Στον κόσμο των μικρών μαθητών υπάρχει ένα αρκετά γνωστό παιχνίδι,οι μουσικές καρέκλες.
Ο τρόπος που παίζεται είναι εκ πρώτης όψεως εύκολος.Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι μετέχουν ν παιδιά, αυτά τρέχουν γύρω-γύρω απο ν-1 καρέκλες στις οποίες πρέπει να καθίσουν την στιγμή που η δασκάλα σταματήσει το παίξιμο ενός μουσικού κομματιού. Όποιο παιδί δεν προλάβει να κάτσει σε κάποια καρέκλα βγαίνει εκτός παιχνιδιού και συνεχίζουν τα υπόλοιπα.Αυτά παίζουν τα παιδιά.
Φαίνεται όμως ότι κάποιοι μεγάλοι ζήλεψαν τους μικρούς και αποφάσισαν να παίξουν το ίδιο παιχνίδι στο δικό τους κόσμο.
Οι αγορές, οι οποίες δεν είναι και τόσο απρόσωπες όπως πολλοί ίσως να νομίζουν, επέλεξαν το μουσικό κομμάτι, την χρεοκοπία. Η δασκάλα, η Ευρώπη, αποφασίζει πότε θα σταματήσει η μουσική και οι μαθητές, εκπρόσωποι χωρών μελών, πρέπει να προλάβουν να καθίσουν στις καρέκλες, τις συμφωνίες που υπογράφουν, αλλιώς βγαίνουν εκτός παιχνιδιού, ευρωζώνης.
Το ζήτημα τώρα είναι ποιοί μαθητές εκπροσωπούν κάθε χώρα. Πόσο καλά ακούν, πόσοι γρήγοροι είναι και κυρίως πόσο καλά βλέπουν που είναι οι καρέκλες.
Βέβαια όπως στα παιδιά, έτσι και πολύ περισσότερο στους μεγάλους, την ώρα που πρέπει να καθίσουν στις καρέκλες γίνονται διάφορα τραγελαφικά.Σπρωξίματα, τρικλοποδιές αλλά και τράβηγμα της καρέκλας. Εδώ τώρα παίζει ρόλο πόσο καλά γυμνασμένος είναι κάθε μαθητής.
Ένα παρόμοιο παιχνίδι φαίνεται ότι παίζεται εδώ και 2-3 χρόνια που ξέσπασε η κρίση. Μόνο που το παιχνίδι για την χώρα μας μάλλον θα είναι το τελευταίο, γιατί ο μαθητής εκπρόσωπος άρχισε να μην ακούει, κουράστηκε να τρέχει και κυρίως δεν βλέπει που είναι οι καρέκλες. Η χώρα όμως πρέπει να συνεχίσει να παίζει μαζί με τους άλλους από όποια σκοπιά και αν το δεί κανείς, είτε την παιδική, παιδί χωρίς παιχνίδι δεν γίνεται,είτε των μεγάλων, αν σταματήσουμε να παίζουμε χρεοκοπούμε.
Σε εμάς έγκειται να αποφασίσουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε τον εκπρόσωπο για να μην βγούμε εκτός παιχνιδιού, προσέχοντας κιόλας ότι κάθε παιχνίδι έχει και χρονικά περιθώρια. Οι δυνατότητες πολιτικές και συνταγματικές υπάρχουν.Προέχει το συμφέρον της χώρας και της δημοκρατίας. Αντιπολίτευση και εναπομείναντες με εθνική λογική κυβερνητικοί βουλευτές και στελέχη ας αναλάβουν τις απαιτούμενες
απο τις δύσκολες ώρες ευθύνες τους.
Υ.Γ.: Το παιχνίδι είναι υποχρεωτικό.Εκτός αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να παίζουμε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο
ΛΕΩΝΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΜΕΛΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ
