Οι Συμφωνίες και τα στοιχεία συνέντευξης είναι παρμένα από την εξάτομη ιστορία της εθνικής αντίστασης 1940-1945, τα οποία γράφτηκαν από επιτελείο συντακτών συγγραφέων ερευνητών και αντιστασιακών. Τον συντονισμό της συγγραφής τον διηύθυνε ο Βάσος Γεωργίου. Πολλά λέχτηκαν και πολλά ακούστηκαν από πολιτικοστρατιωτικά στελέχη της αντίστασης και από εκπροσώπους των συμμετασχόντων κομμάτων στο ΕΑΜ αλλά και από πρωτοκλασάτα στελέχη του ΚΚΕ τα ονόματα των οποίων αναφέρονται σε κάποιες σελίδες της προαναφερομένης ιστορίας. Αν κανείς θέλει να είναι ειλικρινής απέναντι στην ιστορία και θέλει να ασχοληθεί με την ιστορία, οφείλει να ανταποκριθεί σ’ αυτήν με συνέπεια και με απόλυτη ειλικρίνεια, τότε προσφέρει αληθινή υπηρεσία στην κοινωνία. Ο Δημήτρης Ψαθάς είπε: «Δεν έχουμε το δικαίωμα να θυσιάζουμε την ιστορική αλήθεια σε οποιαδήποτε σκοπιμότητα, όπως καθιερώθηκε να γίνεται βίαια μέχρι σήμερα». Εδώ θα ανοίξω ένα κεφάλαιο με πλήθος γεγονότων και θα αφήσουμε τους φίλους αναγνώστες να βγάλουν τα συμπεράσματα τους. Ας ξεγυμνώσουμε τις εξελίξεις για να δούμε κατάματα την αλήθεια. Εκεί θα δούμε ποιος παλινδρόμησε και προσπάθησε να καλύψει τα λάθη του με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, που ο χειρισμός τους δημιούργησε τραγικές θυσίες σε βάρος του λαού μας, που ο βαρύς του πόνος εδώ και 57 χρόνια δεν καταλάγιασε ακόμα. Φίλες και φίλοι αναγνώστες στον εμφύλιο υπήρχαν δυο στρατόπεδα το κυβερνητικό, το οποίο υπερασπιζόταν καθαρά οι Αγγλοαμερικάνοι σαν προσωπικό τους πρόβλημα και το δεύτερο στρατόπεδο ήταν το δημοκρατικό το οποίο υπερασπιζόταν οι γειτονικές λαϊκές δημοκρατίες με επικεφαλής την Σοβιετική Ένωση, αλλά με αφανή παρουσία. Όλα τα γεγονότα και οι εξελίξεις έχουν αρχή και τέλος, εμείς θα ξεκινήσουμε από την αρχή, πορευόμενοι προς το τέλος για να οδηγηθούμε σε σωστά συμπεράσματα. Τις προθέσεις τους οι Άγγλοι τις έδειξαν από την πρώτη στιγμή, όταν επρόκειτο να ανατινάξουν την γέφυρα του Γοργοποτάμου. Κάποιες δυσκολίες τους επηρέασαν άμεσα και απεφάσισαν να. εγκαταλείψουν την επιχείρηση. Όταν είδαν όμως ο Άρης είναι αποφασισμένος να εκτελέσει μόνος του την επιχείρηση με τον ΕΛΑΣ, ενοχλήθηκαν από την ανεπιθύμητη προβολή του Άρη γι’ αυτό πήραν μέρος. Αμέσως άλλαξαν γνώμη. Αυτό το γεγονός έδειξε ότι οι Άγγλοι δεν θέλανε την διάκριση του ΕΛΑΣ, επεδίωξαν και πέτυχαν την από κοινού δράση για να παραχωρήσουν την επιτυχία εξ ολοκλήρου στο Ζέρβα, που ουσιαστικά οι δικοί του αντάρτες αποτελούσαν τσόντα στην επιχείρηση. Η συμφωνία που έγινε στην Πλάκα ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ για την κατάρτιση κοινού στρατηγείου, οι Άγγλοι βάλθηκαν με μηχανορραφίες να τη διαλύσουν. Υπάρχουν επιστολές