ΤΟΥ ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΥ
ΤΑΝΙΔΗ
Η ελληνική κοινωνία, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος αλλάζει. Το υφιστάμενο πολιτικό καθεστώς της χώρας μας καταρρέει. Ο ελληνικός λαός αναζητά εναγωνίως εναλλακτική λύση. Αναζητά την αλλαγή του κοινωνικό-πολιτικού μας συστήματος, με ένα σύστημα, που θα πατάξει τον παρασιτισμό και την διαφθορά. Αναζητά μία πολιτική λειτουργία, που θα έχει απαρέγκλιτα επίκεντρο την δικαιοσύνη, την ισονομία, την αξιοκρατία, την αξιοπρέπεια. Αναζητά ένα σύστημα, που θα καταφάσκει τις παραπάνω αρχές, χωρίς να είναι άκαμπτο δόγμα, με θέσφατα ιερογραφήματα και ψευδεπίγραφους τίτλους. Ένα πολιτικό σύστημα, που θα έχει θεώρηση την εξέλιξη και τις νέες τεχνολογικές εφευρέσεις και θα κανοναρχείται στην πορεία του με ένα σαφές και αυστηρό πλαίσιο αρχών και αξιών.
Το σύστημα αυτό –κατά την ταπεινή μου άποψη—μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με ηγέτες ουτοπιστές. Από ανθρώπους με φαντασία, η οποία βρίσκεται «εκτός τόπου και χρόνου». Από ηγέτες, που πλάθουν σχέδια μη πραγματοποιήσιμα. Από σκληρούς, υπομονετικούς και αποφασιστικούς ανθρώπους, που θέλουν μία κοινωνία πρότυπο, μια κοινωνία μη υπάρχουσα σε τόπο. Μία ιδεατή κοινωνία τελειότητας. Άλλωστε οι σοβαρές αλλαγές και μεταλλάξεις, που επήλθαν στις κοινωνίες, κατά την πολυαιώνια πορεία της ζωής, προήλθαν από ανθρώπους «ουτοπιστές».
Την λέξη «ουτοπία», καθιέρωσε ο ουμανιστής και θεμελιωτής της αγγλικής μεταρρυθμίσεως Thomas Morus το 16ο αιώνα, προκειμένου να προσδιορίσει τα κίνητρα για την εφαρμογή και επιτυχία της κοσμοθεωρίας του «Για μια Κοινωνική και Οικονομική Ουτοπία», που απέβλεπε σε μία νέα οργάνωση τη φεουδαλικής ανθρώπινης ζωής της εποχής του. «Ουτοπία» σημαίνει (ου-τόπος), φαντασιολογία, ιδεολογία που είναι μακριά από την πραγματικότητα.
Ναι, η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα μία πολιτική μετάλλαξη με τις αρχές της κοινωνικής και οικονομικής ουτοπίας του Morus. Θέλει ανακαίνιση εκ θεμελίων. Μελετήσαμε άραγε ποτέ με προσοχή: γιατί οι φυγόστρατοι πολλαπλασιάζονται, γιατί τα φορολογικά έσοδα μειώνονται, γιατί τα πανεπιστήμια μας καταστρέφονται από τις ορδές των νεοβανδάλων, γιατί μία χούφτα περιθωριακών νέων καταστρέφουν τις ιδιωτικές περιουσίες; Ασφαλώς όχι: γιατί απλούστατα οι δήθεν «Κοινωνικοί Μετασχηματισμοί», οι «Δημοκρατικές Κατακτήσεις» και οι άλλες ψευδεπίγραφες και παραπλανητικές διακηρύξεις της σοσιαλιστικής νομενκλατούρας των παρελθόντων δεκαετιών, εισήγαγαν στην ελληνική κοινωνία καταστροφικές συμπεριφορές. Χαλάρωσαν τα ήθη, οδήγησαν τους εργαζόμενους στην ήσσονα παραγωγική προσπάθεια, και εξέθρεψαν την άμβλυνση του αισθήματος των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του έναντι της κοινωνίας. Γιατί η ελληνική κοινωνία διαποτίστηκε από αμοραλισμό, ατομικό συμφέρον και προσωπική ευδαιμονία. Γιατί το ελλαδικό κράτος αλλοτριώθηκε από τυχοδιώκτες, χαλαρώθηκε η οργανωτική του δομή, διαβρώθηκε η πολιτική του ηγεσία, εφθάρη το δημοσιοϋπαλληλικό του προσωπικό, κατέστη εντελώς αναξιόπιστο.
Η σύγχρονη πολιτική ζωή μας, δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία μας. Τα παραδείγματα: όπως η απολογία του Σωκράτη και η θανάτωσή του, ο οστρακισμός του Αριστείδη, η μεταρρύθμιση και η δολοφονία των Γράκχων, η μεταρρύθμιση και η πτώση του Χαρίλαου Τρικούπη, είναι παντελώς ξεχασμένα, αλλά και άγνωστα στην μαθητιώσα νεολαία. Παντού στο νεοελληνικό κράτος ισχύει η ατιμωρησία, η φυγοδικία, η ανανδρία και η εξουσιολαγνεία. Οι περισσότεροι των σημερινών πολιτικών ηγετών είναι δειλοί και τυχάρπαστοι, αφιλοσόφητοι και φουκαράδες. Ένα θέατρο σκιών και δειλαίων, που έφερε την χώρα στην πολιτική των δανεικών και των σουσφετολογικών διορισμών, που διαπαιδαγώγησε το πλήθος στον αμοραλισμό, που οδήγησε το ήθος και τις αξίες του ανθρώπου στην αθυμία και βουλιμία, στην ζηλοφθονία και τον ατομισμό.
