Ανάστατη είναι η τοπική κοινωνία του Βελβεντού από την βεβήλωση του τάφου του πρώην προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Βελβεντού Γιώργου Π. Σιώμου, που έφυγε πρόωρα πριν λίγο καιρό από τη ζωή.
«Μάθημα αχρειότητας και φρίκης έδωσαν εκείνοι, προφανώς χριστιανοί ορθόδοξοι(;), που ποδοπάτησαν το χώμα πάνω στον τάφο, αδελφού εν Κυρίω, κεκοιμημένου συμπατριώτη μας, έσπασαν μάρμαρο, έσπασαν σε κομμάτια κείμενο του ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσου γραμμένο πάνω σε ‘’πλέξι γκλας’’. Μα τέτοια λύσσα, τέτοια κτηνώδης πράξη, που χαρακτηρίζει μόνο έξαλλα θηρία, είναι ποτέ δυνατό να ενεργείται από ανθρώπους, που έθαψαν και έκλαψαν δικούς τους ανθρώπους; Που διδάχτηκαν από τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους, τη συμπάθεια, την κατανόηση, την καλοσύνη, την ανεκτικότητα;».
Τα παραπάνω αναφέρει ο παπαδάσκαλος, π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας, εκφράζοντας τη ντροπή και τη φρίκη του «για την πολυθρύλητη ευσέβειά μας, την Παιδεία μας, το βερμπαλιστικό πολιτισμό μας, την ανθρωπιά μας».
Το ρητορικό του ερώτημα όμως για «Ποιο άραγε κέντρο (εσωτερικό ή εξωτερικό;) τροφοδοτεί αυτή την απερίγραπτη ασχημοσύνη; Γιατί η ασελγής αυτή πράξη δεν προσβάλλει το νεκρό. Ούτε μόνο αυτούς που τη διέπραξαν. Εμάς προ(σ)βάλλει. Όλους, και τον καθέναν από εμάς ξεχωριστά. Τη νεκρότητά μας προβάλλει. Από την οποία πρέπει, αφού αλληλοσυγχωρηθούμε, να αναστηθούμε», είναι αυτό που έσπειρε καινά δαιμόνια στην τοπική κοινωνία του Βελβεντού.
Κοινή ανακοίνωση καταδίκης εξέδωσαν η «Κοινωνία των Πολιτών του Βελβεντού» και η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα για την επανασύσταση του Δήμου Βελβεντού, με την οποία αφού υπογραμμίζουν τον έντιμο αγώνα που δίνουν για την επανασύσταση του Δήμου Βελβεντού, τονίζουν ότι ο αγώνας αυτός δίνεται «χωρίς ενέργειες που να αντίκειται στα ιδεώδη και στους δημοκρατικούς μας θεσμούς».
Δηλώνουν ότι: «Καταδικάζουμε λοιπόν απερίφραστα και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον πρόσφατο βανδαλισμό στον τάφο του πρόωρα αδικοχαμένου συμπολίτη μας Γιώργου Π. Σιώμου, όπως τον πληροφορηθήκαμε από δημοσιεύσεις σε μερίδα του ηλεκτρονικού τύπου. Είναι αδιανόητο, πέρα από κάθε ηθική και δεν μπορεί να εκφράζει καμία ανθρώπινη κοινωνία». Ζητούν μάλιστα από τις αρμόδιες υπηρεσίες να προχωρήσουν άμεσα στη διερεύνηση του θέματος για να αποδοθεί δικαιοσύνη και να καταλογιστούν οι ευθύνες σ’ όποιον ή όποιους το έπραξαν.
“Ο ζευγάς φεύγει, η σπορά όμως μένει”
Ανακοίνωση καταδίκης για τον βανδαλισμό στον τάφο του κομμουνιστή Γιώργου Σιόμου, εξέδωσε και η Κομματική Οργάνωση Δήμου Σερβίων- Βελβεντού, η οποία έχει ως εξής:
«Πριν μερικές μέρες κάποιος ή κάποιοι προξένησαν ζημιές στον τάφο του νεκρού μας συντρόφου Γιώργου Σιόμου. H πράξη μπορεί να χαρακτηριστεί και είναι πράξη βέβηλη και ανίερη.
Γιατί το έκαναν αυτό;
Είναι εύκολο ν’ απαντήσουμε. Γιατί ήταν αταλάντευτος κομμουνιστής.
Το κλίμα που μεθοδικά δημιουργήθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα στο Βελβεντό είχε σαν φυσικό επακόλουθο την νομιμοποίηση απόψεων και την ανεκτικότητα στην εκδήλωση πρακτικών που οδήγησαν ως και τη βεβήλωση του τάφου του συντρόφου.
Όσο αποτρόπαια κι αν είναι η πράξη αυτή, αφού παραβιάζει έναν από τους βασικούς κανόνες του ανθρώπινου πολιτισμού, αυτού που απαγορεύει τη βεβήλωση του νεκρού σώματος, τη σκύλευση νεκρών και τη σύλησης τάφων, δικαιώνει τη ζωή και τη δράση του νεκρού μας συντρόφου.
Ο σ. Γιώργος τους στοιχειώνει, δεν του συγχώρησαν την στάση του, το ότι ήταν κομμουνιστής, την αταλάντευτη θέση του στον δύσκολο αγώνα που ο ίδιος, η οικογένειά του και όλη η Κομματική Οργάνωση Βελβεντού του ΚΚΕ, έδωσαν και δίνουν. Η επιγραφή στον τάφο του αυτό δήλωνε: «Να, γιατί έγινα κομμουνιστής»
Με τη δράση μας και τον αγώνα μας, συνεχίζουμε και ακολουθούμε το παράδειγμα του συντρόφου, ακόμα πιο δυνατά στις δύσκολες εποχές που η επίθεση της αστικής τάξης οξύνεται ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Καλούμε τους εργάτες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενους, τους άνεργους, τις γυναίκες και τους νέους ,να παλέψουν ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, να καταδικάσουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, να απομονώσουν τους φασίστες και να συμπαραταχθούν με τους κομμουνιστές στον τίμιο αγώνα για την εξουσία του εργαζόμενου λαού.
Ενοχλούν, ιδιαίτερα σήμερα τα λόγια του ποιητή της Ρωμιοσύνης:
«Γιατί έγινα κομμουνιστής; Για ό,τι γίναμε όλοι μας. Γιατί διαπιστώσαμε ότι υπάρχει αδικία, εκμετάλλευση, γιατί υπάρχει καταπίεση και σαν άνθρωποι αντιστεκόμαστε σ’ αυτό. Και ύστερα οργανωθήκαμε όλοι εμείς οι αδικημένοι, οι καταπιεσμένοι, οι εξευτελισμένοι, ενωθήκαμε με το ανθρώπινο όνειρο, να φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή για όλους τους ανθρώπους. Όχι μονάχα για μας. Γιατί εμείς αυτά που φτιάχνουμε μπορεί να μην τα χαρούμε κιόλας. Αλλά έχουμε τη χαρά ότι κάποτε θα τα χαρούν κάποιοι. (Γ.ΡΙΤΣΟΣ)».
Ρ.Β.