του Άρη προς το πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ, συγκεκριμένα κατέβηκε και προσωπικά γι’ αυτό στην Αθήνα. Για όλα αυτά η ηγεσία μας έδειξε μια επιπόλαια αδιαφορία. Στις αρχές του 1943 καλεί η ηγεσία μας σε κοινή σύσκεψη για την ίδρυση κοινού στρατηγείου Ελλάδα, Σερβία, Αλβανία στο Τσοτύλι. Οι προσκεκλημένες χώρες ανταποκρίθηκαν με συνέπεια. Από την Ελλάδα ο Καραγιώργης, από την Σερβία ο Τέμπο και από την Αλβανία ο Κότσιο Τζιότζε. Την εισήγηση την έκανε ο Καραγιώργης, μετά μίλησαν οι δύο ξένοι αντιπρόσωποι πολύ σωστά επιβεβαίωσαν την αναγκαιότητα της απόφασης για κοινή συνεργασία και δράση ενάντια στον κοινό εχθρό, αλλά και για την χάραξη κοινής στρατηγικής για την μεταπελευθερωτική καθιέρωση νέου πολιτικού συστήματος. Στη σύσκεψη παρευρέθηκε και εκπρόσωπος της αγγλικής αποστολής, ο Έντυ, που παρακολουθούσε όλες τις διαβουλεύσεις, αμέσως επικοινώνησε με την υπεύθυνη αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, στην οποία τόνισε, ότι αυτές οι δύο χώρες δεν έχουν να σας προσφέρουν τίποτε, ζητούν από το κοινό στρατηγείο να πάρουν ό,τι μπορούν απ’ την Ελλάδα, ενώ εμείς θα βοηθήσουμε τον λαό σας με εφόδια διατροφής, με ένδυση, υπόδηση και με λίρες και μεταπελευθερωτικά θα αποκαταστήσουμε την ελληνική οικονομία ολοκληρωτικά. Ύστερα απ’ αυτά η ηγεσία αντί να μπει στο στρατηγείο των Βαλκανίων, τον Μάη του 1944 οδηγήθηκε στο Λίβανο σε συμφωνία με την αγγλοστημένη ελληνική κυβέρνηση. Μέχρι τότε οι Άγγλοι ήταν φιλοξενούμενοι στον τόπο μας και θα ήταν φιλοξενούμενοι για πάντα. Το δικαίωμα της επέμβασης στον τόπο μας το έδωσε η ηγεσία μας με την συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και τελευταία της Βάρκιζας. Εκείνοι, που πήγαν στο Λίβανο ήταν: 1) ο Αλέξανδρος Σβώλος πρόεδρος της ΠΕΕΑ δηλαδή πρόεδρος της κυβέρνησης του βουνού, 2) ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, αρχηγός του ΕΛΑΣ, 3) ο Πορφυρογέννης Ρούσος αντιπρόσωπος του ΚΚΕ. Αυτή η αντιπροσωπεία είχε προκαθορισμένες θέσεις, οι οποίες βγήκαν από επίπονες συσκέψεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Δηλαδή εφοδίασαν την αντιπροσωπεία με τις δέουσες εντολές μέχρι του σημείου, που ο Γιάννης Σάλας, καθοδηγητικό στέλεχος του αντιφασιστικού μετώπου ενημέρωσε με σαφήνεια όλη την κατάσταση, που επικρατούσε εκεί. Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου επρότεινε στην σύσκεψη να εισέλθουν μετά την αποχώρηση των Γερμανών, αγγλικά στρατεύματα στην Ελλάδα, την πρόταση αυτή την απεδέχθησαν όλοι οι αντιπρόσωποι, την απεδέχθησαν και οι δικοί μας χωρίς αντίρρηση. Δεύτερον, αντί του 50% των υπουργών, που ήταν ο βασικός στόχος των αντιστασιακών ο Παπανδρέου επρότεινε το 25% και αυτό το απεδέχθη η αντιπροσωπεία μας χωρίς αντιρρήσεις. Ούτε λίγο, ούτε πολύ η αντιπροσωπεία μας στο Λίβανο έδειξε καθαρά τυπική παρουσία. Απ’ εδώ και πέρα μπαίνουν δύο υποθέσεις, που κατά την γνώμη μου μπορεί να συμβαίνουν, ή ένα από τα δύο, ίσως όμως και τα δύο. Δηλαδή ίσως να τους φουλάρανε με λίρες ή φοβήθηκαν, μην τυχόν τους ξεκάνουν οι Άγγλοι με κανένα έντεχνο ατύχημα, που από τέτοια είναι έμπειροι αυτοί. Κατά την γνώμη μου οποιαδήποτε πρόταση και αν έφερνε ο Παπανδρέου η αντιπροσωπεία μας θα το αποδεχόταν. Με λίγα λόγια ο Παπανδρέου νίκησε διπλωματικά κατά κράτος την ηγεσία μας, η οποία επέστρεψε ηττημένη στη βάση της. Ποιος φταίει; Ο λαός; Μα ο λαός μας πολέμησε τον κατακτητή με νύχια και με δόντια. Μήπως περίμενε η ηγεσία μας τον Πανανδρέου να υπερασπισθεί δικά μας συμφέροντα; Μα αυτός δεν ήταν κομμουνιστής. Ποια αιτήματα διεκδίκησε η ηγεσία μας, από τις αποφάσεις που πήραν; Εκείνο που τους απασχόλησε ήταν η επιστολή που απηύθυναν στον Τσόρτσιλ, με την οποία τον χαρακτήριζαν προστάτη της Ελλάδος. Η επιστολή τους ήταν ένδειξη πλήρους υποταγής. Νομίζω, εάν εφαρμόζετο έστω αυτό το απεχθές σύμφωνο θα είχαμε αποφύγει το εμφύλιο. Διερωτάται κανείς: πως ανεγνώρισε ο Ζέρβας την υπογραφή του, την οποία υπερασπίσθηκε, ενώ η ηγεσία μας παραπλάνησε τον λαό με ψέματα, ότι τα τρία πρώτα άρθρα της συμφωνίας καταργήθηκαν, άρα κάθε αντίθετη ενέργεια προς αυτά θεωρείται νόμιμη έτσι προκάλεσαν την πειθαρχική παρέμβαση του στρατηγού Σκόμπυ την οποία χαρακτήρισαν επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας. Η ηγεσία μας οργάνωνε τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια και έλεγε στο λαό εσείς από το πεζοδρόμιο και εμείς από τα υπουργικά έδρανα θα αναγκάσουμε τον Παπανδρέου να παραιτηθεί. Λες και δεν είχαν άλλον αναπληρωτή. Έτσι ώθησαν το λαό σε τραγωδίες. Όταν είδε η κυβέρνηση, ότι γίνονται κάποιες αυτοκέφαλες παρεκτροπές από άτακτα μέλη του ΕΛΑΣ απεφάσισαν να συγκαλέσουν τους εκπροσώπους των δύο ανταρτικών ομάδων σε μία νέα συμφωνία να συμπεριληφθούν νέα άρθρα για να ολοκληρωθεί καλύτερα η συμφωνία του Λιβάνου.
Κατάργηση της τρομοκρατίας, παγίωση της προσωπικής ασφάλειας και της πολιτικής ελευθερίας του λαού. Οι υπουργοί της ενιαίας κυβέρνησης θα πρέπει να ευρίσκονται στις απελευθερωμένες περιοχές και να ασκούν διοίκηση των στρατιωτικών μονάδων. Έτσι συνετάχθη την 26η Σεπτεμβρίου 1944 η συμφωνία της Καζέρτας στην Ιταλία. Αυτή η συμφωνία έγινε για να συμπληρώσει ό,τι δεν συμπεριελήφθη στην συμφωνία του Λιβάνου. Η συμφωνία της Καζέρτας ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να γίνει την οποίαν υπέγραψαν ο Ζέρβας και ο Σαράφης ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία, που