Ύστερα από μία τέτοια συμπεριφορά των ταγών μας τίθεται το ερώτημα: πόσο διαφέρει γενετικά το ήθος του μεγαλομάνατζερ, που δωροδόκησε και το ήθος των λειτουργών της «δημοκρατίας» μας που δέχτηκαν τα δώρα; Τι διαφορά έχει το ήθος του επίορκου δικαστή, από το ήθος του κομματικού προέδρου ασφαλιστικού ταμείου, που τζόγαρε τα ξένα λεφτά, τον κοινωνικό πόρο; Ποια είναι η διαφορά του ήθους του καλόγερου-μπίζνεσμαν, από το ήθος του πολιτικού που αγνοεί τους χιλιάδες άνεργους νέους και διορίζει την καμαρίλα του και έχει ως αρχή τον νεποτισμό; Όλοι είναι του ίδιου γένους. Όλοι βλασταίνουν στην ίδια μήτρα απληστίας, αλαζονείας και κακίας. Μόνο η ιεραρχία αλλάζει, το μέγεθος και οι αποκαλύψεις.
Ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, ισχυρίζεται ότι: οι υπανάπτυκτες κοινωνίες δεν έχουν την δυνατότητα να προσλάβουν και να αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Ότι τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές, αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς; Ότι το δικαίωμα ψήφου των πολιτών, υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ότι ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας. Μήπως ο ισχυρισμός του Χάντιγκτον περιλαμβάνει και την Ελλάδα;
Γιατί, μέσα σ` ένα τέτοιο κλίμα γεννιούνται, διαπαιδαγωγούνται και λειτουργούν οι ελληνικές μάζες: τα παιδιά μας, η λειτουργία των σχολείων, η έκδοση των βιβλίων, οι παραινετικοί λόγοι, ο εκσυγχρονισμός, ο πολιτισμός μας. Σ` αυτόν τον ακανθώνα καλούνται οι γονείς ν` αναστήσουν τα παιδιά τους και να τα δώσουν υγιείς αρχές και κανόνες. Σ` αυτό το δηλητηριασμένο περιβάλλον, με τις αμαρτίες και τα σφάλματα, με τις αδυναμίες και τους συμβιβασμούς, πρέπει να δημιουργήσει ο έφηβος την πνευματική και επαγγελματική του σταδιοδρομία. Να παλέψει ο γονέας και ο πολίτης με νύχια και με δόντια, αταβιστικά και πεισματάρικα, σχεδόν απεγνωσμένα, για το καλύτερο, για το μέλλον των παιδιών του και των εκκολαπτόμενων γενεών, για ένα καλύτερο μέλλον από το δικό του.
Αλήθεια! τι να πει κανείς στους νεοσσούς πολίτες, τους νεοεισερχόμενους στο θέατρο του δημόσιου παραδειγματισμού; Ποια τα παραδείγματα; Ο φυγόδικος μάνατζερ, ο ψυχρός και αναιδής μιζαδόρος υπουργός, ο λαμογιοκαλόγερος, ο επίορκος λειτουργός, ο ψεύτης και δειλός πολιτικός, αυτούς να παρουσιάσει ως παραδείγματα;. Αυτούς όλους, που κυκλοφορούν στα καλύτερα σαλόνια και μιλούν με στόμφο στις τηλεοράσεις, ενώ είναι βουτηγμένοι στην ανομία; Αυτούς τους ολίγιστους να παρουσιάσει ως επιτυχημένους, ως παραδείγματα ή την συντριπτική μάζα των ανθρώπων χωρίς λάμψη και βροντώδεις επιτυχίες; Τους ανθρώπους του πραγματικού μόχθου, που δεν κλέβουν και δεν εξαπατούν, που δεν προδίδουν και δεν ποδοπατούν, που η ηθικό-πολιτική τους υπόσταση ορίζεται με το «δεν» και η καθημερινή τους ζωή είναι φορτωμένη με επώδυνες ευθύνες και υλικό κόστος; Τους ανθρώπους, που νιώθουν ως υπέρτατο καθήκον την διαπαιδαγώγηση των νεοσσών, με ζωντανό παράδειγμα τον εαυτό τους, με τις μικρές ειλικρινείς και νικηφόρες μάχες, με την φιλία, την συνέπεια, την συγχώρεση των ανθρωπίνων αντινομιών, των ανθρωπίνων σφαλμάτων;
Η κραυγή αγωνίας του συντριπτικού τμήματος του ελληνικού λαού, ακούγεται ήδη. Η αποτυχία και κατάρρευση του ισχύοντος πολιτικού συστήματος βρίσκεται προ των πυλών. Απομένει η δημιουργία και ενέργεια της ουτοπίας, ενός καινούργιο «Είναι», που θα αντικαταστήσει το παλιό. Στο υποσυνείδητο του ανθρώπου, υπάρχει πάντοτε σωρευμένη υπερβατική δύναμη, η οποία μπορεί με ανάλογα ερεθίσματα να ξεσπάσει και να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή μιας ουτοπίας, ενός καινούργιου «Είναι», για την υπέρβαση των σημερινών ορίων ζωής της κοινωνίας, για την δημιουργία νέων δομών, χωρίς αυτό να σημαίνει το τέλος του ιστορικού γίγνεσθαι της Ελλάδος.
