Ο Ντοστογιέφκσυ στο έργο του “‘Έγκλημα και τιμωρία” παρουσιάζει τον κεντρικό του ήρωα, τον φοιτητή Ρασκόλνικοφ, να κάνει σκέψεις γύρω από τις κατηγορίες των ανθρώπων. Κατά κυνικό τρόπο τους διαχωρίζει σ’ αυτούς που καταφέρνουν να αναδειχθούν και να διακριθούν με μέσα που “αγιάζονται” από τον προσωπικό τους σκοπό και στους άλλους, τους πολλούς που υφίστανται την καταπίεση και τη βία των πρώτων. Αυτούς δεν διστάζει να τους αποκαλέσει “ψείρες”, καθώς συνθλίβονται όπως ακριβώς και τα ενοχλητικά για τον άνθρωπο ζωίφια.
Αν παραβλέψουμε τον κυνισμό που οδηγεί στον διαχωρισμό αυτό, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η διάκριση έχει ιστορική και κοινωνιολογική βάση. Διαχρονικά λίγοι ισχυροί της εξουσίας, του χρήματος, της γνώσης ή της τέχνης αναδεικνύονται συνθλίβοντας σαν ψείρες τους συνανθρώπους τους στα πεδία των μαχών, στις λεηλατημένες από τις πρώτες ύλες φτωχές ή υπανάπτυκτες, κατά προσφιλή έκφραση των “ανεπτυγμένων”, χώρες, στις βιομηχανικές ή άλλες εγκαταστάσεις, στους χώρους εκμαυλισμού των συνειδήσεων των νέων, στους “παραδείσους” των ναρκωτικών, στους οίκους ανοχής ή στα επιστημονικά εργαστήρια των κατά παραγγελίαν ερευνών.
Αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκε η πρόσφατη απελευθέρωση της Μπετανκούρ, Γαλλίδας ομήρου ανταρτών της Κολομβίας. Η υπόθεσή της κατά καιρούς γινόταν θέμα ειδήσεων και αρκετές κινήσεις συλλογής υπογραφών, προκειμένου να καμφθεί η σκληρότητα των απαγωγέων, έλαβαν χώρα. Στο διάστημα αυτό των έξι και πλέον ετών που οι αντάρτες κρατούσαν την κυρία Μπετανκούρ: 60.000.000 παιδιά πέθαναν στον πλανήτη μας από πείνα ή ασθένειες εύκολα αντιμετωπίσιμες με φθηνά μέσα θεραπείας. 6.000.000 παιδιά απήχθησαν από τις οικογένειές τους ή από τον δρόμο, όπου, στην κυριολεξία, ζούσαν, και προστέθηκαν στο κύκλωμα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Μόνο στο Ιράκ τα θύματα ενός αθλίου πολέμου ξεπέρασαν το 1.000.000. Από αυτά τα περισσότερα ήσαν άμαχοι.
Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως δεν έγιναν και προς την κατεύθυνση αντιμετώπισης των σοβαρών αυτών προβλημάτων κινήσεις. Οι 8 ηγέτες των ισχυροτέρων οικονομικά και πολιτικά χωρών (και η Ρωσία μεταξύ αυτών) κάθε χρόνο συσκέπτονται και παραπέμπουν το πρόβλημα της πείνας στην επόμενη σύνοδο. Η δέσμευση των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών κατά το παρελθόν για διάθεση του 1% του ΑΕΠ για την ανακούφιση των φτωχών του πλανήτη παραμένει κενός λόγος, με θαυμαστή εξαίρεση τις Σκανδιναβικές χώρες. Πρόσφατα παρήγορη ήταν και η κίνηση της Ρωσίας για χάρη δανείων προς αφρικανικές χώρες. Για το θέμα της παιδικής πορνείας η γηραιά ήπειρος δια της Ολλανδίας πρωτοστάτησε με την αναγνώριση του κόμματος των παιδοφίλων, ενώ ευρέως διαφημίζεται ο σεξοτουρισμός προς τις χώρες της Άπω Ανατολής. Όσο για το Ιράκ, ο Ομπάμα, έχοντας εξασφαλίσει το χρίσμα από το κόμμα του, άρχισε να αναθεωρεί τις αρχικές του θέσεις για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράκ. Παράλληλα φαίνεται το Ισραήλ να αναλαμβάνει πρωτοβουλία κατά του Ιράν , καθώς οι ΗΠΑ εμφανίζονται διαστακτικές.
Οι προνομιούχοι ασκούντες την πολιτική εξουσία, οι οποίοι παραχωρούν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος αυτής έναντι οικονομικών ανταλλαγμάτων στους οικονομικά ισχυρούς, οι μεγιστάνες του πλούτου, οι επιστήμονες με την χαλαρή έως ανύπαρκτη συνείδηση και οι “αστέρες” του θεάματος και κάθε μορφής τέχνης, που συμβάλλουν στον εκμαυλισμό των λαών είναι οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν. Οι άλλοι, οι πολλοί, οι “ψείρες” κατά Ρασκόλνικοφ, είναι καταδικασμένοι να υποκύψουν, αργά ή γρήγορα, στον εξοντωτικό αγώνα της κοινωνικής επιλογής, την προέκταση του αγώνα της φυσικής επιλογής, που εμπνεύστηκε ο Δαρβίνος και που η αστική τάξη προέβαλε ως ερμηνεία και του κοινωνικού γίγνεσθαι στις κοινωνίες του αναδυομένου καπιταλισμού, του συστήματος, το οποίο εθριάμβευσε επί του θυγατρικού του, το οποίο κατάπιε όπως ο Κρόνος της ελληνικής μυθολογίας τα παιδιά του.
