Της Χρυσάνθης Νικολαϊδου – Θραψανιωτάκη
Βασικός σκοπός τους η … προώθηση της αναρχίας. Είναι δική τους υπόθεση, φυσικά. Είναι δική τους επιλογή.
Δεν τους φταίει κανείς: ούτε το κράτος, ούτε η Αστυνομία, αλλά ούτε και η Κυβέρνηση εις την οποία προσπαθούν να επιρρίπτουν τις ευθύνες δια την παρούσα κατάσταση.
Αυτοί που έφταιξαν και πάντοτε ευθύνονται δια όσα κάκιστα συμβαίνουν στην χώρα μας είναι αναμφιβόλως και κατά πρώτιστο λόγο ορισμένοι άμυαλοι και ανίδεοι εκπαιδευτικά γονείς.
Είναι επίσης πολλοί ανάξιοι διδάσκαλοι και καθηγητές οι οποίοι ποτέ δεν κατόρθωσαν να εμφυσήσουν και να καλλιεργήσουν εις την νεολαία τον σεβασμό προς τον εαυτό της, προς την κοινωνία, προς την πολιτεία.
Κομματικά κινούμενοι, προβάλλοντας ως μοναδικό τους καθήκον την πάσης φύσεως προάσπιση των οικονομικών τους συμφερόντων, επί πόσα χρόνια τους βλέπουμε να κατέρχονται εις απεργίες, εκβιάζοντας τις κυβερνήσεις δια … περισσότερα.
Ενώ διάφοροι πανεπιστημιακοί μας αν δεν καθοδηγούν τους νέους ιδεολογικά (που πολλές φορές ύπουλα περνά και αυτό κατά την ώρα της διδασκαλίας), καλύπτουν τους αναρχικούς σπουδαστές αντί να τους τιμωρούν ανελέητα ή να τους παραδίδουν εις την Αστυνομία και τον Νόμο προς συμμόρφωση διανοητική, και σωματική τους ασφάλεια.
Όπως έχουν τα πράγματα, με την αχαλίνωτη ελευθερία των σπουδαστών και την ανευθυνότητα των εκπαιδευτικών, καθημερινώς παρουσιάζονται φαινόμενα ανυπακοής, απειθαρχίας και αντινομίας, δια τα οποία δεν μπορούμε να πούμε ότι πταίουν οι σπουδαστές, αλλά οι παρανομούντες εκπαιδευτές.
Διότι, όταν οι φοιτητές έχουν το ελεύθερο να συμμετέχουν εις πολιτικές και κομματικές επιδιώξεις, εις διάφορες οργανώσεις και ως εκ τούτων ,εις παράνομες συγκεντρώσεις. Όταν δεν παρακολουθούνται και δεν ελέγχονται μέσα στις σχολές και ο κάθε ένας ακολουθεί τον δρόμο της δικής του νεανικής ακατάστατης φαντασίας, είναι επόμενο να πέφτουν θύματα μιας κάποιας πολιτικής, θρησκευτικής ή ακόμη και εγκληματικής οργάνωσης του εσωτερικού ή του εξωτερικού που ανεξέλεγκτα και ασύστολα δρουν κυρίως εις αυτήν εδώ την χώρα. τί δουλειά έχουν οι σπουδαστές μας της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να μπερδεύονται με τους … «μη εργαζόμενους», με το ΠΑΜΕ της απειθαρχίας και της ανυπακοής, τους οργισμένους του Κ.Κ.Ε. και … εξεγερμένους σφυροδρέπανους της καταχθόνιας ερυθράς ανατροπής;
Ποίοι είναι λοιπόν οι συνένοχοι δια τα παντοειδή κακουργήματα και εγκλήματα που «λαμβάνουν χώρα» εις αυτή την χώρα;
Αν δεν ευθύνονται γονείς και εκπαιδευτικοί, τότε ποίος ευθύνεται;
Και τι μπορεί να επιτύχει η Αστυνομία, η οποία έχει εισέλθει εις έναν αγώνα χωρίς τέλος, με την πληθώρα των αναρχικών στοιχείων που εξέθρεψαν αφ’ ενός η ελλιπής κοινωνική και στείρα εθνική μάθηση των νέων και αφ’ ετέρου οι δημόσιοι δυστυχώς ανεξέλεγκτοι από το κράτος εκπαιδευτικοί λειτουργοί.
Ειλικρινά είναι θλιβερή η κατάσταση που σήμερα επικρατεί: αντί οι πολίτες να σέβονται και να αγαπούν τα αστυνομικά όργανα. Αντί να τους συνδράμουν και να τους βοηθούν εις το δύσκολο και επικίνδυνο επάγγελμα που εξασκούν, αυτοί, και δεν είναι ολίγοι, τους συκοφαντούν επειδή δεν κάθονται να τους κλωτσούν και δεν δέχονται να τους πετροβολούν οι κάθε λογής αλήτες των Εξαρχείων και απαίδευτοι φοιτητές των πανεπιστημίων. Σε τελευταία ανάλυση όμως, ας μας απαντήσουν όλοι αυτοί, όπως επίσης και η Κυβέρνηση. Η ένοπλη βία των αναρχικών, πώς διαφορετικά μπορεί να αντιμετωπισθεί, αν όχι με την χρήση βίας από μέρους της Αστυνομίας;
Οι γείτονες μας και σοφοί Τούρκοι λέγουν: «Το καρφί, καρφί βγάζει».
Αλλά αυτοί έχουν να επιδείξουν ένα ισχυρό κράτος, όπου οι νόμοι δεν γίνεται αποδεκτό να παραβιάζονται και μάλιστα από άμυαλους, απάτριδες και ξενόδουλους καταστροφείς του έθνους τους: συγγραφείς, δημοσιογράφους – διαστρεβλωτές και παράνομους οργανωτές αντεθνικής, ανατρεπτικής προπαγάνδας.
Αν ορισμένοι δυτικοί σύμμαχοί τους ,επικαλούμενοι συχνά τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» τους κατακρίνουν δια το ελεγχόμενο της πολιτικής των και τους κυβερνητικούς περιορισμούς προς κάθε επιβλαβή δια την χώρα ενέργεια αντεθνικών ομάδων ή ατόμων, αυτό λίγο, όπως βλέπουμε, τους ενδιαφέρει.
Αυτό που προέχει είναι, η χώρα τους να μην φθάσει ποτέ εις το σημείο που έφθασαν κάποιες χώρες της Μεσογείου, που απρόβλεπτα εγκατέλειψαν τους λαούς των εις το … έλεος της ερυθράς προπαγάνδας της καταστροφικής δια τους λαούς Ανατολής.