είχε με τον Σιάντο και τον Ζεύγο. Μετά την απελευθέρωση το ΕΑΜ δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ασφάλεια στον λαό. Ασύδοτοι ΕΛΑΣίτες και ΕΑΜικοί στην Ποντοκώμη προέβησαν σε φόνους τριών Παοτζήδων της Ποντοκώμης και δύο του Μαυροδενδρίου χωρίς να υπάρχουν διαπιστωμένες κατηγορίες σε βάρος τους απλώς και μόνον ότι πήραν όπλα. Εγκλήματα που έχουν ξεπεράσει κατά πολύ ακόμα και εκείνα των Γερμανών. Δημιούργησαν ευθύνες που πλήρωσαν αθώοι, τα οποία εξακολουθούν να προσβάλλουν ακόμα και σήμερα την αξιοπρέπεια μας. Κατά το νόμο οι πράξεις των εγκλημάτων παρεγράφηκαν, αλλά η μνήμη παραμένει. Εμείς οι νεότερες γενιές έχουμε υποχρέωση τέτοια ειδεχθή εγκλήματα απ’ όπου και αν προέρχονται να τα καταδικάζουμε ανεπιφύλαχτα. Την συμφωνία της Καζέρτας την απεδέχθησαν και οι δύο στρατηγοί Σαράφης και Ζέρβας με τα άρθρα 1, 2, 3, 4, 5, 6, και 7, κατά άρθρον και κατά σύνολο, δηλαδή γενικά όλο το περιεχόμενο της συμφωνίας μέσα στο οποίο είναι και η πειθαρχία, που στο στράτευμα είναι αυστηρή και ορίζεται από κάποιους πειθαρχικούς κανόνες, αλλά και στις συμφωνίες υπάρχουν κανόνες. Δεν μπορεί κανείς να αναιρέσει κάποια υπογραφή, την οποία έθεσε αβίαστα κάτω από κάποιο συμφωνητικό. Στη σελίδα 1745 η ιστορία της αντίστασης αναφέρει ότι απεδέχθησαν την επέμβαση του Σκόμπυ στα εσωτερικά της χώρας μας, αλλά η ηγεσία μας λέει ότι το άρθρο 1 και 2 του συμφώνου της Καζέρτας παραγράφηκαν με την επιμονή μας, αυτό φυσικά είναι ψέμα. Η σύγκλιση και η υπογραφή στην Καζέρτα έγινε για να κατοχυρωθούν αυτά τα άρθρα για να μπορεί δικαιωματικά ο Σκόμπυ να ασκεί πειθαρχία, διότι η άσκηση πειθαρχίας δεν μπορεί να θεωρηθεί επέμβαση.
Η στρατιωτική πειθαρχία είναι αμείλικτη κατά την επιβολή της, που σημαίνει
πλήρη υποταγή στους στρατιωτικούς νόμους. Την άσκηση της στρατιωτικής πειθαρχίας η ηγεσία μας την χαρακτήρισε επέμβαση. Όταν αντιτάσσεται κανείς ένοπλα στην πειθαρχία φυσικώ τω λόγω να αντιμετωπίζεται ένοπλα. Ουσιαστικά αποδεχθήκαμε την επέμβαση του Σκόμπυ δια της υπογραφής μας στη συμφωνία της Καζέρτας. Ο Πορφυρογέννης μέλος του πολιτικού γραφείου του ΚΚΕ προσπαθεί να δικαιολογήσει κάποιες εγκληματικές εκτροπές που έγιναν από Ελασίτες κατά την διάρκεια της απελευθέρωσης, σε βάρος συλληφθέντων οπλιτών της ΠΑΟ. Διαπίστωσα και εγώ, είπε ο Πορφυρογέννης, αδικαιολόγητες εκτελέσεις, αλλά αυτά ήταν από πράκτορες του εχθρού που εισχώρησαν στις γραμμές του ΕΑΜ του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ. Γιατί δε μας λέει πως αντιμετωπίσθηκαν; Ιστορ. Εθν. Αντισ. σελίς 1894. Αφού διεπιστώθησαν κάποια εγκλήματα και μάλιστα από ένα υπεύθυνο πρόσωπο του πολιτικού γραφείου, οι ευθύνες του είναι πολύ μεγάλες τις οποίες