Του
Μωυσιάδη Παναγιώτη
Έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια από την ημέρα που ο Πόντιος οραματιστής Μιχάλης Χαραλαμπίδης στην αίθουσα του δημαρχείου Πτολεμαΐδας, σε εκείνη την ιστορική πρώτη σύσκεψη που διοργάνωσε η Εύξεινος Λέσχη , έριξε τον σπόρο διεκδίκησης της ποντιακής γενοκτονίας.
Ήταν δέκα Σεπτεμβρίου του 1986. Οι λιγοστοί παρόντες εκείνης της ομήγυρης έγιναν και οι πρωταγωνιστές ενός μεγαλειώδους διεκδικητικού αγώνα, που κράτησε δέκα χρόνια και απαίτησε : Οργάνωση, στρατηγική, ιδεολογία ,αγώνες και κόπους, αλλά προπάντων ιστορική και πολιτική γνώση.
Το πλαίσιο των προτάσεων που κατατέθηκαν στην ιστορική εκείνη σύσκεψη των ποντιακών συλλόγων με θέμα το ποντιακό ζήτημα ,ο ποντιακός ελληνισμός τα ιεράρχησε και τα ενέταξε μέσα στους στόχους και τις γενικότερες επιδιώξεις του .
Η ιεράρχηση αυτή έγινε κύρια από το ΚΕ.ΠΟ.ΜΕ. και από το Β΄ Π.Π.Σ. που ανέδειξε για πρώτη φορά το ποντιακό ζήτημα ως ένα εθνικό και διεθνές θέμα προς επίλυση.
Ο ποντιακός οργανωμένος χώρος τόσο με την παλιά όσο και με την σημερινή του δομή Π.Ο.Ε. υιοθέτησε τις θέσεις Χαραλαμπίδη που εκφράστηκαν δημόσια με τα βιβλία του ΄΄Πόντος δικαίωμα στη μνήμη, Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα και 19η ΜΑΙΟΥ΄΄.
Μετά τον ορισμό της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας ,και τον καθορισμό επίσημης μνημοσύνης από την πολιτεία , αρχίζει ουσιαστικά μία επιχείρηση, κρατικών παρεμβάσεων με σκοπό την υποστολή των ποντιακών διεκδικήσεων και εκδηλώσεων σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο Το ποντιακό ζήτημα το διαχειρίζεται η νεοεκλεγμένη ποντιακή ομοσπονδία τα μέλη της οποίας στην μέγιστη πλειοψηφία απείχαν προκλητικά από τους δεκάχρονους διεκδικητικούς αγώνες του ποντιακού λαού για την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας.
Τα ιστορικά στελέχη του συγκρότησαν τον αγωνιστικό πυρήνα του ποντιακού ζητήματος
Άλλα απογοητευμένα από τις εξελίξεις ιδιώτευσαν ,και άλλα αποκλείστηκαν από την νέα λογική και αντίληψη που επέφερε η διοίκηση της Π.Ο.Ε. για το ποντιακό ζήτημα .
Η απαίτηση μας για διεθνοποίηση του ποντιακού ζητήματος ,και η συνδιεκδίκηση με το αρμενικό κίνημα της μεγάλης συγγνώμης από το σημερινό τουρκικό κράτος, μετεξελίχθηκε σε κρατικοελεγχόμενες εκδηλώσεις και φολκλορικά γιορτάσια , που υπόστειλαν τον διεκδικητικό αγώνα, μετατρέποντας τον κινηματική του στόχευση, σε επετειακό και επικοινωνιακό πανηγύρι .
Τα πανό, τα συνθήματα και τα τραγούδια που ακούγονται κάθε χρόνο στις δεκαεννέα του Μάι στην πλατεία Αγίας Σοφίας , παραπέμπουν σε άτονο και απονευροποιημένο, μνημονικό τελετουργικό.
Οι μερικές επιτυχίες όπως αυτή του σουηδικού κοινοβουλίου ήταν προσωπικές επιτυχίες του Μιχάλη Χαραλαμπίδη που με το κύρος και τις παρεμβάσεις του δημιούργησε ένα παγκόσμιο φιλοποντιακό λόμπι.
