Του Ιωάννη Κοσμίδη
Η ιστορία καταδεικνύει πως οι ρίζες της κακοδαιμονίας αυτής της χώρας είναι πολύ βαθιές.Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Richard Clogg ‘Η συνοπτική ιστορία της Ελλάδας 1770-2000’ είναι εξαιρετικά διαφωτιστική.
‘…Η φαυλότητα της οθωμανικής εξουσίας και η εξασθένηση του κύρους των νόμων συντέλεσαν στη διαμόρφωση των αξιών της ελληνικής κοινωνίας. Και στη δημιουργία νοοτροπιών απέναντι στο κράτος και την εξουσία που εξακολουθούν να υφίστανται μέχρι και σήμερα.Ένας τρόπος αυτοάμυνας κατά της αυθαιρεσίας αυτής ήταν η εξασφάλιση της προστασίας των υψηλά ιστάμενων πατρώνων, οι οποίοι θα μεσολαβούσαν σε αυτούς που κατείχαν ισχυρές και προνομιακές θέσεις. Κι αυτό συμβάδιζε με μια στάση δυσπιστίας απέναντι βρίσκονταν εκτός του κύκλου της ευρύτερης οικογένειας. Η ανάγκη για προστασία συνέχισε να υπάρχει και στο νέο κράτος και, από τη στιγμή που εγκαθιδρύθηκε το συνταγματικό πολίτευμα, οι βουλευτές έγιναν το φυσικό επίκεντρο των πελατειακών σχέσεων, οι οποίες διαπέρασαν ολόκληρη την κοινωνία. Σε αντάλλαγμα για την εκλογική τους υποστήριξη, οι ψηφοφόροι προσδοκούσαν να βοηθήσουν αυτούς και τις οικογένειες τους να βρουν εργασία κατά προτίμηση στον διογκωμένο δημόσιο τομέα- τη μόνη ασφαλή εργασία σε μια υπανάπτυκτη οικονομία-και να μεσιτεύσουν σε μια γενικά δύσκαμπτη γραφειοκρατία. Τόσο το ρουσφέτι οι αμοιβαία παροχή εκδουλεύσεων που παραδοσιακά κινούσε τους τροχούς της κοινωνίας, όσο και τα μέσα, οι χρήσιμοι και απαραίτητοι σε πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής διασυνδέσεις, ενισχύθηκαν ακριβώς κατά την περίοδο τη τουρκικής κυριαρχίας….’’
‘’…Το επιχείρημα που προέβαλε ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος το 1978,ότι,δηλαδή οι χριστιανοί δεν έπρεπε να αμφισβητούν την καθεστηκυία τάξη διότι η Οθωμανική αυτοκρατορία δημιουργήθηκε από τον Θεό για να προστατεύσει την Ορθόδοξη εκκλησία από το μίασμα της αιρετικής καθολικής Δύσης, υπήρξε τυπικό παράδειγμα των απόψεων της εκκλησιαστικής ιεραρχίας γενικότερα……’’
-Τέλος αυτή η ‘αγανάκτηση’ των συμπολιτών μας για το υποτιθέμενο δάνειο που μας ‘έδινε’ η Ρωσία και δεν ‘πήραμε’, χωρίς ν’ αναρωτηθούν ποια ανταλλάγματα ζητούσε και τι σήμαινε πιθανή συμφωνία της χώρας μας μαζί της σε μια παγκοσμιότητα που συνταράσσεται και αλλάζει άρδην, βρίσκει εξήγηση σ’ αυτό το κομμάτι
‘’ …Ιδιαίτερη πίστη είχαν στο μύθο του ‘Ξανθού Γένους’, μιας φυλής των ξανθόμαλλων ελευθερωτών από το βορρά, οι οποίοι ταυτίζονταν με του Ρώσους τον μόνο ορθόδοξο λαό που δεν είχε υποδουλωθεί στους Οθωμανούς. Η πεποίθηση πως ο ελληνικός λαός μπορούσε να ελπίζει στην απελευθέρωση του με τις δικές του δυνάμεις ήταν ελάχιστα διαδεδομένη.
‘’Ελπίζουμε στο ξανθόμαλλο γένος να μας ελευθερώσει,
Να έλθει από τη Μόσχα, να μας σώσει.
Πιστεύουμε στους χρησμούς, σε ψευδοπροφητείες,
Και χάνουμε το χρόνο μας με αυτές τις ματαιότητες.
Εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στον βόρειο άνεμο
Να πάρει τον βραχνά του Τούρκου από πάνω μας.
-Ματθαίος, μητροπολίτης Μυρέων(17ος αιώνας) ‘’
ik0252@yahoo.gr