αποσιώπησε για να μετατοπισθούν στο κόμμα προκειμένου να καλυφθούν οι ένοχοι. Μιλήσαμε για δυο συμφωνίες, υπάρχει όμως και τρίτη, η συμφωνία της Βάρκιζας. Ας τις εξετάσουμε μία – μία να δούμε τις επιπτώσεις τους. Η συμφωνία του Λιβάνου δεν έπρεπε να γίνει, δυστυχώς οι μεγάλες υποσχέσεις των Άγγλων δελέασαν την ηγεσία μας η οποία κράτησε το λάβαρο των προσωπικών συμφερόντων τους ψηλά, που αναλύονται σε λίρες και σε φιλοδοξίες, για την κατάληψη της εξουσίας, που οι νοσταλγίες τους μεγάλωναν όσο πλησίαζε το τέλος του πολέμου. Ο Ζέρβας σεβάστηκε την υπογραφή του με χριστιανική ευλάβεια και τήρησε όλους τους όρους της συμφωνίας γι’ αυτό οι σύμμαχοι μας Άγγλοι έβλεπαν με ευμένεια και εμπιστοσύνη τον ΕΔΕΣ και με δυσπιστία και κλονισμένη εμπιστοσύνη τον ΕΛΑΣ. Ύστερα από λίγο καιρό η ηγεσία μας διαπίστωσε, ότι αυτή η συμφωνία δεν εκπληρώνει τα οράματα του λαού, γι’ αυτό, όταν κλείθηκαν στην Καζέρτα με προθυμία αποδέχθηκαν την πρόσκληση για δεύτερη συμφωνία με την ελπίδα να
αλλάξουν τον βηματισμό τους για να κερδίσουν το χαμένο τους έδαφος ενώ οι αντίπαλοι ήθελαν να συμπληρώσουν κάποια κενά, που παρουσίασε η συμφωνία του Λιβάνου. Η συμφωνία της Καζέρτας έγινε ανάμεσα σε εκπροσώπους της βρετανικής κυβέρνησης και των βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων από τη μία μεριά και της ελληνικής κυβερνήσεως και των ελληνικών δυνάμεων της αντίστασης από την άλλη. Έγινε μία τελείως απαράδεκτη συμφωνία με νέες υποχωρήσεις μεγάλου μεγέθους των εκπροσώπων της εθνικής αντίστασης. Η ηγεσία της αντίστασης μέσω των αντιπροσώπων της δέχθηκε να προσκληθούν βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα, όταν άρχισαν να αποχωρούν οι Γερμανοί από την χώρα μας τότε, που ο ΕΛΑΣ αγωνιζόταν με μαχητικό ενθουσιασμό εναντίον των κατακτητών.
Όπως προαναφέραμε αυτή τη συμφωνία την υπέγραψαν οι δύο στρατηγοί ο Ζέρβας και ο Σαράφης, που ο δεύτερος επίμονα αρνήθηκε, αλλά πειθαναγκασμένος να πειθαρχήσει στο κόμμα υπέγραψε. Ύστερα από καιρό αντιλήφθηκε η ηγεσία μας το απαράδεκτο περιεχόμενο της συμφωνίας και παρακινούσαν τον λαό σε διαδηλώσεις και συλλαλητήρια για την κατάργηση του περιεχομένου των άρθρων 1 και 2 της συμφωνίας ή ακόμα το σύνολο των άρθρων της συμφωνίας. Το άρθρο 1 και 2 του συμφώνου της Καζέρτας σαφέστατα διευκρινίζει, ότι αποδέχονται τη ρύθμιση του Σκόμπυ. Ενωμένοι ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ – ΕΚΚΑ και ΠΑΟ θα μπορούσαν όλοι μαζί να πολεμήσουν τους Γερμανούς, όπως έγινε στη Βουλγαρία και Ρουμανία. Νομίζω ήταν κι αυτό ένα από τα λάθη της ηγεσίας μας. Απ’ όλα αυτά φαίνεται καθαρά, ότι η ηγεσία μας ήθελε με οιανδήποτε θυσία την εξουσία, ήθελε όμως και τους Άγγλους για τις λίρες.
