του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Με τον τίτλο ‘’Στο Βελβεντό η Αγία Νεομάρτυς Ακυλίνα’’ κινδυνεύουμε να ξεγελάσουμε τον αναγνώστη και να νομίσει πως μιλάμε για την ‘’μεταφορά και παρουσία στο χωριό μας ιερού λειψάνου της Αγίας’’. Θα ήταν τιμή και χάρη μια τέτοια παρουσία αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτό. Ο λόγος είναι υπερβολικός, όχι με σκοπό τον εντυπωσιασμό, παρά μόνο για να καταδείξει την ευθεία και ολοκάθαρη κίνηση της καρδιάς μας προς το ιερό πρόσωπο της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνας, του 19χρονου κοριτσιού από το Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης, που έδωσε μαρτυρία Ιησού Χριστού και οδηγήθηκε στο μαρτύριο, ραβδιζόμενη μέχρι θανάτου από τους Τούρκους, στα 1764, και που μέσα από τη λειτουργική, υμνογραφική και εικονογραφική πράξη της Εκκλησίας, το πρόσωπό της καθίσταται σε εμάς οικείο, γλυκό, ελπιδοφόρο και συγκοινωνούν μέσα από την Ευχαριστία.
Ο Εσπερινός, η Θεία Λειτουργία και η μικρή νεανική σύναξη με μαθητές- μαθήτριες Γυμνασίου-Λυκείου στο Αρχονταρίκι της Ενορίας του Αγίου Διονυσίου, με ανάγνωση το Συναξάρι της Αγίας και ελεύθερη συζήτηση για όλα, δίνουν το στίγμα σε αυτήν την κίνηση για γνώση και οικουμενική κοινωνία με τους Νεομάρτυρες σε συνάφεια με την εποχή μας.
Με όλα αυτά, σαν και να μεταφερθήκαμε στο Ζαγκλιβέρι στα 1764, με ερωτήματα βροχή, όπως: Μα πού βρήκε έρμα ένα 19χρονο κορίτσι του λαού και σήκωσε με παρρησία το ανάστημά της μέσα στην Τουρκοκρατία; Πώς λειτούργησε το ‘’μέσα της’’ τόσο αντιστασιακά; ώστε ευθαρσώς και επωνύμως να δώσει μαρτυρία Ιησού Χριστού με κατάληξη της μαρτυρίας στο μαρτύριο του αίματός της; τότε που τα σχολειά και οι εκκλησιές υπολειτουργούσαν ή ήταν κλειστά και τελούσαν υπό διωγμό; Τι ή ποιος, της σφράγισε το Χριστό με το ανεκτίμητο ήθος της ελευθερίας;
Με όλα αυτά, σαν και να μεταφέραμε την Αγία Ακυλίνα ανάμεσά μας, στην Κοινωνία της Εκκλησίας, στις Ενορίες της Οικουμένης στο 2012, σαν και να αγωνιούμε για την ανταπόκριση του δικού μας στίγματος, της αναβλητικότητας, της δειλίας, της οχύρωσης στο συλλογικό εγωισμό μας, με το χαρακτηρισμό των άλλων ως ‘’υποδεεστέρων και δυσλειτουργικών’’, για τη συνύπαρξη στο κοινό ‘’αδαμιαίον γένος’’ που είναι εφικτή.
Ε, λοιπόν, η Αγία με τη δική της αέναη χαριτωμένη παρουσία, σαν και να μας παίρνει από το χέρι, μας βγάζει από το πηγάδι του εγωτικού μας στροβίλου και μας παροτρύνει στην αφοβία για ανοιχτή κοινωνία, με το δικό της έρμα, που μπορεί να μετακυλήσει στις υπάρξεις μας τη δυνατότητα μαρτυρίας και κοινωνίας με το Χριστό, για ολική συγχώρεση (=χωράμε όλοι) με τους ‘’άλλους’’, υπερβαίνοντας εν Χριστώ, διαιρέσεις, υπεροπτικές συμπεριφορές και απορρίψεις όμαιμων αδελφών.
Μνήμη Γρηγορίου
Ιερομάρτυρος , Επισκόπου της μεγάλης Αρμενίας
(257-331)
π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας,
παπαδάσκαλος (30-9-2012)