Σήμερα ο ποντιακός ελληνισμός και εν όψη της εορτής του δεκαπενταύγουστου βομβαρδίζεται από μεγαλόσχημα λόγια για μεγάλη επιτυχία των ποντίων σχετικά με το Ρωσοτουρκικό συλλείτουργο στα υψώματα του όρους Μελά. Και βέβαια αυτό το στημένο πανηγύρι δεν θα έχει κανένα χαρακτηριστικό από την ιστορική μεγαλοσύνη του χθες.
Θα γίνει μέσα στα πλαίσια ενός αυστηρού και επιτηρούμενου πρωτόκολλου όπου ουσιαστικά ο ποντιακός λαός θα βρίσκεται εκτός του χώρου της λειτουργίας ,γιατί οι επίσημοι προσκεκλημένοι Τούρκοι, Ρώσοι, θα έχουν κατακλίσει τον μικρό χώρο του μοναστηριού.
Την εκδήλωση αυτή που πρόθημα αποδέχτηκε το σημερινό υπουργείο πολιτισμού της Τουρκίας, κάποιοι απολίτικοι αναλυτές στον ποντιακό χώρο το καταχειροκρότησαν μεγάλη διπλωματική επιτυχία των ποντίων , ανεξάρτητα αν αυτή οργανώθηκε μέσα σε γεοστρατηγικές μεθοδεύσεις της Ρωσίας –Τουρκίας, αγνοώντας παντελώς το ηθικό αίτημα μας για την αναγνώριση της γενοκτονίας από τους τούρκους.
Κάπως έτσι στήθηκε η πρώτη ρωσοτουρκική προσέγγιση εν όψη του ρωσικού πυρηνικού εργοστασίου στην Ανατολία.
Η πρόσφατη πίεση του ελληνο – ρωσικού λόμπι προς την τουρκική κυβέρνηση ,πέρα από την απαίτηση μιας συμβολικής θρησκευτικής τελετουργίας θα έπρεπε να απαιτήσει και να επιβάλει στην μεγάλη ασθενή γείτονα μας, το δικαίωμα των εκατοντάδων χιλιάδων ποντίων προσφύγων να επιστρέψουν στην ιστορική τους πατρίδα τον Πόντο, γιατί όλοι αυτοί δεν συμπεριελήφθησαν στην συνθήκη της Λωζάννης.
Θα έπρεπε ακόμα η ΄΄συνειδητοποιημένη΄΄ Π.Ο.Ε (πριν υποστηρίξει τον μαζικό θρησκευτικό τουρισμό προς τα ξενοδοχεία της Τραπεζούντας,) να καταδικάσει το σημερινό τουρκικό κράτος , για τις συχνές και ΄΄ άσφαιρες΄΄ παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου.
Να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση του Πίρι- Ρέης που επιχειρεί τον ντε-φάκτο διαμελισμό του Αιγαίου,
Να απαιτήσει από το τουρκικό κράτος να αναγνωρίσει την ποντιακή ταυτότητα όλων των εξισλαμισμένων ποντίων που κατοικούν γύρω από το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά ,που με πόνο ψυχής και δάκρυα στα μάτια, θα κρύψουν την μεγάλη τους χαρά από τους πράκτορες της τουρκικής ασφάλειας που θα τους παρακολουθούν, με στόχο την καταπίεση του φυλετικού τους φρονήματος και την σταδιακή εξαφάνισή τους.
Κατάπληκτος παρακολουθώ την ΄΄ ευγενική ΄΄ προσέγγιση ποντίων διανοουμένων γύρω από το θέμα των κρυπτοχριστιανών του Πόντου , την ίδια στιγμή που οι τούρκοι ευθέως και χωρίς αναστολές απαιτούν την τουρκοποίση των μουσουλμάνων της Θράκης.
