Έχουν περάσει 37 χρόνια από την ημέρα, που οι φίλοι μας Αμερικάνοι με τη συνεργασία του Έλληνα βασιλιά και των επίορκων Ελλήνων αξιωματικών εγκαθίδρυαν στη χώρα μας την εφτάχρονη στρατιωτική δικτατορία.
Οι πολιτικοί τής τότε δημοκρατικής Ελλάδας πιάστηκαν όλοι ανεξαιρέτως μέχρι το ξημέρωμα της άλλης μέρας ανυποψίαστοι και αμέριμνοι στα σπίτια τους.
Εκ’ των υστέρων αποδείχθηκε ότι η επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας στην κοιτίδα της δημοκρατίας ήταν ένα ζήτημα, που αφορούσε μόνο τους λοχαγούς, τους συνταγματάρχες και τους στρατηγούς.
Τα δημοκρατικά κόμματα της εποχής αναλώνονταν σε μισαλλόδοξες και ανούσιες αντιπαραθέσεις αποβλέποντας μόνο στην εκλογική τους επικράτηση.
Το κόστος από τη στρατιωτική διακυβέρνηση ήταν οι συλλήψεις ,οι δολοφονίες κάποιων αριστερών και η τουρκική επέμβαση και κατοχή της Κύπρου. Μια κατοχή όμως, που η δημοκρατία μετά από 47 χρόνια δεν μπόρεσε στο ελάχιστο να αποτρέψει.
Η αναίμακτη τουρκική επικράτηση, στην Κύπρο ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί, αν υπήρξε μια στρατιωτική αστοχία ή μια συνειδητή εθνική προδοσία, αφού ο φάκελος αυτός ουδέποτε άνοιξε.
Πέρα όμως από τα παραπάνω συμπεράσματα η χώρα αναπτύχθηκε οικονομικά και παραγωγικά σε όλους τους τομείς ιδιαίτερα, στον πρωτογενή τομέα.
Το βιοτικό επίπεδο του λαού ανέβηκε σταδιακά και η Ελλάδα από τριτοκοσμική χώρα, που ήταν μέχρι το 1967, άρχισε να παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα και οικονομική ανάπτυξη.
Συγκοινωνιακά έργα επιτελέστηκαν και η ηλεκτροδότηση ,η ύδρευση, η τηλεφωνία εγκαταστάθηκαν σε όλη την καθημαγμένη χώρα.
Η γεωργία, η κτηνοτροφία και η μεταποίηση καθώς και η οικοδομική δραστηριότητα γνώρισαν πρωτοφανή ανάπτυξη.
Τα πρώτα φορτηγά και επιβατικά αυτοκίνητα, τρακτέρ και γεωργικά εργαλεία έκαναν την εμφάνιση τους, πράγμα που επιβεβαίωνε την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Η μεταπολίτευση και η δημοκρατία παρέλαβε από τους στρατιωτικούς μια εύρωστη οικονομία, μια πραγματικότητα που δεν άφησε περιθώρια να τους επιρρίψουν ευθύνες για οικονομικές ή άλλες ατασθαλίες.
Η μήνη της εξαντλήθηκε μόνο στις ευθύνες τους για την συνταγματική εκτροπή.
Η επάνοδος της δημοκρατίας στην Ελλάδα και η συνέχειά της στηρίχθηκε στη μεγάλη αποσιώπηση και απαγόρευση αυτής της μεγάλης αλήθειας.
Οι λόγοι που επέβαλαν αυτή την δημοκρατική ΄΄ομερτά΄΄ μετά το 1974 σε ό,τι αφορά στην οικονομική διαχείριση των συνταγματαρχών μόνο εδώ και πέντε χρόνια μετά την οικονομική χρεοκοπία της μεταπολίτευσης μπορούν να διερμηνευθούν.
Κάθε δικτατορία δεν αποτελεί εξ ορισμού έγκλημα κατά των λαϊκών και εθνικών συμφερόντων, γιατί υπάρχουν δικτατορίες που δημιούργησαν κοινωνικό και οικονομικό δίκαιο ( τύραννος της Κορίνθου, Περίανδρος)
και αντίθετα υπήρξαν δημοκρατικά καθεστώτα, που κατέστρεψαν χώρες και λαούς.
Η ολοκληρωτική εξουσία δεν πρέπει να συγχέεται ούτε να ταυτίζεται με την αυταρχική ή τη δικτατορική εξουσία.
Αυταρχική μπορεί κάλλιστα να είναι και μία δημοκρατική εξουσία που ενδέχεται να στηρίζεται στη συναίνεση του λαού και να διαθέτει ακόμα και σώμα εκλεγμένων αντιπροσώπων. Άρα μπορούμε συμπερασματικά να ομονοήσουμε, ότι κάθε μορφής εξουσία, ανεξάρτητα από τον τρόπο επιβολής της, κρίνεται εκ’ του αποτελέσματος.
Το πιο σημαντικό ίσως κριτήριο των εξουσιών είναι το κατά πόσο διαμοιράζουν δίκαια τον εθνικό πλούτο, διατηρώντας παράλληλα την οικονομική και παραγωγική ευρωστία της χώρας και του λαού.
Η σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι τόσο θλιβερή, ώστε να διακυβεύονται ακόμα η διατροφική αυτάρκεια του λαού και η εθνική ανεξαρτησία της χώρας.
Το δυσβάσταχτο εσωτερικό και εξωτερικό χρέος των 700.000.000 δις είναι αρκετό ώστε να υποδουλώσει τη χώρα μας για τα επόμενα 50 χρόνια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Οι παραπάνω αλήθειες δυστυχώς ακόμα και σήμερα αποσιωπώνται και δεν επεξηγούνται στον ελληνικό λαό, που διψά να μάθει την αλήθεια για το παρόν και το μέλλον της χώρας του.
Τα αίτια αυτής της απόκρυψης παραμένουν δυστυχώς τα ίδια, γιατί και πάλι το κομματικό πολιτικό σύστημα χωρίς ενόραση για το μέλλον της πατρίδας και του λαού, αρκείτε σε μια κοντόφθαλμη διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας!