Επαναλαμβάνω πάλι αν δεν παραβιάζαμε την συμφωνία του Λιβάνου κατ’ αρχήν δεν θα πηγαίναμε για δεύτερη συμφωνία στην Καζέρτα, παράλληλα θα είχαμε μεγαλύτερα προνόμια και από τον Ζέρβα. Οι αγώνες μας θα είχαν εκτιμηθεί δεόντως από τους συμμάχους μας, οι δε αγωνιστές θα εσυνταξιοδοτούντο από το 1945, θα είχαμε μία δημοκρατία περίπου σαν τη σημερινή, ίσως να ήμασταν έξω από την εξουσία αλλά πολύ κοντά σ’ αυτήν. Θα είχαμε μια δημοκρατία περίπου σαν την σημερινή. Θα είχαμε αλώβητες τις δυνάμεις μας και το λαό κοντά μας. Η ανεγκέφαλη ηγεσία μας χωρίς διπλωματικές ικανότητες μας έδεσε χειροπόδαρα και μας παρέδωσαν στην αντίδραση. Αντί να είμαστε διεκδικητές της εξουσίας, η ηγεσία, μας εξασφάλισε ξερονήσια και τις φυλακές. Καμία ενέργεια τους δεν είχε σχέση με την μαρξιστική και λενινιστική πραγματικότητα. Οι ταπεινοί και ανεγκέφαλοι, αναθεωρητές του κομμουνισμού για να μειώσουν τις ευθύνες των πεπραγμένων τους συμπαρέσυραν και τον Δημητρώφ για ένα ανύπαρκτο συμβουλευτικό του τάχα τηλεγράφημα, που τους οδήγησε εκεί που οδηγήθηκαν. Αυτό το γεγονός έδωσε την αφορμή στον Ιωσήφ Στάλιν να τους δώσει μια αποστομωτική απάντηση καλύπτοντας πλήρως τον Δημητρώφ από τις ελληνικές μηχανορραφίες. Η ηγεσία μας δεν μπόρεσε να πάρει τον σωστό δρόμο του μαρξισμού λενινισμού, που αυτό για τον λαό σημαίνει ή δεν ξέρουν τους κομματικούς κανόνες ή δεν θέλουν, για να μην θιχθούν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Ο Λένιν στο 20° συνέδριο του ΣΔΕΡΚ είπε: έχουμε την υποχρέωση να περιφρουρήσουμε την σταθερότητα, την συνέπεια και την καθαρότητα του κόμματος. Είναι υποχρέωση μας να προσπαθούμε να ανεβάσουμε τον τίτλο και την σημασία του μέλους του κόμματος, ψηλότερα, όσο ψηλότερα γίνεται. Εξ αυτών προκύπτει και το ζήτημα της κομματικής ζωής. Διερωτώμεθα υπάρχει κανένα κομματικό μέλος να διαβιεί σύμφωνα με τις κομματικές αρχές; Υπάρχει σήμερα κομματική οργάνωση, που χωρίς διάκριση να υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης; Υπάρχουν μέλη πειθαρχημένα προς τους εαυτούς τους και προς τους άλλους; Υπάρχουν μέλη που είναι προσηλωμένα προς τις αρχές του κόμματος, την αδιαλλαξία, προς τις ελλείψεις και την σεμνότητα; Δυστυχώς σήμερα υπάρχουν κομματικά μέλη και φίλοι, που αποβλέπουν μόνο σε οφέλη. Υπάρχουν μέλη, που δεν θέλουν ή ίσως δεν τολμούν να σηκώσουν τα βάρη του Κ.Κ.. Δυστυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν κομματικά μέλη, που ντροπιάζουν το κόμμα στα μάτια των μαζών. Δυστυχώς υπάρχουν μέλη, που αδιάντροπα κακολογούν τον Στάλιν για αδιαφορία στην συμφωνία της Γιάλτας, που δεν πήρε θέση για το ελληνικό ζήτημα και περιήλθε κατά 90% η κυριαρχία στην βρετανική επιρροή και μόνο 10% στη ρωσική. Ο Τσώρτσιλ έφερε μαζί του και τις τρεις συμφωνίες, που υπέγραψε η ηγεσία μας. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες είπε ο Στάλιν εγώ έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγγλική πολιτική. Φαίνεται, ότι η ηγεσία μας την παραχάραξη της ιστορίας την αναζητά μόνον για τον εαυτόν της να καλύψει τα λάθη της. Ο Πετρόμπεης αναφέρεται στο βιβλίο του «Μνήμες» για κάτι τέτοιο στη σελίδα 89. Γι’ αυτό κατηγορήθηκε από τους θιχθέντες ψευτοκομμουνιστές βάναυσα.
Ο ΚΑΛΛΙΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ είπε, ό,τι δημιούργησαν εκατομμύρια αγωνιστές, μπορεί να το καταστρέψει ένας, όταν ο λαός δεν επαγρυπνεί. Η ηγεσία μας την επαγρύπνηση την λησμόνησε, αλλά ποιος θα παρακολουθήσει ποιόν; Όταν όλη η ηγεσία μας χρειαζόταν παρακολούθηση!… οι ευθύνες της είναι πολλές και μεγάλες απέναντι στο κόμμα και απέναντι στη μνήμη του λαού. Υπάρχουν άνθρωποι που συνεργάζονται σαν φίλοι ή σαν μέλη του κόμματος και το ντροπιάζουν με τη συμπεριφορά τους, τους αποδέχονται για τα λίγα βαλάντια, που προσφέρουν στο κόμμα χωρίς να ξέρουν οι υπεύθυνοι από πού προέρχονται.