Θα πρέπει ακόμα να απαιτήσει από την τουρκική κυβέρνηση τη χωρίς περιορισμούς επιστροφή των ποντίων προσφύγων της σημερινής Ρωσίας στην ιστορική τους πατρίδα τον Πόντο και να τους επιδοθούν οι περιουσίες τους ,
Θα έπρεπε αντί των συλλείτουργων που αποδέχεται αμήχανη η Τουρκία , μια Τουρκία που προσπαθεί αγωνιωδώς να βρει τον προσανατολισμό της ΄΄ Ανατολή ή Δύση ΄΄,
να πιέζει μαζί με τους άλλους πολιτισμένους λαούς τις κυβερνήσεις τους, προκειμένου το κεμαλικό κράτος της ΄΄ Γείτονας΄΄ να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διέπραξαν οι πρόγονοι του και να ζητήσει συγνώμη από τα θύματά του , γιατί μόνο έτσι θα αποδοθεί η ιστορική δικαίωση και η ειρήνη στην περιοχή.
Όλοι εμείς που φέραμε το ποντικό ζήτημα στο κέντρο της παγκόσμιας απαίτησης ,μαζί με το αρμενικό και το κουρδικό , νιώθουμε λύπη και απογοήτευση γιατί στο μεσοστράτημα αυτού του αγώνα αντί να απαιτούμε από τα διεθνή φόρα την καταδίκη και τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την πολιτισμένη Ευρώπη , την απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, συνδιοργανώνουμε με τους θύτες μας θρησκευτικές τελετές ,πάνω στις χιλιάδες αδικαίωτες ψυχές των θυμάτων μας.
Αν κάποιοι πιστεύουν πως τα δύο θέματα δεν έχουν ιστορικό συνειρμό θα πρέπει να γνωρίζουν ότι στον τόπο του εγκλήματος που είναι ο ιερός χώρος της Παναγίας Σουμελά ,
Δεν μπορεί να γίνει λειτουργία πριν από το μνημόσυνο των θυμάτων .
Στην πατρίδα μας η χριστιανική μας παράδοση επιτάσσει πάντα στους τόπους των θυμάτων να επιτελούνται μνημόσυνα.
Αν αυτό δεν γίνει στον ιερό χώρο της Παναγίας Σουμελά τότε η λειτουργία θα είναι απλά μια θρησκευτική αστοχία.
Θα πρέπει ακόμα να γνωρίζουν ακόμα ότι η τουρκική διπλωματία δεν κατελήφθη ξαφνικά από άκρατο συναισθηματισμό και φιλελληνισμό. Απλά η πιεζόμενη όταν βρίσκεται σε πολιτικά αδιέξοδα χρησιμοποιεί την ελληνική παραδοσιακή αφέλεια προκειμένου να ωραιοποιήσει και να φτιασιδώσει το μιλιταριστικό προσωπείο της.
Εξ άλλου η νεοτουρκική επανάσταση συνεορτάστηκε από τους πόντιους και τους τούρκους στην Τραπεζούντα, με συλλείτουργα και λιβάνια , λίγα μόνο χρόνια πριν την γενοκτονία μας!.. .
Οι πόντιοι θα πρέπει να απαιτήσουν πρώτα τη μεγάλη συγνώμη από την Γείτονα, και μετά να προβούν σε οποιεσδήποτε προσεγγίσεις φιλοκαλίας και φιλευσπλαχνίας,
μέχρι τότε θα μας χωρίζουν οι 350 χιλιάδες ψυχές των προγόνων μας….
… Στις πρώτες εκδηλώσεις που διοργάνωσε η Εύξεινος Λέσχη το 1986 στην κεντρική πλατεία Πτολεμαΐδας , έγινε επιμνημόσυνος δέησης για τα θύματα της ποντιακής γενοκτονίας,
Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και η Αρμενική ομοσπονδία Ελλάδας. Σε συνέχεια εκείνης της συνεύρεσης προτείνω στην Π.Ο.Ε να συνλειτουργήσουν Πόντιοι και Αρμένιοι στις εκδηλώσεις μνήμης της αρμενικής γενοκτονίας στο Ερεβάν.
