Του Μιχάλη Πιτένη
Είναι λογικό, ανθρώπινο και συνηθισμένο. Όταν φεύγει ένας άνθρωπος περισσεύουν τα καλά λόγια. Κανείς άνθρωπος όμως δεν είχε όσο ζούσε μόνο τις καλές του πλευρές. Ούτε καν οι Άγιοι.
Με τη Βίκυ Γερούκη- Παπαφιλίππου που έφυγε αιφνίδια χθες το πρωί στα 71 της χρόνια, είχα μια σχέση ζωής. Μια σχέση που χρονολογούνταν απ΄ το 1990 και εκείνο το μεσημέρι της Κυριακής, όταν μου τηλεφώνησε ζητώντας μου να αναλάβω τη διεύθυνση του ραδιοφωνικού της σταθμού, του Μουσικού Δίαυλου.
Μπήκα, αργά το μεσημέρι στο γραφείο της, και μετά από λίγη ώρα είχε μπει και η ίδια στη ζωή μου. Ως συνεργάτης αλλά και ως φίλη.
Ο τηλεοπτικός Δυτικός Δίαυλος, που αργότερα μετονομάστηκε σε West Channel, ήταν ένα μεγάλο στοίχημα τόσο για την ίδια όσο και για όλους εμάς, όσοι συμμετείχαμε στο στήσιμο του. Για το Χρήστο Μπάρμπα, το σκηνοθέτη μας, το Σταύρο Μοσχοβίτη, τον μοντέρ μας, τον Πέτρο Παπαϊωάννου, τον οπερατέρ μας, το Γιώργο Γώγο τεχνικό υπεύθυνο, το Γιώργο Παναγιωτίδη υπεύθυνο ήχου, τους τεχνικούς μας Αντώνη Δινοβίτση και Χάρη Παφίλη, τον πανταχού παρόντα Αργύρη Παφίλη και μένα. Πιστεύω πως δεν ξεχνάω κάποιον γιατί στην αρχή ήμασταν λίγοι…
Αν εξαιρέσουμε τρεις απ΄ τους προαναφερόμενους που παραμένουν ακόμα στο κανάλι, οι υπόλοιποι φύγαμε. Άλλος νωρίτερα και άλλος αργότερα. Δεν ξεκόψαμε όμως ποτέ απ΄ ό,τι δημιουργήσαμε. Το West μεγάλωσε, απλώθηκε, άλλαξε και είδε πολλούς ανθρώπους να μπαίνουν σ΄ αυτό με μαύρα μαλλιά και να φεύγουν ασπρισμένοι.
Η μόνη που δεν έφυγε ποτέ ήταν η Βίκυ. Εκεί, μέρα νύχτα, εργάσιμη ή αργία, να παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα.
Ξαναγύρισα, ως επαγγελματίας. Παίρνοντας τη θέση της για λίγο όταν τη βρήκε το εγκεφαλικό και αργότερα, ενδίδοντας στην πίεση της να κάνω μια εκπομπή (Πορεύεσθαι κατά τέχνη»).
Ξαναγύρισα, περισσότερες φορές, ως φίλος. Για να κουβεντιάζουμε. Να συμφωνούμε, ελάχιστες φορές, και να διαφωνούμε τις περισσότερες. Ποτέ δεν ήταν εύκολες οι κουβέντες με τη Βίκυ. Ούτε κατέληγαν πάντα κάπου. Αλλά ακόμα και η πιο έντονη διαφωνία δεν ήταν ικανή για να σου κλείσει οριστικά την πόρτα.
Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος η Βίκυ. Ούτε συνηθισμένος. Μορφωμένη, καλλιεργημένη και με ιδιαίτερες ευαισθησίες, τις οποίες όμως έκρυβε επιμελώς πίσω από το σιδηρούν προσωπείο με το οποίο τη γνώρισαν πάρα πολλοί.
Γιατί ήταν σκληρή η Βίκυ. Πρώτα με τον εαυτό της και φυσικά και με τους άλλους.
Πληθωρική και δυναμική γυναίκα, πολύ δύσκολος αντίπαλος στην αίθουσα του δικαστηρίου, χώρο που γνώριζε άριστα, μπήκε στο χώρο των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης μη γνωρίζοντας σχεδόν τίποτα και κατάφερε να κυριαρχήσει για πάνω από 20 χρόνια.
Ήταν φυσικό και επόμενο να δημιουργήσει πολλούς φίλους και, μάλλον, περισσότερους εχθρούς. Όλοι όμως τις αναγνώριζαν πως ο όμιλος West στην ουσία ήταν η ίδια.
Κάποτε ένας φίλος που την είχε γνωρίσει, επίσης, καλά μου είπε: «Η δύναμη και ταυτόχρονα η αδυναμία του West είναι η Βίκυ». Της το είπα. Αντέδρασε διαφωνώντας. Αργότερα, μου τηλεφώνησε για να μου πει πόσο την είχε προβληματίσει αυτή η φράση. Γιατί έτσι ήταν η Βίκυ. Δε δεχόταν μύγα στο σπαθί της, αλλά μπορούσε να αντέξει και την αρνητική κριτική, αρκεί να της την έλεγες κατάμουτρα.
Στο βιογραφικό της ανέφερε πως γεννήθηκε στην Κοζάνη και δεν έφυγε ποτέ απ΄ εδώ.
Είναι αλήθεια. Είχε και τις ευκαιρίες και τη δυνατότητα.
Αγαπούσε την πόλη όμως, όπως και όλη την περιοχή, και αισθανόταν σαν να ΄χει ριζώσει εδώ.
Και τη γνώριζε καλά, όπως και πολλούς απ΄ τους ανθρώπους της, με τους οποίους κατά καιρούς δημιούργησε πρώτα κοινωνικές σχέσεις, πριν κάποιες απ΄ αυτές μετεξελιχθούν σε πολιτικές, όταν ο σύζυγος της Νίκος Παπαφιλίππου αποφασίσει να εμπλακεί με την πολιτική.
Και σ΄ αυτό τον τομέα η ίδια έδωσε δυναμικά το παρόν. Του στάθηκε όσο κανείς άλλος και συνέβαλε καθοριστικά στην εκλογή του στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Το εγκεφαλικό επεισόδιο, πριν κάποια χρόνια, άλλαξε σε σημαντικό βαθμό τη ζωή της, αλλά δεν τη νίκησε. Συνέχισε στους ίδιους ρυθμούς και με την ίδια ένταση. Λάθος της; Ίσως… Πώς θα μπορούσε όμως ένας τέτοιος άνθρωπος να ησυχάσει αποσυρόμενος;
Τελικά μάλλον αποδείχτηκε πολύ σκληρή και για τον ίδιο της τον εαυτό. Αν είχε αποσυρθεί ίσως σήμερα να μην γράφαμε για την απώλεια της…
Υποθέσεις, εικασίες… Πάντοτε το αποτέλεσμα μετρά. Και η Βίκυ ήταν άνθρωπος του αποτελέσματος.
Ξέρω πως έφυγε αγωνιώντας για το δημιούργημα της αλλά και για τα παιδιά, τους συνεργάτες της, που βιώνουν τις δυσκολίες της οικονομικής κρίσης που μας μαστίζει. Αυτό τουλάχιστον έλεγε μέχρι προχθές… Γιατί πραγματικά αγαπούσε τους συνεργάτες της και νοιαζόταν γι΄ αυτούς κι ας μην ήξερε να τους το δείχνει. Είμαι όμως σίγουρος πως το καταλάβαιναν όλοι.
Ας είναι λαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει.