Τέτοια κομματικά στελέχη φάγανε τον Άρη. Τώρα το κόμμα ας ψάξει να βρει αντικαταστάτη του Άρη.
Καταδικάστηκε από το κόμμα στις 14/6/1945 από παρανοϊκούς του κόμματος και απεκαταστάθη από τους ιδίους ύστερα από 17 χρόνια. Ποιο κριτήριο τους συμφωνούσε με τις κομματικές αρχές; Ρωτήθηκε ο Άρης αν δέχεται αποκατάσταση σκοπιμότητος; Ο Άρης πέθανε σαν πραγματικός κομμουνιστής. Αν ζούσε δεν θα τους έφτυνε από σεμνότητα παρ’ ότι άνανδρα εκμεταλλεύονται την επιθανάτια σιωπή του. Ο Άρης από τότε που βρέθηκε ανάμεσα στους Άγγλους έστελνε συνεχώς μηνύματα στην ηγεσία για τις δολοπλοκίες τους. Δεν σταμάτησαν να υπονομεύουν με μηχανορραφίες το λαϊκό κίνημα και την ενιαία δράση ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ – ΕΚΑ επειδή προέβλεπαν μεταπελευθερωτικά την στροφή του ελληνικού λαού σε ένα λαοκρατικό σύστημα, απέκλεισαν στον τόπο μας κάθε άλλη κυριαρχία. Δυστυχώς τις πληροφορίες του Άρη δεν τις εκτίμησαν όσο θα έπρεπε, ίσως τους θάμπωναν οι χρυσές λίρες, όσο πλησίαζε η λευτεριά. Κατεβήκαμε απ’ τα βουνά με σκισμένες περισκελίδες, νηστικοί και ψειριασμένοι ενώ κάποιοι περιφερειακοί παράγοντες χάιδευαν τις λίρες στις τσέπες τους. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι οι Άγγλοι εκτός από τα εφόδια διατροφής και ένδυσης ενίσχυσαν τους κατοίκους των πυρποληθέντων χωριών με λίρες, οι οποίες δεν έφτασαν ποτέ στους δικαιούχους, εκείνοι που τις καταβρόχθισαν πέρασαν στην αντίδραση σαν πληροφοριοδότες για να μην λογοδοτήσουν ποτέ στους δικαιούχους. Το καταχθόνιο έργο των ανέντιμων συνεχίζεται ακόμα και σήμερα καταβροχθίζοντας τα βαλάντια του φτωχού εργάτη, του αγρότη, του βιοπαλαιστή και μικροσυνταξιούχου αντιστασιακού. Αυτοί είναι, που ξεπούλησαν τις θυσίες του λαού ξεπερνώντας τις ευθύνες τους ατιμώρητοι, οι οποίοι ευρίσκονται ψηλά και διαγράφουν εκείνους, που δεν καλύπτουν τις κολασμένες πράξεις τους. Όσοι επιχείρησαν στο παρελθόν μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και τις ολομέλειες να καταλογίσουν ευθύνες, τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι σαν πράκτορες ξένων δυνάμεων με τον πιο άγριο τρόπο, από τους ροπαλοφόρους της Υ.Τ.Ο. Στην μικρή δικτατορία του Μπούλκες, που προέδρευε ο Μιχάλης Πεχτασίδης μέλος την Κ.Ε. του (Κ)ΚΕ γαμπρός του Ιωαννίδη, ο οποίος ήταν μέλος του πολιτικού γραφείου του (Κ)ΚΕ. Είναι φοβερό να διαθέτει κάνεις τα πάντα στον αγώνα ακόμα και την ζωή του για τα οράματα μιας σύγχρονης κοινωνίας και να παρουσιάζονται κατά συνθήκη κομμουνιστές αμέτοχοι του αγώνα και να σε κατηγορούν σαν πράκτορα ξένων δυνάμεων. Ποιοι; Εκείνους που ανέδειξες με θυσίες. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει και με τους νεότερους, που δεν ξέρουν τι θα πει κομματική ζωή. Σε στύβουν σαν λεμόνι και μετά σε πετάνε σε ένα βρώμικο κάδο να αναπνέεις αιώνια τη δυσοσμία του.
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