Για την Μπετανκούρ στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση, στην οποία μετείχαν πράκτορες άρτια εκπαιδευμένοι όχι μόνο στη χρήση συγχρόνων μεθόδων, αλλά και στον στραγγαλισμό του συναισθηματικού τους κόσμου. Πρώτοι διδάξαντες τον αφανισμό του συναισθήματος οι θηριώδεις Ναζί, τους οποίους μιμήθηκαν οι εγκάθετοι του σταλινικού καθεστώτος, οι Άγγλοι στην Κύπρο, κατά των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι στο Αμπού Γκράιμπ του Ιράκ και στο Γκουαντάναμο!
Στην αποστολή, που εστέφθη με επιτυχία, μετείχαν και Ισραηλινοί πράκτορες. Θα ήταν τρομερά αφελές το ερωτήμα: Τί ήθελαν αυτοί; Πότε, επί τέλους, θα κατανοήσουμε ότι Ο Σαρκοζύ έλαβε το χρίσμα από τον σιωνισμό, χάρη και στο ειδικού τύπου αίμα που ρέει στις φλέβες του, και στη συνέχεια μέσω της τρομακτικής διαφήμισής του από τα ΜΜΕ έγινε ο εκλεκτός του γαλλικού λαού. Ακούστηκαν και γράφτηκαν αρκετά φαιδρά με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή του στη χώρα μας, όπως “Ελλάς-Γαλλία συμμαχία”! Ο καλός “φίλος” μας απλώς ήρθε ως μεσολαβητής για πώληση οπλικών συστημάτων. Οι πολιτικοί δεν εκχωρούν μόνο εξουσίες στο κεφάλαιο. Γίνονται και μεσάζοντες από θέση ισχύος, καθώς ασκούν πιέσεις πολιτικής φύσεως στους ασθενείς υποψήφιους αγοραστές! Ο Ομπάμα θα αναθεωρήσεις πολλά ακόμη, κατ’ απαίτηση του σιωνιστικού παρασκηνίου, πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου.
Γράφτηκε, αμέσως μετά την απελευθέρωση της Μπετανκούρ, ότι η επιχείρηση ήταν θεατρική, καθώς είχε προηγηθεί η καταβολή σημαντικού ποσού από τη γαλλική κυβέρνηση στους αντάρτες. Δυσκολευόμαστε να δεχθούμε την είδηση ως αληθινή. Αν πράγματι αποδέχθηκαν οι αντάρτες να γελοιοποιηθούν με αντάλλαγμα σοβαρό, έστω, ποσόν, τότε μαρτυρούν πώς θα διαχειριστούν την εξουσία, αν ποτέ την καταλάβουν. Βέβαια δεν είναι άγνωστη στο ιστορικό παρελθόν η μετατροπή “επαναστατών” σε διαχειριστές της εξουσίας χειρότερους από τους ανατραπέντες. Από την άλλη, με την ψευδή, αν υποθέσουμε, είδηση, που χαλκεύθηκε από κύκλους που ελέγχουν διεθνώς τα ΜΜΕ, καταρρίπτεται ο μύθος των παντοδυνάμων πρακτόρων και έτσι αυτοί εξακολουθούν να διατηρούν τις υπαράνθρωπες ικανότητές τους μόνο στη μικρή οθόνη.
Ο Ρασκόλνικοφ στην επιθυμία του να διαπιστώσει, αν περιλαμβάνεται μεταξύ των ολίγων ανθρώπων που διακρίνονται, προχώρησε στο έγκλημα μιας γριάς. Διαπίστωσε όμως σύντομα πως οι τύψεις δεν του επέτρεπαν να ηρεμήσει. Ήταν κι’ αυτός μια “ψείρα”, όπως και το μεγάλο πλήθος των συνανθρώπων μας που στενάζει κάτω από την εκμετάλλευση των ισχυρών. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή ο άνθρωπος αρνήθηκε τον Θεό, στην πίστη προς τον οποίο θεμελιώνεται η αδελφότητα των ανθρώπων και μέσω αυτής δικαιώνεται το τρίπτυχο “ελευθερία, ισότης, αδελφότης”, το τρίπτυχο της απάτης που ο αστικός κόσμος αναμασά και εξαπατά, μέσω αυτού, ως τις μέρες μας τους λαούς. Ο Ντοστογιέφσκυ έδωσε την ερμηνεία της ανθρώπινης τραγωδίας με τη φράση: “Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται”! Ακόμη και το να θεωρούν οι λίγοι τους πολλούς ως ψείρες!
“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”
