πάρει μέχρι τέσσερις συζύγους.
Η γυναίκα θεωρείται μοιχός αν συνάψει σχέση ακόμα και αφού την έχει εγκαταλείψει ο σύζυγός της.
Η γυναίκα όμως δεν είναι αδικημένη μόνο στο Οικογενειακό Δίκαιο, αλλά και στο Κληρονομικό. Η Σαρία ορίζει ρητά πως οι γιοί παίρνουν πάντα διπλό κληρονομικό μερίδιο από τις κόρες. Πρόσφατα πάντως, μουσουλμάνα φαρμακοποιός προσέφυγε στα ελληνικά δικαστήρια, διεκδικώντας ίσο κληρονομικό μερίδιο με τον αδελφό της και δικαιώθηκε. Ας ελπίσουμε αυτή η απόφαση να ξυπνήσει και άλλες μουσουλμάνες, που έχουν θεωρήσει πλέον φυσιολογική την αδικία της θρησκείας τους εις βάρος τους.
Η Σαρία προφανώς και σαφέστατα αντίκειται όχι μόνο στο άρθρο 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά και στο άρθρο 116, παρ. 2 του ελληνικού συντάγματος όπως διαμορφώθηκε με την τελευταία αναθεώρηση: «Το κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως σε βάρος των γυναικών».
«Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις», πρεσβεύει το ελληνικό Σύνταγμα στην παράγραφο 4. Όμως το 2010 σε μία περιφέρεια της Ελλάδας, οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι, αλλά αντικείμενα. Σε μία περιφέρεια της Ελλάδας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες δεν ισχύουν για όλους και καταστρατηγούνται απροκάλυπτα. Σε μία περιφέρεια της Ελλάδας η δικαστική εξουσία δεν ανήκει στα δικαστήρια της χώρας, αλλά σε κάποιον ιεροδίκη, χωρίς τις παραμικρές νομικές γνώσεις.
Είναι απαράδεκτο μέσα στην ίδια χώρα να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά και πολίτες της ίδιας χώρας να υπάγονται σε δύο διαφορετικά συστήματα Δικαίου.
Βλέπετε κύριε Σαρκοζί, που διαμαρτύρεστε; Υπάρχουν και χειρότερα!
* Η Χριστιάννα Λούπα είναι δικηγόρος και συγγραφέας
