Στα χαρτιά φαίνεται ότι έμειναν οι αποφάσεις της διοίκησης του Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ (ΟΑΠ -ΔΕΗ) για στελέχωση και εξοπλισμό των πολυϊατρείων του οργανισμού σε Κοζάνη και Πτολεμαΐδα, από τα μεγαλύτερα σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς οι εξελίξεις στο ασφαλιστικό -η ψήφιση δηλαδή του σχετικού νομοσχεδίου τον Μάρτιο-, καταργούν τον ασφαλιστικό τους φορέα και εντάσσεται στο ΙΚΑ, με συνέπεια να βάζουν «πάγο» στις όποιες αποφάσεις είχε πάρει η διοίκηση του οργανισμού.
Την ώρα που τα συνδικάτα των εργαζομένων και συνταξιούχων της ΔΕΗ περίμεναν να υλοποιηθούν οι αποφάσεις για την πρόσληψη προσωπικού που θα βάλει τέρμα στην εξοντωτική μάχη που δίνουν σε καθημερινή βάση οι εργαζόμενοι των Πολυϊατρείων προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους χιλιάδες ασφαλισμένους του οργανισμού στην περιοχή μας, οι προσλήψεις προσωπικού «κόλλησαν». Και να σκεφθεί κανείς ότι επρόκειτο για πέντε άτομα ως μόνιμο προσωπικό στο ΠΕΚΑ Πτολεμαΐδας, που ενώ έχουν προσληφθεί δεν έχει γίνει ακόμη η τοποθέτησή τους, καθώς επίσης και για 10 περίπου συμβασιούχους, μέσω διαφόρων προγραμμάτων, όπως το πρόγραμμα STAGE.
Το ίδιο πάνω κάτω συνέβη και με την πολυαναμενόμενη ανανέωση του εξοπλισμού των ιατρικών, διοικητικών και οικονομικών υπηρεσιών. Ενώ όλοι περίμεναν την αγορά και εγκατάσταση ψηφιακού μαστογράφου, όπως και την ανανέωση του ηλεκτρονικού εξοπλισμού, το μόνο που είδαν πράγματι να καταφθάνει ήταν πέντε (5) νέοι, όλοι κι όλοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι οποίοι αν και νεότερης τεχνολογίας θα έπρεπε να συνοδευτούν με μια συνολικότερη αναβάθμιση του ηλεκτρονικού δικτύου του ΠΕΚΑ που θα επέτρεπε τον έλεγχο δαπανών και φαρμάκων- που όμως δεν έγινε- για να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα στη διεκπεραίωση της δουλειά τους.
Συνέπεια όλων αυτών είναι να ταλαιπωρούνται οι ασφαλισμένοι, που σε καθημερινή σχεδόν βάση κάνουν ουρές έξω από τα δύο πολυϊατρεία για να εξυπηρετηθούν, και ιδιαίτερα από την Ταμειακή υπηρεσία του ΠΕΚΑ Πτολεμαϊδας, ενώ η έλλειψη προσωπικού δεν έχει επιπτώσεις μονάχα στην εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων αλλά και στην υπερεντατικοποίηση της εργασίας του προσωπικού, με συνέπεια να δημιουργούνται συχνά ξεσπάσματα και διαπληκτισμοί μεταξύ των εργαζομένων.
Κι ενώ το προσωπικό αντί να αυξάνει φθίνει συνεχώς, οι εξελίξεις στο ασφαλιστικό και η αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος των εργαζομένων στον ΟΑΠ-ΔΕΗ που καταργείται, αναγκάζουν αρκετούς εργαζόμενους να τρέπονται σε φυγή. Μόνο που κι αυτό, η «έξοδος» δηλαδή από τον ΟΑΠ, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Διότι, εκτός από εργαζόμενους του οργανισμού που βλέποντας να ανοίγεται μπροστά τους ένα αβέβαιο εργασιακό μέλλον σε έναν νέο ασφαλιστικό φορέα (π.χ. ΤΑΥΤΕΚΩ ή ΙΚΑ), ζητούν να φύγουν και να επιστρέψουν στη ΔΕΗ, καθώς στην πραγματικότητα έχουν προσληφθεί στη ΔΕΗ αλλά είναι αποσπασμένοι στον ΟΑΠ-ΔΕΗ, οι περισσότεροι μάλιστα χωρίς τη θέλησή τους, δεν βλέπουν «φως». Διότι, υπάρχει ήδη μία μακρά λίστα αναμονής, αφού πολλοί εργαζόμενοι ενώ ζητούν εδώ και χρόνια να επιστρέψουν στη ΔΕΗ δεν μπορούν να το πράξουν και παραμένουν χρόνια εγκλωβισμένοι στον ΟΑΠ-ΔΕΗ, αφού η διοίκηση του οργανισμού εγκρίνει μόνο «κατ’ εξαίρεσιν» τέτοιου είδους αιτήματα και μονάχα –υποτίθεται τουλάχιστον- σε περίπτωση που υπάρχει αντικαταστάτης για τη θέση τους. Μόνο που εδώ και χρόνια ολόκληρα το προσωπικό μειώνεται αντί να αυξάνεται και μόνο όσοι είχαν πολιτικό ή συνδικαλιστικό μέσον κατάφεραν και πήραν απόσπαση, και δυστυχώς, ούτε αυτών οι θέσεις έχουν πληρωθεί. Αποτέλεσμα είναι να μη γνωρίζει κανείς τι μέλλει γενέσθαι με όλους αυτούς που θέλουν να γυρίσουν στη ΔΕΗ τώρα που καταργείται ο ασφαλιστικός φορέας και πάει στο ΤΑΥΤΕΚΩ.
Και να σκεφθεί κανείς ότι εκατοντάδες άτομα που προσλήφθηκαν στη ΔΕΗ υποτίθεται ότι διασφαλίζεται το περίεργο καθεστώς απασχόλησής τους στον ΟΑΠ – παρά τη θέλησή τους – είναι δήθεν λυμένο μέσα από Συλλογική Σύμβαση Εργασίας του 2002. Που να μην ήταν δηλαδή;
Ρόη ΒΑΣΒΑΤΕΚΗ
